รักเอกแต่ใจ

เช้า

มีนนั่งอ่านหนังสือเหมือนทุกวัน

แต่…

“มานี่”

เสียงคินดังขึ้น

“อะไรคะ”

“มานั่งใกล้ ๆ”

“ทำไม”

“อยากให้ใกล้”

มีนถอนหายใจเบา ๆ
แต่ก็ขยับไปนั่งข้างเขา

“คุณเริ่มเอาแต่ใจอีกแล้วนะคะ”

“ผมเป็๞แบบนี้อยู่แล้ว”

“แต่๰่๥๹นี้หนักขึ้น”

“ก็ผมหวง”

ตอบตรง

อีกแล้ว

—

คินเอื้อมมือไป…จับมือเธอ

แน่นกว่าเดิมนิดนึง

“คุณนี่…”

“ใครเห็นก็เห็นไป”

“ไม่อายเหรอคะ”

“ไม่”

เขาหันมามอง

“ผมอยากให้ทุกคนรู้”

เงียบ

หัวใจมีนเต้นแรงขึ้น

—

บ่าย

ทุกอย่างกำลังไปได้ดี

จนกระทั่ง—

“คิน เราต้องคุยกัน”

คุณลิน

กลับมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้…สีหน้าจริงจัง

“เ๹ื่๪๫งาน?”

คินถาม

“ไม่ใช่ค่ะ เ๹ื่๪๫คุณ”

เงียบ

“ฉันชอบคุณ”

คำพูดตรง ๆ

กลางที่สาธารณะ

ทุกคนเงียบ

มีนก็นิ่ง

ไม่แทรก

ไม่เดินหนี

แค่…ยืนอยู่

รอฟัง

—

คินไม่แม้แต่จะลังเล

“ผมไม่ชอบคุณ”

ตอบทันที

ชัด

“แต่คุณยังไม่ได้ฟัง—”

“ไม่จำเป็๲”

“…”

คุณลินนิ่งไป

ก่อนจะหันไปมองมีน

“เพราะเธอ?”

เงียบ

สายตาทุกคู่หันมาที่มีน

สถานการณ์แบบนี้…

ถ้าเป็๲คนอื่น อาจจะถอย

แต่มีน—

“ค่ะ”

เธอตอบเอง

เรียบ

แต่ชัด

—

คินหันไปมองทันที

มีนสบตาเขา

ไม่หลบ

—

“คุณแน่ใจเหรอคะ”

คุณลินถาม

“เขาไม่ได้จริงจังกับใครหรอกนะ”

คำพูดนั้น…

ตั้งใจให้ “สั่น”

แต่มีนแค่ยิ้มบาง

“เขาอาจจะไม่จริงจังกับทุกคน”

เธอพูด

ช้า ๆ

“แต่เขาจริงจังกับฉัน”

เงียบ

คินนิ่ง

สายตาเปลี่ยนไปทันที

—

คุณลินหัวเราะเบา ๆ
“มั่นใจดีนะคะ”

“ค่ะ”

“งั้น…”

เธอหันไปหาคิน

“เลือกสิคะ”

บรรยากาศตึง

แต่คำตอบ…

ไม่ต้องรอ

—

คินเดินไป

ยืนข้างมีน

แล้ว—

จับมือเธอ

ชัดเจน

“ผมเลือกไปแล้ว”

เสียงเขานิ่ง

แต่หนักแน่น

—

เงียบ

ก่อนคุณลินจะถอนหายใจ
ยิ้มบาง

“เข้าใจแล้วค่ะ”

แล้วเธอก็เดินออกไป

—

ทันทีที่สถานการณ์จบ

“โอ๊ยยยยยยยยยยย!”พิมกรี๊ด

“ในที่สุดครับ!”นัทตบมือ

“เงียบ!” มีนพูด

แต่…

แก้มแดง

ชัดมาก

—

“เมื่อกี้…”

คินหันไป

“คุณพูดจริง?”

มีนเลิกคิ้ว
“คำไหนคะ”

“ที่บอกว่าผมจริงจังกับคุณ”

“อ๋อ”

เธอยิ้ม

“ไม่จริงเหรอคะ”

“จริง”

ตอบทันที

ไม่มีลังเล

—

เงียบ

“งั้นก็ดีค่ะ”

“ไม่พอ”

“อะไร”

คินขยับเข้าไป

ใกล้

อีกแล้ว

“ผมอยากให้มันชัดกว่านี้”

หัวใจมีนเต้นแรงขึ้น

“ชัดยังไงคะ”

เขามองตาเธอ

ตรง ๆ

“เป็๲แฟนผม”

เงียบ

คำพูดนั้น

ชัด

ตรง

ไม่มีทางหนี

—

มีนมองเขา

นิ่ง

นาน

ก่อนจะพูด

“คุณนี่มัน…”

“อะไร”

“พูดเหมือนสั่ง”

“งั้นผมขอ”

เงียบ

“เป็๲แฟนผมได้ไหม”

น้ำเสียง…นุ่มลง

จริงจัง

กว่าทุกครั้ง

—

วินาทีนั้น

ไม่มีเสียงรอบข้าง

มีแค่สองคน

มีนยิ้มเล็กน้อย

ก่อนจะตอบ

“ก็ได้ค่ะ”

—

เงียบ

ก่อน—

“เฮ้ยยยยยยยยยยย!!”พิมกรี๊ดลั่น

“สำเร็จแล้วววว!”นัทแทบ๷๹ะโ๨๨

—

คินไม่สนใจใคร

เขาดึงมีนเข้ามาใกล้

แล้วพูดเบา ๆ

“ของผมแล้วนะ”

“ใครเป็๞ของใครคะ”

“คุณเป็๲ของผม”

“ฝันไปค่ะ”

“งั้นผมเป็๲ของคุณ”

“…อันนี้โอเค”

คินหัวเราะ

—

เขาก้มลง

จูบเบา ๆ

สั้น

แต่ชัด

ต่อหน้าทุกคน

“เฮ้ยยยยยยยย!”พิมแทบเป็๞ลม

“ไม่เกรงใจคนโสดเลยครับ!”นัทโวย

—

มีนผลักเขาเบา ๆ
“พอค่ะ คนมอง”

“ให้มอง”

“…”

“ผมอยากให้รู้”

เขาพูด

แล้วจับมือเธอแน่นขึ้น

—

จาก “คนคุม”
กลายเป็๞ “คนของกันและกัน”

อย่างเต็มตัว

—

และครั้งนี้

ไม่มีคำว่า “เกือบ”

อีกแล้ว ????