ยามเช้ารุ่งสาง แสงแดดอ่อนๆส่องสว่างทั่วนภา น้ำค้างไหลรินจากต้นหญ้า มวลเมฆเมคาล่องลอย
ตึง…ตึง…ตึง…ตึง
เสียงเดินขบวนของทหาร ดังอย่างเป็ระเบียบ มือซ้ายแนบข้างลำตัว มือขวาจับพานท้ายปืนไว้อย่างแ่า สายตามองไปข้างหน้าแล้วหยุดลง ประจำที่ ด้านในของกำแพงชั้นใน
วันนี้ แล้วสินะคะ…
ทหารทั้งหมด ห้าพันสองร้อยสามสิบสามนาย เป็ทหารที่มีประสบการณ์การต่อสู้ราวๆ สองพันห้าร้อยนาย และที่เหลือคือทหารใหม่ประสบการณ์น้อยค่ะ
ตอนนี้ พวกเราทุกคนได้มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกันแล้ว พร้อมจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ไปด้วยกันแล้วละคะ
“เอาล่ะ…ฉันเอง ก็ไปประจำที่ดีกว่า”
ตึก ตึก ตึก ฉันเดินออกมาจากปราสาทด้านใน มาตามทางเรื่อยๆค่ะ โดยที่
ปราสาทของเมืองนี้ จะมีกำแพงอยู่สองชั้นค่ะ เป็ปราสาทแบบวงล้อมซ้อนสองชั้น
ชั้นแรก คือ กำแพงชั้นนอก ทำจากหินต่างๆและอิฐ ไม่ได้หนามากนัก และไม่ค่อยแข็งแรง เพราะเก่าพอสมควร มีใบบังป้อม(Merlon)* สลับไปมาตลอดแนวกำแพง พร้อมบันไดหินให้เดินขึ้นได้ค่ะ แล้วปลายสุดของมุมแต่ละฝั่งจะมีป้อมค่ายตั้งสูงอยู่ ไว้ให้หน่วยลาดตระเวนสอดส่อง หรือสไนเฟอร์ไรเฟิลเข้าไปใช้ได้ และประตูเปิดปิดตรงกลางขนาดใหญ่ที่เก่า มีคราบเื แถมมีขึ้นสนิมพอสมควร ขนาบข้างด้วยหอคอยประตูเมืองไว้ด้วย ดูน่าเกรงขามก็จริง…แต่ก็ ของเก่าเก็บนั่นแหละค่ะ
——————————
*ใบบังป้อม หรือใบสอ(Merlon) คือ แนวขอบกำแพงที่ยื่นขึ้นมาสลับไปมา และช่องว่างระหว่างใบบังเรียกว่า Embrasure
ชั้นที่สอง คือ กำแพงชั้นใน ที่ห่างจากกำแพงชั้นนอกอยู่ไม่ไกลมาก ในสมัยก่อนใช้ธนูยิงสนับสนุนได้ด้วยค่ะ กำแพงชั้นนี้สูงกว่าชั้นแรกไม่มากนักแต่แข็งแรงกว่า มีป้อมค่ายอยู่ตามมุมเหมือนกัน มีหอคอยประตูเมืองที่ดัดแปลงเป็ป้อมปืนใหญ่สองกระบอก ตั้งอยู่คู่กับประตูตรงกลางแบบเดียวกับกำแพงชั้นนอก แถมประตูชั้นใน และชั้นนอก ยังตั้งอยู่ในตำแหน่งเดียวกันอีก ใครออกแบบค่ะเนี่ย น่าตีจริงๆ มันควรจะตั้งไม่ตรงกันสิ เพื่อชะลอศัตรูน่ะคะ
“มาครบแล้วค่ะ พันตรีอาเซเลีย”
“อืม…”
ตอนนี้ทุกหน่วยมาครบแล้ว ทหารราวๆห้าพันกว่าคน มีหน่วยระยะประชิดที่ถือ หอก ขวาน หรือไม่ก็ดาบ แล้วแต่ใจชอบ หน่วยป้องกันที่ถือโล่อย่างน่าเกรงขาม และดุดัน หน่วยทหารยิงไกลที่ใช้ปืนกลติดดาบเป็หลัก หน่วยทหารสรรพาวุธที่ใช้ป้อมปืนกลที่ตั้งอยู่บนกำแพงชั้นใน และชั้นนอก ผู้คุมป้อมปืนใหญ่ และสุดท้าย ทหารแพทย์ค่ะ ทั้งหมดได้มารวมตัวกันที่ลานกว้างนี้แล้ว
