เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        หลังจากที่บอกน้าชายวันนั้นหยางหมิงก็ทำตามคำพูดที่ให้ไว้กับภรรยาเมื่อเงินเดือนออกเขาก็มอบมันให้กับเล่อเยียนจนหมด เงินเดือน 80 หยวน บวกกับเงินค่าปฏิบัติภารกิจทั้งเดือนอีก 300 หยวนรวมเป็น380 หยวนอีกทั้งคูปองอุตสาหกรรมที่เธอให้เขาหาให้เขาก็นำมันมาให้กับเธอด้วย

        " นี่เป็นเงินเดือนของเดือนนี้ครับ "เล่อเยียนตกใจกับจำนวนเงินมากมันมากมายขนาดนี้เชียวหรือ

        " ทำไมเยอะจังเลยละคะ คุณส่งให้คุณแม่หรือยัง" หยางหมิงเฉิงส่ายหน้า

        "นี่ค่ะ อย่าลืมส่งให้คุณแม่นะคะแล้วที่เหลือให้คุณติดตัวไว้คุณไม่ใช่นายทหารธรรมดาแล้วนะคะควรมีเงินติดตัวบ้างเผื่อเหตุฉุกเฉิน" เธอให้เงินกับสามี 50 หยวน เขาต้องส่งให้แม่ 20หยวนยังเหลืออีก 30 หยวนถือว่ามากพอแล้วล่ะ

        " ขอบคุณครับ " เขาพอใจกับความเอาใจใส่ของภรรยามาก

        " นี่เป็นคูปองอุตสาหกรรมที่คุณอยากได้ครับแต่ถ้าจะซื้อจักรยานจะต้องสั่งจองก่อน" เขาคิดว่าอีกสัก 2-3 เดือนถึงจะหาซื้อมันมาให้เธอหรือไม่ก็รอเธอคลอดลูกก่อน

        " ยังไม่ซื้อหรอกค่ะ ฉันยังไม่ต้องใช้มัน"เธอไม่มีความจำเป็นต้องเดินหลายๆ ชั่วโมงเหมือนกันค่ายชนบทซะหน่อย

        " จริงซิคะฉันเขียนจดหมายหาพี่ใหญ่พรุ่งนี้คุณช่วยเอามันไปส่งให้ฉันได้ไหมคะ "

        " ได้สิครับพรุ่งนี้ผมจัดการให้ " หยางหมิงเฉิงพยักหน้าแล้วจากนั้นก็เตรียมตัวออกไปทำงาน

        " หมิงเกอ อยู่มั้ยคะ "หยางเซินซินที่ยืนรออยู่หน้าบ้านตะโกนเรียกพี่ชาย

        " มีอะไรหรือเปล่าเซินซินมาหาพี่แต่เช้า"หยางหมิงเฉิงรับรู้ได้เพราะเวลาที่เขาเจอหน้าน้องสาวคงไม่พ้นขอเงินเขาใช้แน่นอน

        " คือว่าฉันเงินหมดแล้วน่ะช่วงนี้กิจกรรมที่มหาวิทยาลัยเยอะมากเลยค่ะ "แล้วเธอก็แบมือไปตรงหน้าของหมิงเกอ

        แปะ

        หยางหมิงเฉิงยืนมือออกไปตีมือของน้องสาวด้วยมือเปล่าจากนั้นก็บอกกับเธอว่า

        " ไม่มี หมิงเกอต้องใช้เงินต่อไปนี้ก็ใช้เงินให้ประหยัดๆ หน่อยคงให้เธอเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว"เขาอดสงสารน้องสาวไม่ได้ที่เห็นสายตาละห้อยแต่เมื่อหันหลังกลับไปมองยังประตูหน้าบ้านใจก็กลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิมเพราะภรรยายืนกอดหน้าอกมองดูอยู่

        " ยังไม่ไปทำงานอีกหรือคะ เดี๋ยวก็สายหรอก" เล่อเยียนไล่เปิดทางให้สามีคนอย่างหยางเซินซินต้องเจอคนแบบเธอนี่ถึงจะเป็นมวยถูกคู่

