เล่มที่ 1 บทที่ 22 ทักษะพิเศษเฉพาะตัว
เมื่อเจียงอวิ๋นเดินเข้าสู่วงสัตว์พร้อมด้วยถุงหอมที่พกไว้กับตัวพวกหมาป่าแสงเขียวที่เดิมทีจ้องเขาตาเป็มันก็เลิกสนใจเขาทันที จากนั้นพวกมันก็กลับไปทำตัวเกียจคร้านเหมือนกับก่อนหน้านี้อีกครั้ง
เจียงอวิ๋นไม่ได้สนใจพวกมันเขามุ่งตรงไปทางกรงสัตว์นั่นก่อน คุกเข่าลงไปสังเกตดูอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าของเขาจะบึ้งตึงลงทันใด
แม้เขาจะยังไม่รู้เื่การบำเพ็ญมรรคทว่าหากพูดถึงความเข้าใจเกี่ยวกับพืชพรรณหรือสัตว์ร้ายต่างๆ ละก็ เจียงอวิ๋นมีประสบการณ์ที่เปี่ยมล้นสุดขีดเลยกระทั่งนายพรานที่มีฝีมือที่สุดในูเาหนึ่งแสนไพศาลก็ยังเทียบกับเขาไม่ได้
เดิมทีเจียงอวิ๋นยังคิดว่ากรงขังที่ลู่เซี่ยวอวี๋ใช้ขังหมาป่านั้นแข็งแรงไม่พอถึงได้ถูกหมาป่าแสงเขียวกัดพังแล้วหนีออกมาได้ แต่พอได้เห็นของจริงแล้วเขาก็รู้ได้ทันทีว่า เื่นี้คงไม่ง่ายอย่างที่คิด
เจียงอวิ๋นรู้เื่เกี่ยวกับหมาป่าแสงเขียวเป็อย่างดี ด้วยเขาเองก็เคยจับหมาป่าแสงเขียวมาศึกษาวิจัยเช่นกันจึงรู้ดีว่าแม้พวกมันจะดุร้ายอำมหิตมาก แต่เขี้ยวของพวกมันก็ไม่ได้แหลมคมเหมือนอย่างที่จินตนาการไว้อย่างน้อยก็ไม่มีทางกัดกลอนประตูที่ทำจากเหล็กบริสุทธิ์จนแตกได้แน่
ยิ่งกว่านั้นรอยแตกของกลอนประตูเหล็กกล้าก็ยังดูเรียบเงาผิดปกติไม่มีรอยฟันอยู่เลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว เห็นได้ชัดว่ามันถูกตัดออกด้วยของมีคมต่างหาก!
หมาป่าแสงเขียวที่เป็สัตว์ร้ายชั้นล่างย่อมไม่รู้วิธีใช้งานศาสตราวุธอยู่แล้ว เจียงอวิ๋นจึงคาดการณ์ได้ไม่ยากว่ากลอนประตูเหล็กอันนี้ถูกทำลายโดยฝีมืุ์
หรือก็คือมีคนจงใจทำลายกลอนประตูเพื่อให้หมาป่าแสงเขียวอายุยี่สิบปีตัวนั้นหลุดออกมาและแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มหมาป่า
ซึ่งเป้าหมายก็คงเป็การทำให้ลู่เซี่ยวอวี๋ทำผิดพลาดในหน้าที่จนถูกลงโทษ
อีกทั้งการจะเข้าไปในวงสัตว์ได้ยังต้องรู้วิธีผ่านค่ายกลเข้าสู่หุบเขาและต้องพกถุงหอมไว้ด้วยดังนั้น เจียงอวิ๋นจึงสันนิษฐานได้ว่า ผู้ที่ทำลายกลอนประตูจะต้องเป็คนของยอดเขาร้อยสิงสาเหมือนกันเป็แน่
และมีความเป็ไปได้สูงมากว่าจะเป็ศิษย์สายนอกคนที่มอบหมายหน้าที่ให้ลู่เซี่ยวอวี๋เป็คนดูแลหมาป่าแสงเขียวอายุยี่สิบปีคนนั้นเอง
ทว่าเจียงอวิ๋นไม่เข้าใจไฉนคนผู้นี้ถึงต้องวางแผนเล่นงานลู่เซี่ยวอวี๋อย่างรอบคอบและอ้อมค้อมเพียงนี้?