นาฬิกาเข็มสั้น ชี้ไปที่เลขแปด แดดเริ่มแรงส่องสว่างไปทั่ว
“ฟัง” ร้อยโทโรวัน พูดส่งเสียงดัง ประกาสไปทั่วให้ได้ยินกัน
พันตรีอาเซเลีย หยุดนิ่งอยู่กับที่ สายตาที่จ้องมองทหารทุกคนที่เบื้องล่าง สายตาของบอสนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และเจตจำนงแห่งชัยชนะ ก่อนจะเอ่ยปากว่า
“ศัตรูของเราในวันนี้ มีจำนวณถึงเจ็ดแสน…”
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วปราสาท เสียงพึมพำเล็ดลอดออกมา แซ่ด แซ่ด ทหารบางคนเริ่มสั่นไหว มือสองข้างเริ่มจับปืนไม่อยู่ สีหน้าเริ่มแย่ลง ศัตรูของเรามีจำนวนมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด มากกว่า…อย่างเทียบไม่ติด
“ใช่ พวกมันมีมากกว่าเรา…แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเ้า มันไม่ใช่คน มันไม่มีความฝัน ไม่มีครอบครัว ไม่มีสิ่งสำคัญ ไม่มีสิ่งที่ต้องปกป้อง มันก็แค่เศษซากเน่าเน่า ที่พร้อมจะกินพวกเ้าทุกคนแสดงมันออกมา แสดงให้มันเห็น ว่าเ้าไม่ใช่อาหาร ว่าเ้าไม่ใช่เหยื่อของมัน แสดงให้มันรู้ซึ้ง ถึงพลัง ของพวกเรา”
เฮ้ เสียงของทหารทั้งหมดดังก้องกังวาลไปทั่วปราสาท สีหน้าทหารทั้งหมดเริ่มดีขึ้นแล้ว สองมือจับอาวุธอย่างมั่นคง ไม่สั่นไหว ความฮึกเหิม และความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า พวกเราพร้อมที่จะสู้แล้ว
“ในตอนนี้ ลูกเต๋าได้ถูกทอดออกไปแล้ว (Alea iacta est)* พวกเราจะชนะ แล้วกลับไปให้จนได้ ทั้งหมดประจำที่”
เฮ้ ทหารต่างวิ่งไปประจำที่ของตนเอง เริ่มหยิบที่อุดหูแบบพิเศษตัดเสียงดังมาใส่ บ้างก็ไปตามป้อมค่ายบนกำแพง บ้างก็ออกไปนอกกำแพง บ้างก็ไปอยู่บนกำแพง บ้างก็เตรียมรับศึกจากภายใน
พันตรีอาเซเลีย เองก็พยายามพูด และทำในแบบของเขาสินะคะ ฉันเองก็ต้องพยามยามค่ะ
——————————
*ลูกเต๋าได้ถูกทอดออกไปแล้ว (Alea iacta est) เป็ วลีภาษาละติน ซึ่งเป็คำกล่าวอ้างของ จูเลียส ซีซาร์ (Julius Caesar) ขณะนำกองทัพข้ามแม่น้ำรูบิคอนในปี 49 ก่อนคริสตกาล มีความหมาpว่า ได้ตัดสินใจลงมือทำสิ่งสำคัญ และจะหันหลังกลับไม่ได้อีกต่อไป
“ไปกันเถอะค่ะ ทุกคน สนามรบของพวกเราอยู่ด้านนอกกำแพงนั่น”
“ครับ/ค่ะ”
ทหารหน่วยจู่โจมระยะไกลของ ร้อยโทเมอร์เทิล ประมาณ สองพันคน พร้อมกับทหารส่งะุ เดินตามทางออกไปยังด้านนอกกำแพงเมือง สายตามองไปข้างหน้า สองมือถือจับปืนให้มั่น ก้าวเท้าอย่างแน่วแน่ และเด็จเดี่ยว ด้วยใจที่อาจหาญ ไปยังสนามรบของพวกเรา ที่นั่น สนามเพลาะแนวหน้าสุดของพวกเรา