        " ครับ" หยางหมิงเฉิงรีบเดินออกไปทันที เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้เซินซิน คงตื๊อเขาไม่เลิกแน่

        " พี่สะใภ้คะ หมิงเกอหมายความว่ายังไงที่บอกว่าไม่มีเงิน"วันนี้เป็นวันที่เงินเดือนออกนี่นาเขาจะไม่มีเงินได้ไง

        " หมายความว่าไม่มีให้เธอแล้วน่ะเพราะต่อไปนี้ฉันจะเป็นคนดูแลเรื่องเงินภายในบ้านของเราทั้งหมด

        อีกอย่างคือฉันจำได้ว่าเธอมีพี่ชายแท้ๆที่ไม่ใช่ลูกชายของป้าอย่างหมิงเกออยู่ ไม่ลองไปขอพี่ชายดูบ้างละจ๊ะ"แน่ใจนะว่าหล่อนเรียนมหาวิทยาลัยจริงๆ

        " พี่สะใภ้คะพี่เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคะสำหรับฉันหมิงเกอก็คือพี่ชายของฉันเหมือนกันน้องสาวขอเงินพี่ชายผิดตรงไหน " เซินซินเถียงขาดใจเธอไม่ยอมแน่นอน

        "ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงไม่ผิดหรอก เขายังไม่มีครอบครัวตัวคนเดียวแต่ตอนนี้เขาเป็นสามีของฉัน ฉันมีหน้าที่ดูแลจัดการเงินในบ้านเงินแต่ละหยวนที่ได้มาชีวิตของเขาต้องอยู่บนความเสี่ยงใช้หยาดเหงื่อแรงงานของเขาแลกมันมา

        ฉันไม่กล้าใช้ถ้าไม่ใช่เหตุจำเป็นเธอเข้าใจที่พี่สะใภ้พูดมั้ยจ๊ะ"เล่อเยียนคิดว่าคนหน้าหนาแบบนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องพูดจาอ้อมค้อมเห็นแก่ตัวขนาดนั้นพูดอ้อมไปก็คงไม่รู้เรื่องหรอก

        " มันไม่มากเกินไปหรือคะพี่สะใภ้อย่าลืมนะว่าบ้านที่พี่อาศัยอยู่เป็นของบ้านฉัน "

        " ไม่ลืมหรอกค่ะว่าอยู่ในเขตเดียวกันแล้วฉันก็รู้มาด้วยนะว่าเป็นสมบัติของแม่สามีฉันเหมือนกัน"เล่อเยียนไม่ยอมเสียเปรียบแน่นอนตาต่อตาไปเลย

        " ฝากไว้ก่อนเถอะ ไว้รอหมิงเกอกลับมาพี่จะต้องมาขอโทษฉันที่พูดแบบนั้นออกไป" เซินซินเถียงไม่ออกเพราะที่หล่อนพูดคือความจริงทั้งหมด เงินของพี่ชายยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั่นดูแลหมดอย่างงี้เธอจะทำอะไรได้แม่เธอก็ทวงเงินที่เธอยืมมาแล้วด้วย

        หยางเซินซินเดินเข้าไปในบ้านโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่เถียงสู้เล่อเยียนไม่ได้สักคำ

        " ฉันให้แกไปขอเงินกับอาหมิงแล้วแกไปกินรังแตนที่ไหนมา"หยางซิงเหยียนถามลูกสาว

        " รังแตนที่บ้านหมิงเกอไง รังใหญ่ด้วยนะแม่หลานสะใภ้แม่คนนี้หล่อนไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ด่าฉันเหมือนหมูเหมือนหมา ฉันไม่ยอมหรอกรอหมิงเกอกลับมาฉันจะให้เขาจัดการให้สาสม หล่อนอายุน้อยกว่าฉันแท้ๆแต่ไม่มีความเคารพฉันเลยสักนิดเป็นฉันซะอีกที่เรียกหล่อนว่าพี่น่าเจ็บใจนัก"เซินซินแค้นใจนักนังเด็กเมื่อวานซืน

