เล่าเื่ผี เปรตกลางบึง
จัดทำโดย : ชายขี้เล่า Story
ย้อนกลับไปยุคสมัย ที่แหล่งน้ำ ในประเทศไทย ยังคงสะอาด และอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสัตว์น้ำนาๆชนิด ตาจิต แกดำรงชีพด้วยการจับสัตว์น้ำขาย และบางส่วนที่หามาได้ แบ่งนำไปทำอาหารกินที่บ้าน โดยที่จะนัดกับ ตาหมาน เพื่อนรุ่นเดียวกัน เพื่อออกไปจับสัตว์น้ำ ใน่เช้ามืดทุกวัน
ตาจิต ...มีนิสัย การกิน ที่ค่อนข้างประหลาด แกชอบจับสัตว์แปลก สัตว์หายาก ไม่ว่าจะเป็ ปลาสวายเผือก งูเหลือม และเกือบทุกอย่างที่จับได้ในน้ำ… แต่ที่แกชอบกิน มากที่สุด นั่นคือ.. เนื้อจระน้ำจืด…
เป็ภาพที่เห็น อยู่เป็ประจำ ทุกครั้งที่แกจับจระเข้ได้ ตาจิต.. จะนำพวกมัน มาแขวนห้อยหัว ไว้กับที่ศาลาท่าน้ำ.. จากนั้นก็ใช้มีด กรีดเนื้อ ส่วนท้อง เป็ชิ้นเล็กๆ กินกับน้ำจิ้มสูตรเด็ดของแก โดยที่เป็การกิน แบบดิบๆ ขณะที่จระเข้พวกนั้น ยังไม่ตาย…
ตาหมาน พยายามเตือนแกหลายครั้งว่า… ทำแบบนี้ มันเป็การทรมานสัตว์ ระวัง เอาไว้เถอะ ตายไป จะตกนรกเอา แต่ตาจิต ไม่เคยสนใจฟังเลย แถมยังพูดย้อน กลับไปอีกว่า จระเข้พวกนี้ ฉันจับมาได้ มันก็เป็ของฉัน จะเอาไปกิน หรือขาย ก็ขึ้นอยู่กับตัวฉัน เื่บาปกรรม ไม่ต้องมาพูดเลย…
เช้ามืดวันนี้... ตาจิต และ ตาหมาย นัดกัน ออกไปจับปลา ที่บึงตามปกติ กลางบึง ในตอนเช้า อากาศเย็นมาก มีปลาน้อยใหญ่ ว่ายขึ้นมาบนผิวน้ำ จนสามารถมองเห็นตัว ได้อย่างชัดเจน…
ชายทั้งสอง ช่วยกัน หว่านแห จับปลา เพียงไม่นาน ก็ได้ปลามากมาย จนเต็มเรือ ตาหมาน.. ค่อนข้างพอใจกับจำนวนปลาที่ได้มา ส่วนตาจิต.. ยังไม่อยากกลับในตอนนี้ เพราะมองเห็นจุดแสงสีเหลืองเล็กๆ อยู่กลางบึง แกเลยพายเรือ เข้าไปดูใกล้ๆ
เมื่อสังเกตดูดีๆ แสงสีเหลือง.. มันสะท้อนมาจาก ดวงตาของจระเข้… แถมยังเป็ แม่จระตัวใหญ่ มีลูกน้อยตัวเล็กๆ เกาะอยู่บนหัว และตามตัว อยู่มากมาย ลูกจระเข้ตัวเล็ก ส่งเสียง ร้องระงม เมื่อเห็น ตาจิต พายเรือเข้ามาใกล้ๆ
ตาหมาน เห็นว่า.. เพื่อนคงคิดจะทำบาปกรรมอีก เลยรีบทักท้วงเอาไว้ก่อน ว่า… “ไอจิต ปล่อยมันไปเถอะ นั่นแม่จระเข้ แถมมันยังมีลูกด้วยนะ… อย่าไปยุ่งกับพวกมันเลย กลับขึ้นฝั่งกันเถอะ..”