——————————
ตึก ตึก ตึก
“กังวลจังเลยค่ะ” สหายแซฟฟรอน พูดขึ้นมาในระหว่างการเดินทางไปยังสนามเพลาะ
“อย่าไปกลัวเซ่ พวกเราผ่านของแบบนี้มาหลายรอบละนะ” สหายเลนทิลพูดขึ้น แต่มือเองก็สั่นเล็กน้อย
“ไม่เป็ไรค่ะ พวกเราจะต้องทำได้ค่ะ อย่ากังวลไปเลย”
“ตะ แต่ว่า เจ็ดแสนตัวเลยนะ เมอร์เทิลจัง”
ทหารที่เดินมาก็กังวลกับจำนวนนั้นเหมือนกัน
“ค่ะ ก็แค่ซากศพเน่าๆที่เชื่องช้า แสนเปราะบาง เจ็ดแสนตัวเองค่ะ มันไม่มีทางสู้กับพวกเราที่เป็ทหารชั้นยอดได้หรอกค่ะ” ฉันยิ้มออกไป
“ใช่แล้ว เ้าจิ๋ว แค่ศพโง่ๆเท่านั้นละ ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่คณามือหรอกน่า”
“...นั่นสินะคะ พวกเราจะไปแพ้ยังไงล่ะ เนอะ เน้อ”
ใช่ค่ะ แบบนั้นแหละค่ะ ใครๆก็กังวลทั้งนั้นกับจำจวนขนาดนี้ เพราะฉะนั้นต้องแสดงให้เห็นว่า พวกมันเป็แค่ของไม่อันตราย อ่อนแอ เท่านั้น ทหารหลายๆคนเองที่ได้ยินก็เริ่มหายกังวลไปเหมือนกัน การเปลี่ยนวิธีคิด เป็สิ่งดีค่ะ
“เอาล่ะ ไปกันต่อเถอะค่ะ ทุกคน”
“ครับ/ค่ะ”
ตอนนี้ ได้เดินมาถึงสนามเพลาะที่เตรียมไว้แล้วค่ะ ทหารเดินลง ไปประจำตำแหน่งของตัวเอง ในพื้นที่นี่ กว้างพอให้คน สามคนเดินเรียงหน้ากระดานได้ ลึกพอๆ กับประตูห้อง และมีแท่นเหยียบสูงราว ห้าสิบเิเตั้งรอไว้แล้ว พร้อมกับถังแกลลอน ยางรถยนต์ เจลเพลิงแบบพิเศษ ที่วางเรียงห่างๆกันอย่างเป็ระเบียบ
ส่วนด่านหลังสนามเพลาะ จะมีกล่องเล็กๆฝังอยู่หลายอัน และต่อสายยาวมาถึงข้างในสนามเพลาะ ซึ่งกล่องเหล่านี้ จะใส่น้ำพิเศษที่ช่วยให้ไฟลุกได้นานขึ้นค่ะ แต่จะเอาไว้ทำอะไร ขอปิดไว้ก่อนนะคะ
“อย่าลืมตรวจเช็คอุปกรณ์ให้พร้อมน้า~”
สหายแซฟฟรอน ส่งเสียงเตือน ให้ทุกคน ช่างเป็คนที่รู้งานดีจริงๆค่ะ
“ร้อยโทเมอร์เทิลครับ หีบะุ ลำกล้องสำรอง และอื่นๆเราใส่เตรียมไว้ให้แล้วนะครับ”
“ขอบคุณมากค่ะ”
“ขอให้ภารกิจราบรื่นครับ”
ทหารส่งะุทำท่าวันทยาหัตถ์ให้พวกเรา จากนั้น ก็เริ่มถอนตัวไปยังแนวหลัง คงกลับไปเติมะุ แล้วเดี๋ยวคงจะเอามาให้ที่สนามเพลาะสอง และสามต่อไปสินะคะ
อ่อ ใช่ ลืมบอกไปเลยค่ะ สนามเพลาะแห่งนี้ เป็รูปฟันปลาเล็กน้อย ปกติจะมีห้องต่างๆด้วย ไม่ว่าจะเป็คลังะุย่อย ห้องพยาบาล ที่พักอาศัย แต่ตอนนี้ พื้นที่เหล่านี้ไม่มีของสำคัญเหลืออยู่แล้วละคะ ทางเชื่อมเองก็ปิดตายไปหมดแล้วด้วย
“เห็นศัตรูหรือยังคะ?”