เจียงอวิ๋นหันกลับไปมองทางลู่เซี่ยวอวี๋ที่กำลังเป็ห่วงและร้อนรนใจอยู่นอกวงสัตว์อย่างอดไม่ได้ทำใจเชื่อไม่ลงจริงๆ ว่านางที่เพิ่งจะอายุเพียงสิบสองขวบยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลยด้วยซ้ำ เพิ่งเข้ามาในนิกายแสวงมรรคได้ไม่ทันไร ก็ไปล่วงเกินใครเขาเข้าแล้ว?
หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เจียงอวิ๋นที่ยังคงคิดอะไรไม่ออกจึงช่างปะไรวางเื่นี้ไว้ก่อน ตัดสินใจว่าอีกเดี๋ยวค่อยลองถามจากลู่เซี่ยวอวี๋ดูตรงๆสิ่งที่เขาต้องทำก่อนตอนนี้คือการหาตัวหมาป่าแสงเขียวอายุยี่สิบปีตัวนั้นให้เจอ
เมื่อคิดได้ดังนั้น ในที่สุดเจียงอวิ๋นก็ยืนขึ้น เดินไปทางหมาป่าแสงเขียวตัวที่อยู่ใกล้มากที่สุด
หมาป่าแสงเขียวตัวนี้มีขนาดตัวยาวราวๆ สองเมตรมันนอนหมอบบนพื้นอย่างเกียจคร้าน สองตาหรี่ลงไม่ได้สนใจเจียงอวิ๋นที่กำลังเข้าใกล้เท่าใดนักจนเมื่อเจียงอวิ๋นยื่นมือออกไปััโดนตัวมันอย่างกะทันหัน
ภาพที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ลู่เซี่ยวอวี๋สีหน้าเปลี่ยนทันทีอ้าปากกว้าง เกือบจะส่งเสียงใออกมาแล้ว โชคดีที่นางตอบสนองได้เร็วพอรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ ถึงไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมาทว่าบนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยสีหน้าตื่นตระหนกใ
นางบอกเจียงอวิ๋นไปอย่างชัดเจนแล้วแท้ๆ ว่าอย่าััโดนตัวเด็ดขาดไฉนเจียงอวิ๋นถึงไม่ฟัง? หากถูกหมาป่าแสงเขียวทำร้ายหรือกระทั่งกัดตายขึ้นมาละก็นางก็เป็คนทำร้ายศิษย์พี่คนนี้น่ะสิ!
แม้จะร้อนรน แต่เมื่อไร้ซึ่งถุงหอมลู่เซี่ยวอวี๋ก็ไม่กล้าเข้าไปในวงสัตว์เช่นกัน ทำได้แค่ยืนดูจากนอกวงอย่างตึงเครียด
เมื่อเจียงอวิ๋นยื่นมือไปััร่างกายของหมาป่าแสงเขียวจมูกของมันพลันขยับ สองตาเบิกกว้าง ปล่อยประกายอำมหิตออกจากตาทันที หันหน้ามาอ้าปากกว้างก่อนจะขย้ำลงบนฝ่ามือของเจียงอวิ๋นอย่างดุร้าย!
แต่ในวินาทีนั้นเองเจียงอวิ๋นได้พึมพำบางอย่างออกมา สองตาเบิกกว้างอย่างฉับพลันเช่นกัน!
ขณะเดียวกัน รอยแผลเป็หลายร้อยรอยทั่วทั้งร่างกายภายใต้เสื้อผ้าของเขาพลันสั่นไหวอย่างแ่เบาโดยไม่มีผู้ใดรับรู้ได้อีกครั้ง
“เอ๋ง!”
เื่ประหลาดเกิดขึ้นแล้ว!