“ไม่ได้หรอก เอ็งก็รู้ หนังจระเข้ ขายได้ราคาดี เนื้อก็อร่อย ข้าชอบกิน ลูกจระเข้พวกนั้น ข้าเคยกิน มาไม่กี่ครั้ง รสชาติดี กว่าพวกตัวใหญ่อีก เอ็ง ดูเฉยๆเถอะ ข้าจัดการเอง” …ตาจิต หยิบฉมวกยาว ปลายแหลม.. ขึ้นมา เอื้อมตัวจากในเรือ แล้วกระทุ้งด้ามฉมวก ให้ปลายแหลมทิ่มแทง เข้าไป ที่บริเวณแถวคอ ของแม่จระเข้ได้พอดี…
แม่จระเข้… ที่มีการตอบสนองช้า เนื่องจากอากาศเย็นใน่เช้ามืด ทำให้มันถูกแทง ได้โดยง่ายดาย ลูกจระเข้ ใกลัวมุดลงใต้น้ำ หนีไปทันที แม่จระเข้พยายามดิ้น เอาตัวรอดจากการถูกทำร้าย แต่ยิ่งดิ้นรน ยิ่งทำให้ปลายฉมวกแหลม แทงเข้าไปลึกมากขึ้น สุดท้ายแล้ว มันได้แต่นิ่งเพราะหมดแรง และาเ็สาหัส
ตาจิต เมื่อเห็นจระเข้ แน่นิ่งไปแล้ว จึงได้นำบ่วงเชือก ก้าวขาลงน้ำ ไปมัดปาก มัดตัวมัน อย่างระวัง ก่อนที่จะมัดปลายเชือก ติดกับเรือ แกได้จับลูกจระเข้ ตัวเล็กๆ แถวนั้น มาได้อีกสามตัว พาขึ้นมาบนเรือด้วย ตาหมาน ได้แต่ส่ายหัว ให้กับความใจร้าย ของเพื่อนตัวเอง…
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสองได้พากัน กลับเข้าฝั่ง โดยมีแม่จระเข้ ที่ถูกผูกติดกับเรือ โดนลากมาด้วย เมื่อถึงที่ศาลาท่าน้ำแล้ว ตาหมาน ขอตัวกลับบ้าน นำปลาไปเก็บก่อน ส่วนหนึ่ง เพราะไม่อยาก นั่งดูตาจิต ทรมานจระเข้ตัวนั้นด้วย..
ตาจิต นำปลา ที่จับมาได้ กองไว้บนศาลา และดึงเชือก ลากแม่จระเข้ ขึ้นมาด้วยความทุลักทุเล แกขึงร่างของมันให้แน่นขึ้น แล้วแขวนห้อยหัว ไว้กับเพดาน ของศาลา ก่อนที่จะเริ่ม ใช้มัดกรีดท้อง แล่เอาส่วนที่เป็เนื้อขาว ชิ้นเล็กๆ ออกมา แม่จระเข้ ที่ถูกพันธนาการเอาไว้ตอบโต้อะไรไม่ได้เลย…
นอกจากนี้แล้ว ลูกจระเข้ อีกสามตัวที่จับมาได้ แกทุบจนตายทีละตัว แล้วใช้ไม้เสียบปากไว้ เพื่อจะทำเป็เนื้อเสียบไม้ ไว้ไปย่างไฟกินที่บ้าน แต่เนื้อของจระเข้ตัวใหญ่ แกนั่งกิน.. กับน้ำจิ้มสูตรเด็ด ที่ทำเอง อย่างเอร็ดอร่อย กินดิบๆแบบนี้แหละ ถูกใจแกเอามากๆ
แม่จระเข้ ที่ถูกแขวนเอาไว้ เมื่อเห็นลูกของตัวเอง ตายทีละตัว มันก็ได้มีน้ำตาไหลออกมา คงเป็เพราะความรักของแม่ ที่มีให้ต่อลูกของมัน และได้มองกลับมาหา ตาจิต ที่กำลังกินเนื้อของมันอย่างเพลิดเพลิน เหมือนกับว่า แม่จระเข้ เคียดแค้น ผูกใจอาฆาต น้ำตาของมันไหลออกมาเป็เื หยดลงพื้น แล้วมันก็สิ้นใจตาย เพราะทนพิษาแไม่ไหว
หลังจากที่ ตาจิต กินจนพอใจแล้ว แกได้เดินมาดูที่ร่างแม่จระเข้ ได้พบว่า ตอนนี้ มันตายแล้ว แถมยังเืไหลออกจากดวงตาอีก สิ่งที่เห็น ทำให้แก.. หงุดหงิดขึ้น พร้อมบ่นว่า… “ไอ้นี่… เืออกหัวแบบนี้ ราคาตกพอดี แต่เอาวะ อย่างน้อย หนังมันก็ยังพอขายได้บ้างแหละ”