“ยังว่ะ ร้อยโท หมอกแดงๆนั่น ยังนิ่งอยู่เลย”
“ฝากเฝ้าระวังต่อด้วยนะคะ เลนทิล”
“โอ้ส” สหายเลนทิลหยิบกล้องส่องทางไกล ส่องต่อไป พร้อมกับอีกหลายๆคน
อืม…เราเอง ก็ไปตรวจตราในพื้นที่อื่นๆด้วยดีกว่าค่ะ เผื่อจะมีใคร้าความช่วยเหลือ
“เอาน้ำหม้าย เอาน้ำหม้ายยยยยยยย?”
“ขอด้วยครับ”
“มีพลาสเตอร์ไหมคะ?”
“ได้เลย ได้เลย”
สหายแซฟฟรอน และทหารช่วยกันเดินแจกจ่ายน้ำ ขนม และของใช้ ของเล็กน้อยโดยเฉพาะขนมพวกนี้ ช่วยให้ผ่อนคลาย และลดความกดดันได้ดีจริงๆค่ะ
ตอนนี้ฉันเอง…ก็กดดันเหมือนกันนะคะ ต้องพาทหารมาต่อสู้ในแนวหน้า ทุกคนที่นี่ ก็มีบ้านให้กลับไป มีครอบครัว มีความฝัน ฉันเอง…ก็ต้อง พยายามทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดค่ะ จะต้องไม่มีการสูญเสียเกิดขึ้นค่ะ ฉันจะทำให้ได้ค่ะ!
——————————
ฟู่ว…สายลมเริ่มพัดผ่าน พื้นดินเริ่มสั่นไหว หญ้าลู่ลมไปทางเดียวกัน ตอนนี้ผ่านมาสักพักใหญ่ๆแล้วค่ะ ประมาณ สี่ชั่วโมงเห็นจะได้ แต่…ทันใดนั้นเอง
วู้วววว-วู่วววว เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นแล้ว มีทหารบางคน ที่พบเจอมันแล้วสินะ
“12 นาฬิกา” ทหารคนหนึ่งะโขึ้นมา
“12 นาฬิกา ย้ำ 12 นาฬิกาโว้ย” เลนทิลพูดขึ้นมาอย่างเสียงดัง แล้วทหารหลายๆคนก็ะโตาม บอกให้ทุกคนรู้ ว่าพวกมัน…มาแล้ว
“ประจำที่ค่ะ”
“เร็วเข้า เร็วเข้า”
“ไปๆมันมาแล้ว”
สถานการณ์ เริ่มตึงเครียดแล้วค่ะ ทหารทุกคนหันหน้าไปในทางเดียวกันหมด ตรงหน้านี้หมอกสีแดงเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ตอนนี้…ของจริงกำลังจะมาแล้วค่ะ
“เลนทิล ส่งสัญญาณไปบอกทหารในฐานด้วยค่ะ”
“โอ้ส ได้เลย”
บรรยากาศเริ่มนิ่งเงียบ เหงื่อเริ่มไหลซึมผ่านมือ ลมหายใจแ่เบา และสั่นไหวต่อความกลัว ตรงข้างหน้านั้น หมอกสีแดงเริ่มขยับเข้าใกล้
เงาตะคุ่มๆ ค่อยๆเริ่มโพล่มาจากหมอกสีแดงนั้น พวกมัน วอล์คเกอร์ ได้เหยียบย่างเข้ามาแล้ว
“อีก หนึ่งพันสองร้อยเมตรค่ะ…”