        " แกหมายความว่าไง ยังไม่ได้เงินอีกหรือ"เธอคิดว่าลูกสาวได้เงินจากหยางหมิงเฉิงแล้วซะอีก

        " ได้ที่ไหนล่ะคะคุณแม่หมิงเกอบอกไม่มีเงินแล้วเพราะเงินเขาให้หลี่เล่อเยียนเป็นคนดูแล"คิดแล้วก็น่าโมโหยิ่งนัก

        " โง่ อาหมิงมันโง่ ที่ให้เมียจัดการ ไม่ได้การละเย็นนี้แม่ต้องไปดักเจอเขาหน่อยละ"เธอไม่ยอมเสียรายได้ไปแน่ๆ

        สองแม่ลูกบ้านรองนั่งดักรอหยางหมิงเฉิงกลับจากที่ทำงานแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเขาให้ลูกน้องมารายงานภรรยาว่ามีประชุมภารกิจด่วนที่ต่างเมืองคืนี้อาจจะไม่ได้กลับให้เธอไม่ต้องรอเขา

        "ท่านบอกว่าคืนนี้คุณนายไม่ต้องรอครับ ยังไงผมขอตัวก่อน"นายทหารเมื่อแจ้งข่าวกับภรรยาของบังคับบัญชาแล้วก็เดินออกมา

        " ขอบคุณมากนะคะ"เล่อเยียนไม่คิดว่าเขาจะมีงานด่วนเข้ามากะทันหันคืนนี้เธอจะข่มตานอนได้ไหมนะ

" ขอโทษนะจ๊ะพ่อหนุ่ม เกิดอะไรขึ้นหรือ ทำไมถึงมาบ้านนั้นล่ะ" สองแม่ลูกไม่กล้าเข้าไปใกล้เพราะกลัวจะเสียมารยาทต่อหน้าทหารหยางหมิงเฉิงแจ้งกับลูกน้องแล้วว่าให้บอกเรื่องนี้กับภรรยาของเขาเองห้ามฝากเรื่องไว้กับคนอื่นเด็ดขาด

        " ผมต้องขอโทษด้วยครับผมมีหน้าที่แจ้งข่าวกับคุณนายเพียงคนเดียวเท่านั้นขอตัวก่อนครับ" เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงจะต้องบอกเรื่องนี้ให้ถึงตัวภรรยาของเจ้านายเพียงคนเดียว

        " พวกเขามีลับลมคมในอะไรกันถึงบอกเราไม่ได้ คุณแม่คะ เราเดินไปถามหล่อนดีไหมคะ" เซินซินอดที่จะอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

        " ไปกันเถอะ " คนเป็นลูกจะได้นิสัยใครมาถ้าไม่ใช่คนที่เลี้ยงดู

        "เล่อเยียนจ๊ะ อยู่หรือเปล่าจ๊ะ " น้าสะใภ้เอ่ยเรียก

        " มีอะไรกันหรือคะ "เล่อเยียนที่กำลังจะทานมื้อค่ำต้องหยุดชะงักแล้วเดินออกมาหน้าบ้าน

        " พอดีเมื่อครู่น้าเห็นนายทหารเข้ามาในบ้านเราก็เลยสงสัยน่ะว่าเขามาทำไมน้าเดินมาไม่ทันเขาก็ไปก่อนซะแล้วกลัวจะมีเรื่องไม่ดีกับอาหมิงก็เลยรีบมาถามหนูน่ะ"เรื่องอะไรเธอจะบอกว่าทหารหนุ่มคนนั้นไม่บอกเธอกัน เสียหน้าแย่

        " ไม่มีอะไรหรอกค่ะเขาแค่มาแจ้งข่าวว่าหยางหมิงเฉิงมีประชุมด่วนต่างเมืองวันนี้คงไม่ได้กลับเข้าบ้าน"เธอไม่มีความจำเป็นอะไรต้องปิดบังเพราะวันนี้ช่วงหัวค่ำสองแม่ลูกมาดักรอสามีเธออยู่หน้าบ้านสักพักแล้ว

