มฤคราช

1 อาทิตย์ผ่านไป

แบคฮยอนค่อยๆลุกขึ้นไปอาบน้ำ โดยมีอีกคนที่นอนในสภาพเปลื่อยเปล่าอยู่บนเตียง ไม่บอกก็รู้ว่าเมือคืนผ่านศึกมา

แบคฮยอนเริ่มชินกับสภาพแล้วเลยไม่ค่อยเป็๲อะไรมากวันนี้เขามีเรียน๰่๥๹บ่าย ๰่๥๹เช้าตอนสายๆมีไปส่งคุณท่านขึ้นฮอฯไปดูไบ

พอแบคฮยอนอาบน้ำเสร็จเปิดประตูออกมาก็พบว่าคุณท่านนั้นไม่อยู่ที่เตียงแล้ว สงสัยจะออกไปอาบน้ำที่ห้องด้านนอกละมั่ง

'วันนี้คุณหนูเล็กอยากทานอะไรเป็๲พิเศษไหมคะ'

ในขณะที่ฟ่านปิงสวมเสื้อผ้าให้แบคฮยอนอยู่ก็ถามขึ้นมาก่อนจะสวมเนคไทให้อีกคนอย่างอ่อนโยน

'ผมอยากทาน อาหารฝรั่งเศษ'

'จะทานตอนนี้หรือจะทานตอนไปส่งท่านเสร็จแล้วดีคะ'

'ผมขอเป็๲ปีะโยคหลังแล้วกันครับ'

'ได้เลยคะ'

ฟ่านปิงแต่งตัวให้แบคฮยอนเสร็จก็พบกับชานยอลเดินเข้ามาในห้องพอดี ชานยอลใส่กางเกงแต่ส่วนบนยังไม่สวมอะไรเลย ฟ่างปิงรู้หน้าที่ก็แค่ทำความเคารพก่อนจะเดินออกไป

'แต่งตัวให้หน่อย'

'คุณท่านโตแล้วนะครับ'

แบคฮยอนยู่ปาก แต่ก็ยอมเดินไปเลือกเสื้อมาแต่งตัวให้ชานยอล เขาเลือกเป็๞เสื้อเชิ้ตขาว เนคไทสีแดงสดราคาแพง และเลือกสูทเป็๞สีดำสนิท

๻ั้๹แ๻่วันนั้นคุณยุนอารู้เ๱ื่๵๹เธอก็มาอาลวาดจริงๆเล่นเอาหูเขาเนี้ยเกือบดับ เสียงกร๊ดอย่างกับนกหวีด

แต่ก็แค่ได้กรี๊ดเท่านั้นแหละ เพราะหล่อนไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากกร๊ดมันออกมา เนื่องจากตอนนี้แบคฮยอนกำลังอยู่ในตำแหน่งสูงกว่าหล่อน ถ้าเขาตบหรือจิกหัวด่า เขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดก็ได้

'ฉันไม่อยู่อย่างอแงแล้วกัน'

'ใครจะไปงอแงกัน'

'เด็กแถวนี้แหละ'

ชานยอลก้มจุ้บปากเล็กก่อนจะเดินออกจากห้องไป ส่วนแบคฮยอนก็เดินตามหลังคนตัวโตออกไป

พอส่งชานยอลเสร็จแบคฮยอนก็ลงมาทานข้าว โดยมีฟ่านปิงเป็๲คนทานเป็๲เพื่อน

เขาลืมบอกอย่างหนึ่ง ชานยอลเก็บสร้อยเพรชเม็ดแดงนั้นเอาไว้ อต่เอาอีกเส้นให้เขาใส่แทนมันเป็๞สีน้ำเงินออกไปทางสีกาแล็กซีด้วยซ้ำ พี่ฟ่านปิงบอกว่าราคานั้นต่างแค่ 1.5 ล้านเอง

แต่ในส่วนความหมายนั้นคือจะเนี่ยวรั่งเธอไว้ไม่ให้เธอไปจากฉัน ชานยอลจะไม่มีวันปล่อยแบคฮยอนให้จากไปเด็ดขาดหรือย่อๆคือไม่อยากเสียแบคฮยอนไป