วอล์คเกอร์ เริ่มเดิมเข้ามาอย่างสะเปะสะปะ ไม่มีการเรียงแถว ไม่มีแบบแผน แต่โถมเข้ามาด้วยสิ่งหนึ่งที่น่าสะพรึงยิ่งกว่า นั่นคือ จำนวน
“นี่ขนาดเพิ่งเริ่มเองน้าาาาา”
“เยอะเป็บ้าเลยว่ะ ถึงจะค่อยๆโพล่มาก็เถอะ มันน่าจะมาเยอะกว่าที่พันตรีอาเซเลียบอกซะอีก”
เสียงเดิน มันค่อยๆใกล้เข้ามา…
“อีก เก้าร้อยเมตรค่ะ”
“ใกล้แล้ว ใกล้” ทหารคนหนึ่งพูดขึ้นมา
“มันใกล้แล้วอ่า…” สหายแซฟฟรอนพูดขึ้น เสียงสั่นกลัวแต่ยังดูน่ารัก
ตึง…ตึง…เสียงมันค่อยๆดังขึ้น
“มันมาแล้วโว้ย”
“เออ มีสมาธิหน่อย”
ทหารทั้งหลายเริ่มคุยกันบ้างเล้กน้อย แต่ทั้งหลายก็จดจ้องไปข้างหน้า
“ทำได้ค่ะ…ฉัน…ทำได้ค่ะ”
ร้อยโทเมอร์เทิล ยกมือขึ้นรอให้สัญญานในสนามเพาะ เม้มปาก มือสั่นเล็กน้อย รอเวลา…มันใกล้จะเดินถึงจุดที่เตรียมไว้แล้ว อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว ใกล้จะถึงระยะที่เตรียมไว้แล้ว อีกนิดเดียว
“อีก แปดร้อยเมตรค่ะ”
“เข้ามาเลย ไอ้พวกซากศพเศษสวะเอ้ย”
“ไม่กลัวหรอกค่ะ” สหายแซฟฟรอนพูดขึ้น เริ่มใจสู้แล้ว
ทหารทั้งหมด ตั้งปืนกลมือพร้อมรบ ลำกล้องชี้ไปข้างหน้า ความเงียบเข้าครอบเงา หัวใจเต้นแรงขึ้น อะดรีนาลีนสูบฉีด หายใจแรง ในตอนนี้ทุกๆคน กำลังจะเริ่มบรรเลง เสียงบรรเลงเปิดฉากกำลังจะเริ่มขึ้น…จนกระทั่งมัน มันเดินมาถึงจุดนี้ จุดที่เพลงแห่งาจะได้บรรเลงขึ้น
มาแล้ว…
ใกล้แล้ว…
“คอนบริโอ!”
ร้อยโทเมอร์เทิลสับมือลงพร้อมส่งเสียงผ่านอุปกรณ์สื่อสารเฉพาะ ไปยังทหารในสนามเพลาะทุกนาย
ตับ ตับ ตับ แกร็ก แกร็ก แกร็ก เสียงปืนกลเบาบรรเลงออกจากลำกล้องพร้อมกัน ปากกระบอกดังสนั่น และสั่นไหว ปลอกะุร่วงหล่นดั่งสายน้ำ เสียงปลอกะุกระทบพื้นดินอย่างเงียบเชียบ
ลูกะุ พุ่งจากปากกระบอก เจาะร่างที่ซีดเซียว และเสื่อมสลาย ฉีกเนื้อหนัง ให้ขาดสะบั้น เืสีแดงดำปะทุออกจากร่างเน่าๆนั่น เศษซากแขนขาหลุดล่วงมิต่างกับเศษแก้วที่ตกพื้น ร่างล้มลงมิต่างกับหุ่นฟาง
“ยิง ยิง ยิง เข้าไป!”