        " งั้นหรือจ๊ะ เธอก็ปิดประตูลงกลอนดีๆ นะ น้าไม่รบกวนเวลาเธอแล้วละ"เสียเวลา เสียเวลาจริงๆ

        "คุณแม่คะ ทำไมไม่คุยกับเธอเรื่องค่าใช้จ่ายรายเดือนละคะหล่อนเป็นคนถือเงินนะคะ"เซินซินไม่พอใจที่แม่ของเธอดูจะเกรงใจสะใภ้คนนี้ไม่น้อย

        " ต้องคุยกับหมิงเกอก่อน ยังไงซะเงินที่เธอถือก็มาจากน้ำพักน้ำแรงของหมิงเกอถ้าเขาเอ่ยปากมีหืรอที่หล่อนจะไม่รีบควักให้หมิงเกอใจอ่อนแค่ฉันพูดเรื่องกตัญญูเขาก็ยอมจ่ายทุกครั้งนั่นแหละ"เธอใช้ไม้นี้ตลอดเวลาที่เงินไม่พอใช้

        "คุณแม่นี่เก่งมากเลยค่ะ " เซินซินอดชื่นชมแม่ของตัวเองไม่ได้ที่หล่อนคิดได้ล้ำลึกกว่าเธอเยอะ

        หลังจากคืนนั้นที่หยางหมิงเฉิงให้ลูกน้องมาบอกว่าเขาติดประชุมสำคัญ3 วันเต็มๆ ที่เขาไม่ได้กลับบ้านเป็นห่วงภรรยาที่อยู่บ้านคนเดียวแต่คิดอีกทีก็ยังดีที่อยู่ในรั้วบ้านของน้าชายดึกป่านนี้ไม่รู้ว่าเธอจะนอนหรือยัง

        ก๊อก ก๊อกก๊อก

        "ใครคะ"เล่อเยียนที่ยังไม่นอนแต่นั่งเย็บผ้าม่านอยู่ได้ยินเสียงเคาะประตู 2-3 วันมานี้เธอประสาทเสียกับสองแม่ลูกนั้นมากเพราะพวกหล่อนชอบมาวนเวียนถามถึงสามีทุกสามเวลาเช้า กลางวัน เย็น

        " ผมเองครับ "หยางหมิงเฉิงดีใจที่ได้ยินเสียงของภรรยาและพอใจเป็นอย่างยิ่งที่เธอพรวดพราดไม่เปิดประตูออกมาดู

        " ดึกป่านนี้แล้วทำไมถึงยังกลับมาละคะ ไม่รอให้เช้าก่อนค่อยมา"

        " ไม่เป็นไรหรอกครับ" หยางหมิงเฉิงยกยิ้มให้กับความน่ารักของภรรยา

        " คุณหิวไหมคะฉันจะไปต้มบะหมี่ให้"เธอไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาจึงไม่ได้เตรียมกับข้าวไว้รอ

        "ขอบคุณครับ งั้นขอตัวผมไปอาบน้ำก่อน"เขาเดินทางมาทั้งวันอยากจะกอดภรรยาให้หายเหนื่อยแต่ตัวเขาเองนั้นเนื้อตัวมีแต่เหงื่อไคล

        " ไปเถอะค่ะ"เล่อเยียนรีบเดินไปยังครัวก่อไฟแล้วทำการต้มบะหมี่ให้เขาทันทีเธอเพิ่มไข่ในชามบะหมี่แล้วก็ดึงเอาหมูสามชั้นใส่ลงไปด้วย

        หยางหมิงเฉิงเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เขารู้สึกชอบบ้านในตอนนี้มากๆเพราะมีกลิ่นหอมของข้าวของไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ ผ้าเช็ดตัว ที่นอนผ้าห่มหรือแม้กระทั่งผ้าม่านที่ส่งกลิ่นหอมเวลามีลมพัดมาให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก

        " เห็นว่าดึกแล้วฉันเลยไม่ได้ทำรสจัดมากกลัวจะไม่สบายท้องพอทานได้ไหมคะ"หลังจากที่อยู่กันมาสักพักเธอก็ได้รู้ว่าเขาเป็นคนทานอาหารรสจัดมาก

        " แค่นี้ก็พอแล้วครับ คุณทานด้วยกันไหม"เขาไม่เรื่องมากหรอกมีอะไรให้กินก็กินถ้าเป็นฝีมือภรรยา ช่วง 2-3 วันที่ผ่านมาเขารู้สึกทานข้าวได้น้อยลงเพราะกับข้าวที่กินในค่ายไม่อร่อยเลยสู้ฝีมือของภรรยาเขาไม่ได้

        เล่อเยียนต้มบะหมี่ไป2 ห่อ ไข่ไก่ 3 ฟองคิดไม่ถึงว่าความสามารถของหยางหมิงเฉิงจะมากขนาดนี้เขากินทั้งหมดไม่เหลือแม้กระทั่งน้ำซุป นี่เขาไปประชุมหรือไปรบกันแน่

        " คุณอิ่มไหมคะ" เธอชักไม่แน่ใจซะแล้วซิว่าที่ทำไป เขาจะอิ่มหรือไม่

        " แค่นี้ก็พอแล้วครับ กลัวจะท้องอืดเข้านอนกันเถอะลูกคงง่วงแล้ว"เขาจูงมือภรรยามายังห้องนอนหลังจากที่ทำการเก็บชามบะหมี่ไปล้างโดยให้เล่อเยียนนั่งรอที่โต๊ะอาหาร

        " อย่าเพิ่งนอนสิคะ คุณเพิ่งจะทานข้าวเสร็จรอให้อาหารย่อยก่อนดีไหมคะ"

        " อือ นั่งพักสักหน่อยก็ดีครับ เขาเป็นไงบ้างงอแงใส่คุณไหมทานอะไรได้บ้างไหม อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า "เขามีคำถามมากมายที่อยากจะถามภรรยาเมื่อตอนที่อยู่ไกลกันวันนี้กลับมาบ้านแล้วจึงถามเธอออกไป

        " ใจเย็นๆ ทีละคำถามค่ะฉันตอบไม่ทัน ตอนเช้าๆ ก็มีแพ้บ้างคะ ปกติเหมือนทุกวัน ส่วนที่ทานได้ปกติคือถั่วเขียวต้มน้ำตาลแล้วก็ไม่ได้อยากกินอะไรเลยค่ะ อ้อฉันทานผลไม้ทุกวันไม่ต้องห่วงยาก็กินตามที่หมอสั่งตรงเวลาค่ะ" หยางหมิงเฉิงกำลังจะอ้าปากถามเรื่องยาบำรุงคนเป็นภรรยารู้ใจเลยบอกออกไปก่อน

        " ดีครับ คนบ้านนั้นมารบกวนอะไรคุณหรือเปล่าครับ " เลยกำหนดค่าใช้จ่ายรายเดือนเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        " จะว่าไม่มีเลยก็คงไม่ถูกค่ะ น้องสาวและน้าสะใภ้คุณมารอเจอคุณทุกวันเลย หึพวกหล่อนคงจะเป็นห่วงคุณมากนะคะ"เล่อเยียนส่ายหัวให้กับความพยายามของสองแม่ลูก

        " อืม เดี๋ยวผมจัดการเองครับ นอนกันเถอะดึกมากแล้ว " หยางหมิงเฉิงคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่าน้าสะใภ้จะต้องไม่ยอมแน่ๆพรุ่งนี้ค่อยไปคุยกับเธอให้รู้เรื่อง วันนี้ขอนอนกอดภรรยาให้หายคิดถึงก่อนแล้วกันไม่ได้นอนกอดเธอตั้ง 3 คืนรู้สึกไม่ชินเลย เพราะเวลานอนเธอชอบเอาหน้ามามุดที่หน้าอกของเขามันทำให้หัวใจของเขาฟูฟ่องอิ่มเอมใจ