ตาจิต ใช้เท้าถีบ ไปที่ตัวแม่จระเข้ เพื่อระบายความหงุดหงิด จากนั้นก็ขนย้ายซากมันไปที่บ้าน ในตอนเที่ยง แก นำลูกจระเข้สามตัวที่เสียบไม้ มาย่างกินไปพลางๆ กับเหล้าขาว อย่างสุขสำราญใจ
พอถึงตอนเย็นได้ ก็ขนซากแม่จระเข้ไปที่ท่าเรือใหญ่ เพื่อขายกับ พ่อค้าขาประจำ ได้เงินมาไม่มาก เพราะซากนั้น เปรอะเปื้อนคราบเื จนเหม็นกลิ่นคาวมาก แต่ก็ยอมรับในราคาที่ถูกลงมา เงินที่ได้ ก็นำมาซื้อเหล้าขาวกินเหมือนเดิม…
ตกดึกคืนนั้น ตาจิต หลับด้วยผลจากความเมาส่วนหนึ่ง แกได้ฝันว่า... แม่จระเข้ตัวนั้น กำลังกัดกินตัวแก ที่ถูกแขวน ห้อยหัวไว้อยู่บนศาลาท่าน้ำ ทำให้ใตื่นขึ้น อยู่ๆที่แขนและขาของตัวแก เกิดรู้สึกร้อน และเ็ปเป็อย่าง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แกนอนร้องโอดโอย แบบนั้น ตลอดทั้งคืน
เป็เวลาหลายวัน ตาหมาน มารอ.. ตาจิต ที่ศาลาท่าน้ำ แต่ก็ไม่เคยเจอเลยสักวัน ทำให้เป็ห่วงขึ้นมา เลยแวะไปดูที่บ้าน ก็พบสภาพที่น่าใ ตาจิต ในตอนนี้ มีิัที่เริ่มบวมปูด เป็สีดำ และเป็รอยตะปุ่มตะปํ่า ดูเหมือนกับเกล็ดจระเข้เป็อย่างมาก แถมแกยังพูดไม่ได้ ทำแต่เพียงร้องโอยๆ อยู่แบบนั้น หาอะไรมาหาให้กิน ก็ไม่ยอมกิน สร้างความรู้สึกเวทนาให้กับตาหมานเป็อย่างมาก…
“คงจะเป็เวรกรรม ที่มันชอบทรมาน สัตว์ใหญ่พวกนั้นแน่ๆ เฮ้อ... ตาจิต เอ้ย ข้าเคยเตือนเอ็งแล้ว” ตาหมาน ได้แต่ สงสารเพื่อน ที่มีสภาพที่น่าเกลียดแบบนี้
ใน่ตอนเย็นของอีกวัน ตาหมาน ได้แวะมาดู ตาจิต อีกครั้ง เมื่อไปถึงก็ได้พบกับความสยดสยอง เพราะตาจิต ได้เสียชีวิตอยู่ภายในบ้าน โดยที่มีพวกตัวเงินตัวทอง หลายตัว กำลังกัดกิน ตับไตไส้พุง เครื่องใน อย่างตะกละ…
ถึงจะตายไปแล้ว แต่ยังไง ก็เคยเป็เพื่อนกัน ตาหมาน จัดการ นำศพของตาจิต ไปฝังดิน ใกล้ๆกับตัวบ้าน ที่แกตาย ไม่ได้มีพิธีอะไรมากมาย แค่ขุดดิน แล้วฝังศพธรรมดาทั่วไป…
ผ่านไปอีกเจ็ดวัน ตาหมาน ยังคงใช้ชีวิต ตามปกติ เพียงแต่ออกหาปลาพายเรือเพียงคนเดียว ไม่มี ตาจิต ไปด้วย เหมือนเช่นทุกครั้ง…
สำหรับครั้งนี้ มีฝนตกในตอนเช้ามืดเล็กน้อย ถือเป็โอกาสที่ดี ยิ่ง่ฝนตกแบบนี้ ปลาจะชุกชุมมากเป็พิเศษ แกพายเรือออกไปที่บึงน้ำใหญ่ ตรงนี้ น้ำค่อนข้างลึก จึงต้องใช้วิธี ตกปลาเอาทีละตัว..
ท่ามกลางความมืด กลางบึง มีเสียงแหลมลอยมา เสียงดัง.... วี้ด... แหลมๆ อยู่นาน เมื่อตั้งใจฟังดีๆ ตาหมาน ถึงกับขนลุกทันที
เสียงนั้น เริ่มเป็ใจความว่า.. “หมาน… ช่วยข้าด้วย ข้าเจ็บ.. อยากกลับบ้าน…..”