“กำลังเปลี่ยนะุ”
“กำลังเปลี่ยนลำกล้อง”
“ตายซะไอ้พวกวอล์คเกอร์!”
ทหารทั้งหลาย ได้สาดะุอย่างต่อเนื่อง บ้างก็เริ่มเปลี่ยนลำกล้องปืนที่ร้อนฉ่าจากการยิงอย่างต่อเนื่อง บ้างก็เปลี่ยนแม็กกาซีนกันแล้วค่ะ
“ยิงต่อไปค่ะ”
“เอาไปกินซะ ไอ้เวรนี่!”
“ย้ากกกกกกกกกกกกกก!”
แต่ทว่า…พวกมัน มากันเยอะมากเลยค่ะ ตอนนี้พวกเราทั้งหมดยิงไปเรื่อยๆเป็จังหวะ เพื่อรักษาอายุปืนให้นานที่สุด บางคนก็เริ่มเปลี่ยนลำกล้องใหม่กันแล้ว บางคนปืนก็เริ่มมีปัญหา ขัดลำกล้องบ้าง ลนลานจนทำะุตกบ้าง…แต่ไม่เป็อะไรค่ะ พวกเรายังสู้ไหวค่ะ ต้องรอให้พวกมันจับกลุ่ม แล้วเดินมาทีเดียวเยอะๆ
“พวกมัน มาทางนี้กันแล้วเว้ยเฮ้ย”
“มันเริ่มมากองๆ กันตรงกลางแล้วสินะ”
พวกมันยังค่อยๆ คลืบคลานมาเข้ามา เข้าใกล้มากขึ้น ใกล้มากขึ้น ร่างที่ร่วงหล่นไป ร่างที่ถูกยิงจนพรุนแล้วล้มลง สำหรับพวกมันแล้ว ไม่สลักสำคัญแม้แต่นิดเดียว มันเริ่มเดินติดๆกันมา เริ่มเดินเบียดเสียดกันแน่นขึ้น เหมือนจะมีเป้าหมายเดียวกัน คือที่เมืองแห่งนี้
จนกระทั่ง…
“ะุใกล้หมดแล้วค่ะ!”
“ชิ ปืนร้อนเกินไปแล้ว”
“เวรเอ้ย!”
ทหารเริ่มส่งเสียงกันแล้ว อาวุธเริ่มมีปัญหากันแล้วสินะคะ แต่ทุกคนยังทำตามแผนที่เตรียมไว้ ตอนนี้เราถ่วงเวลาได้ดีกว่าที่คาดการณ์ไว้มากค่ะ เยี่ยม เอาล่ะ ใกล้จะได้เวลาแล้วค่ะ
“อดทนไว้ อีกนิดเดียว”
“ยิงสกัดต่อไปพวก!”
อีกนิดเดียว…จะถึงจุดที่วางเอาไว้แล้วค่ะ…
ตับ ตับ ตับ แกร็ก แกร็ก แกร็ก
มันจะถึงแล้วค่ะ…
ตับ ตับ แกร็ก แกร็ก
อีกนิดเดียว…
ตับ แกร็ก
ถึงแล้ว…จุดที่วางไว้นั่น
“ครึ่งแรกถอยได้ค่ะ!”