หมาป่าแสงเขียวที่เดิมทีเตรียมจะโจมตีใส่เจียงอวิ๋นนั้นเมื่อมันถูกสายตาของเจียงอวิ๋นจ้องมองร่างกายของมันก็สั่นผวาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่มิเพียงแต่ประกายอำมหิตในดวงตาหายวับไปในพริบตาเท่านั้น ปากที่อ้ากว้างก็หุบฉับลงอย่างรีบร้อนเปลี่ยนมาส่งเสียงออดอ้อนแทนทันทีปล่อยให้เจียงอวิ๋นแตะฝ่ามือลงบนร่างกายของมันได้อย่างว่าง่าย
แม้แต่หมาป่าแสงเขียวอีกยี่สิบตัวที่เหลืออยู่พวกมันต่างก็พากันห่อตัวอย่างสั่นเทา ไม่กล้ามองมาทางเจียงอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย
เป็ที่รู้กันดีว่าเมื่ออาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมพิเศษเป็เวลานาน บนตัวแต่ละคนก็จะค่อยๆมีกลิ่นอายพิเศษแบบต่างๆ เกิดขึ้นมา
อย่างเช่นนักรบที่ต้องอยู่ในสมรภูมิเป็เวลานานมือสังหารในบรรดาคนธรรมดาบนตัวพวกเขาก็จะมีกลิ่นอายอำมหิตและกลิ่นอายห่าฟันอันรุนแรงแผ่ออกมา
เจียงอวิ๋นที่อาศัยอยู่ในูเาหนึ่งแสนไพศาลมานานสิบหกปีเคยสังหารสัตว์ร้ายมามากมายนับไม่ถ้วนแล้ว หลังผ่านไปนานวันเข้า บนร่างกายเขาจึงมีกลิ่นอายคาวเืแบบที่สัตว์ร้ายครั่นคร้ามสุดขีดแผ่ออกมา
กลิ่นอายเช่นนี้มนุษย์ส่วนใหญ่อาจจะไม่สามารถััได้ ทว่าสัตว์ร้ายกลับอ่อนไหวอย่างยิ่ง
และในูเาหนึ่งแสนไพศาลนั้นเพราะกลิ่นอายเช่นนี้จะทำให้สัตว์ร้ายที่รับรู้ได้พากันถอยห่างไปไกลโข ดังนั้นเจียงว่านหลี่จึงได้สอนคาถาสั้นๆหนึ่งวรรคให้กับเจียงอวิ๋น เพียงท่องออกมาก็จะสามารถเก็บซ่อนกลิ่นอายเช่นนี้ได้
นี่จึงเป็สาเหตุที่ทำให้เจียงอวิ๋นไม่จำเป็ต้องใช้ถุงหอม
เมื่อตอนนี้เขาปล่อยกลิ่นอายนี้ออกมามันก็พลันถาโถมออกไปอย่างมืดฟ้ามัวดินประหนึ่งคลื่นั์เทียมฟ้า กดทับกลิ่นของถุงหอมไปพริบตาเดียวก็อัดแน่นไปทั่วทั้งวงสัตว์
หมาป่าแสงเขียวทั้งยี่สิบเอ็ดตัวนี้ไม่อาจทนกลิ่นอายคาวเืที่น่าสะพรึงกลัวเพียงนี้ได้ย่อมต้องห่อตัวอย่างว่าง่ายทันที ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ต่อจากนั้น เจียงอวิ๋นก็เริ่มใช้ฝ่ามือัักับร่างกายของหมาป่าแสงเขียวเหล่านี้
สัตว์ รวมถึงมนุษย์ เมื่อเติบโตไปตามอายุกระดูกภายในร่างกายจะค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
ในฐานะโอสถจารย์การหลอมโอสถบางชนิดจำเป็ต้องใช้วัตถุดิบที่มีอายุตามที่กำหนดเท่านั้นจะมากหรือน้อยกว่าไม่ได้เด็ดขาด
อายุของพืชพรรณนั้นสามารถตรวจสอบได้ผ่านทางการมองดม และชิม เป็ต้น ทว่าอายุของกระดูกสัตว์กลับไม่สามารถใช้วิธีการเหล่านี้ได้ยกเว้นแต่ว่าจะสังหารสัตว์ร้ายให้ตายก่อนแล้วค่อยเลาะกระดูกออกมา ทว่าการทำเช่นนั้นก็เป็เื่ที่วุ่นวายเกินไปจริงๆ
ยิ่งกว่านั้น หาก้าเพียงขนบนตัวของสัตว์ร้ายก็ไม่มีความจำเป็ต้องสังหารแต่อย่างใด หลังผ่านการฝึกฝนอย่างยาวนานทำให้เขาได้ทักษะพิเศษเฉพาะตัวมาทักษะหนึ่ง นั่นคือ การแตะกระดูก!
เขาสามารถวิเคราะห์อายุของสัตว์ร้ายต่างๆได้อย่างชัดเจนผ่านทางการแตะกระดูก
เพียงครู่เดียวเท่านั้นเจียงอวิ๋นก็หาหมาป่าอายุยี่สิบปีตัวนั้นพบ เขาเคาะหัวของมันเบาๆแล้วชี้นิ้วไปทางกรงขังที่ถูกทำลายจากนั้นหมาป่าแสงเขียวตัวนี้ก็เดินเข้าไปในกรงด้วยตัวเองอย่างว่าง่าย
เมื่อเจียงอวิ๋นเดินหิ้วกรงออกมาจากวงสัตว์แล้วลู่เซี่ยวอวี๋ก็รีบเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นเต้นและเหลือเชื่อทันที “ศิษย์พี่เจียงเมื่อครู่นี้ท่านทำเอาข้าเกือบหัวใจวายตายเลยนะข้านึกว่าหมาป่าพวกนั้นจะจับท่านกินแล้วเสียอีก ยังดีที่ท่านไม่เป็อะไรแต่ศิษย์พี่ทำได้อย่างไรกัน? ข้าเห็นหมาป่าพวกนั้นมันดูเหมือนจะหวาดกลัวท่านมากเลย!”