ตาหมาน ไม่ตกปลาแล้ว เขารีบพายเรือกลับ และมีเสียง เหมือนคนว่ายน้ำ ตามาจากข้างหลัง เมื่อลองหันไปดู ก็พบกับ บางอย่าง ที่มีรูปร่างเหมือนคน มีเกล็ดคล้ายจระเข้ แต่มีแขนและขาที่ยาวมาก เ้าสิ่งนั้นว่ายน้ำมาใกล้ๆเรือของ ตาหมาน อย่างรวดเร็ว
ตาหมาน หยุดนิ่งไปสักครู่หนึ่ง ด้วยความใ เ้าสิ่งนั้น… มันว่ายมาถึงข้างเรือ แล้วได้ยกตัวอันสูงใหญ่ ยืนขึ้นจากพื้นน้ำ ก่อให้เกิดคลื่นน้ำจนทำให้เรือโยก โคลงเคลง ไปมา ร่างกายของมัน สูงเหนือ ผิวน้ำในบึง ร่างสูงดำ ส่งเสียง… วี้ด แหลมๆ ตลอดเวลา…
“หมาน... ข้าเจ็บ... มันร้อน.. มันปวด... ไปหมดเลย” ….ร่างสูงดำนั้น ส่งเสียง ที่พอ ให้รู้ว่าเป็คำพูด แหลมๆออกมา ทำให้ ตาหมาน รับรู้ได้ว่า นี่คือ.. ตาจิต เพื่อนของเขา
“ไอ้จิต เอ็งตายแล้ว อย่ามายุ่งกับข้า กลัวแล้ว” ...ตาหมาน ยกมือไหว้ ร้องขอ อสูรกาย ร่างสูงดำตนนั้น
“เจ็บทั้งตัว… ฮือ… ช่วยข้า.. ด้วย.. หมาน..” ร่างสูงดำ ร้องโหยส่งเสียง วี้ดๆๆ แหลม ดังขึ้นเรื่อยๆ มันเริ่มใช้มือที่ใหญ่ และ่แขนที่ยาว แหวกสายน้ำในบึงไปมา อาการเหมือนคนที่กำลัง เ็ปทรมานมากๆ
ร่างสูงดำนั้น เริ่มก้มตัว ลงมามอง ตาหมาน ใกล้ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วย รอยตะปุ่มตะป่ำ มีน้ำเื น้ำหนอง ไหลตลอดเวลา ตาโตข้างเดียว มีปากยาวเหมือนท่อเล็กๆยื่นออกมา….
ใบหน้าของมัน ช่างน่าเกลียด น่ากลัวเหลือเกิน ตาหมาน ที่ได้เห็นหวาดกลัวจนหมดสติ สลบไปคาเรือ กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็พบ มีเรือชาวบ้านคนอื่น กำลังพาย ลากเรือของเขา กลับเข้าฝั่ง และเมื่อถึงที่ฝั่งแล้ว ชาวบ้านคนนั้น ที่เห็น ตาหมาน รู้สึกตัว จึงได้ถามว่า... “เป็อะไร ทำไมถึงไป นอนสลบอยู่ในเรือแบบนั้น เรียกหลายรอบก็ไม่ตื่น…”
ตาหมาน ได้เล่าให้ฟังว่า ตัวเอง ไปเจอ เปรตอยู่ที่บึงน้ำ มันมีใบหน้า เหมือนตาจิต มากๆ เขาใกลัว เลยเป็ลมไปอย่างที่เห็นนั่นแหละ…
ทีแรก ชาวบ้านคนนั้น ก็เหมือนจะไม่เชื่อ แต่พอเวลาผ่านไป ก็เริ่มมีเื่เล่า จากคนที่ไปหาปลาตอนเช้ามืด หลายคนว่า พบเจอเปรต ที่มีเกล็ดเหมือนจระเข้ ว่ายน้ำตามเรือมาบ้าง นอนขวางบึงบ้าง จนเริ่มเป็ที่หวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
และในที่สุด ชาวบ้านแถวนั้น ได้รวมตัวกัน นิมนต์พระจากวัดป่า มาหลายรูป เพื่อทำพิธี ขอที่ทาง ให้ชาวบ้าน ได้กลับมาใช้บึง ในการทำมาหากินดังเดิม ทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้น ตาหมาน และชวนบ้านแถวนั้น ไม่มีใครพบเจอเปรตในบึงน้ำอีกเลย…
ตาหมาน ยังคงแวะไปทำบุญให้ ตาจิต อยู่บ้าง หลายครั้ง จนเมื่อแกอายุเยอะขึ้น จึงได้ติดสินใจ ออกบวช และได้นำเื่ราวของ เปรตในบึง ไปบอกเล่าเป็คำสอนเด็กๆ และชาวบ้านคนอื่น ไม่ให้เบียดเบียนชีวิตของผู้อื่นเกินความจำเป็ ล่าหรือกิน แค่พอดำรงชีพเท่านั้น ทุกชีวิตต่างรักตัวกลัวตาย เช่น เดียวกับ มนุษย์เรานี่แหละ..
349