“เป็เพราะถุงหอมที่เ้าให้มาเลย ข้าคืนให้!” เจียงอวิ๋นตอบกลับส่งๆพร้อมกับยื่นถุงหอมคืนให้ลู่เซี่ยวอวี๋ด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นนางเก็บถุงหอมเรียบร้อยแล้วเจียงอวิ๋นก็เอ่ยถามเสียงจริงจังว่า“เ้าได้ไปล่วงเกินใครในนิกายแสวงมรรคเอาไว้หรือไม่?”
“ล่วงเกิน?” ลู่เซี่ยวอวี๋ชะงักไปทันทีนิ่งเงียบไปครึ่งค่อนวันถึงส่ายหน้า “หลังจากข้าเข้ามาในนิกายแสวงมรรคแล้วก็ถูกส่งมาเลี้ยงหมาป่าแสงเขียวที่นี่เลย วันๆ มิได้ทำอะไรนอกจากบำเพ็ญอยู่แต่กับพวกมันทั้งวี่ทั้งวัน แทบไม่ได้พบเจอผู้คนเลยด้วยซ้ำจะไปล่วงเกินผู้อื่นได้อย่างไร ศิษย์พี่เจียง ไฉนท่านจึงถามเช่นนี้ล่ะ?”
เจียงอวิ๋นดูออกว่าลู่เซี่ยวอวี๋ไม่ได้โกหกหลังจากลังเลไปครู่หนึ่งจึงตัดสินใจว่าจะไม่บอกความจริงกับนางแต่เพื่อไม่ให้นางกังวล จึงยิ้มกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ข้าเพียงถามไปเรื่อยเท่านั้น! อย่างไรเสียพวกเราก็เป็ลูกศิษย์หน้าใหม่ไม่คุ้นที่ไม่คุ้นคน จะทำอะไรก็ระวังตัวสักหน่อยล่ะ อย่าไปทำให้ใครไม่พอใจหากพลาดไปล่วงเกินใครเข้าละก็ คงเป็ปัญหาไม่น้อยเลย”
“อื้มอื้ม!” ลู่เซี่ยวอวี๋พยักหน้ารับงึกๆ“ปู่ของข้าเองก็บอกกับข้าเช่นนี้เหมือนกัน ให้ข้าอยู่บำเพ็ญที่นี่อย่างสงบไม่ต้องไปสนใจเื่อื่น ศิษย์พี่เจียงวางใจเถอะ ข้าไม่ไปล่วงเกินผู้ใดหรอก!”
เจียงอวิ๋นยิ้มกล่าว “เช่นนั้นก็ดีแล้ว! เอาละในเมื่อหาหมาป่าเจอแล้ว เ้าเองก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนล่ะหากเ้ามีปัญหาอะไรอีกละก็ ไปหาข้าที่ยอดเขาซ่อนได้ทุกเมื่อ!”
แม้เจียงอวิ๋นจะรู้ว่าต้องมีใครบางคนปองร้ายต่อลู่เซี่ยวอวี๋อยู่เป็แน่ทว่าเขามีฐานะเป็เพียงศิษย์จิปาถะ ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรนางได้เลยเช่นกันได้แต่หวังว่านางจะระวังตัวมากกว่านี้
ลู่เซี่ยวอวี๋รีบพยักหน้าให้เจียงอวิ๋น “ได้เลย ศิษย์พี่เจียงครั้งนี้ต้องขอบคุณท่านมากจริงๆ หากไม่ได้พบท่านข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำอย่างไร! ข้าส่งท่านออกจากหุบเขาแล้วกัน!”
หลังออกจากหุบเขามาแล้วเจียงอวิ๋นก็โบกมือลาให้ลู่เซี่ยวอวี๋ จากนั้นก็หันหลังมุ่งหน้าไปทางหอซ่อนคัมภีร์
แต่ในตอนที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกไปเขากลับหยุดตัวลงอย่างกะทันหันอีกครั้ง จากนั้นก็หันหน้าขวับไปมองชายชุดเทารูปร่างอ้วนเตี้ยคนหนึ่งที่เดิมทีกำลังจ้องเขม็งมาทางเขาอยู่รีบเลื่อนสายตาหลบทันทีก่อนจะรีบเข้าไปในหุบเขาอย่างรวดเร็ว
212
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