ร้อยโทเมอร์เทิล ส่งสัญญาณเสียงออกไป เสียงผ่านเข้าสู่หูฟังแบบพิเศษ ที่จะลดเสียงดังรอบข้าง และเพิ่มเสียงเบาให้ดังขึ้นโดยเฉพาะเสียงพูด
“ถอยค่ะ ถอย ถอย” สหายแซฟฟรอนะโขึ้นบอกเพื่อนรอบข้างที่อยู่ในแผนการนี้
“ไป ไป ไป”
ทหารในสนามเพลาะจำนวนหนึ่ง เริ่มวิ่งออกจากที่มั่นแรก พลางะโให้เพื่อนข้างกายถอยด้วย
ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ทหารวิ่งออกจากสนามเพลาะไป ประมาณ 240 วินาที พอถึงเส้นที่วางไว้แล้ว ก็เปลี่ยนะุสำรองที่เตรียมไว้ แล้วหันหลังมายิงพวกมันโดยการเล็งอย่างแม่นยำแทนการสาดะุ
เอาละคะ ตอนนี้ครึ่งแรกถึงจุดหมายแล้วสินะคะ ถ้าอย่างนั้น ทางนี้ก็…
“ครึ่งหลังถอยค่ะ!”
“ถอยโว้ย ถอย ถอย” สหายเลนทิละโบอกคนอื่นๆ
“ถอย ถอย”
ทหารที่เหลือ วิ่งออกจากสนามเพลาะ ในขณะที่ทหารครึ่งแรกนั้น ช่วยยิงกดดันให้
ตึก ตึก ตึก
และพอครึ่งหลังวิ่งมาถึงครึ่งแรกที่ยิงกดดันให้ ทั้งหมดก็ได้วิ่งไปพร้อมๆกัน
“โอเค ยังเป็ไปตามแผนค่ะ”
ตอนนี้มาถึงสนามเพลาะที่สองแล้ว ซึ่งใช้เวลาราวๆ 540 วินาที ทุกคนวิ่งเข้าไปประจำที่ มองไปข้างหน้า พร้อมตรวจดูว่าพวกวอล์คเกอร์มากัน หรือไม่
“เช็กเพื่อนรอบข้างด้วยค่ะ เปลี่ยนะุสำรอง เปลี่ยนลำกล้อง เตรียมตัวให้พร้อมรอบสองค่ะ”
“ครับ/ค่ะ”
โอเค เหมือนจะไม่มีตัวตามมา ไม่มีคนเจ็บ ไม่มีคนโดนทิ้งด้วยสินะคะ
“มีใคร้าน้ำ ้าขนมหม้ายยยย ช็อกโกแลตก็มีน้าาาาา”
สหายแซฟฟรอน นี่ จริงๆเลยค่ะ ดีจริงๆ ที่มีคนช่วยแบบนี้ อุ่นใจขึ้นเยอะเลยค่ะ ว่าแต่พกขนมมาขนาดไหนกันคะเนี่ย
“ขอน้ำหน่อยครับ”
“โอ้ย…ร้อนชะมัด ขอถอดหมวกแปบนึง”
“ขอเทปพันนิ้วเพิ่มด้วยค่ะ”
ทุกคนต่างพักผ่อนชั่วคราว การพักเป็สิ่งจำเป็มาก อาการปวดมือปวดนิ้ว การใช้สายตามากเกินไป ต้องได้รับการผ่อนคลายค่ะ
“เฮ้ย ร้อยโทดูนี่สิ”
“มีอะไรเหรอคะ?”
นั่นมัน พวก วอล์คเกอร์พวกมันกำลังตกลงไปในสนามเพลาะที่พวกเราใช้เมื่อกี้นี้
“เจ๋งเป้ง มันตกลงไปแล้วเฟ้ย”
“เป็ไปตามแผนนะคะ”
ถ้าเป็ไปตามแผนจริงๆน่าจะขังพวกมันได้เป็หมื่นๆตัวต่อสนามเพลาะเลยแหละค่ะ
“ใช่เลยเว้ย…เฮ้ พวกแก ไอ้ซากเน่าๆนั้น มันตกไปแล้วว่ะ”
“วู้ว เยส”
“ฮะฮ่า ไอ้โง่เอ้ย”
“มันไม่มีสมองก็แบบนี้ล่ะ”
ทุกคนดีใจกันใหญ่เลยที่เป็ไปตามแผน ฉันเองก็รู้สึกดีเหมือนกันค่ะ พวกมันไม่รู้วิธีปืนป่ายแบบคนเท่าไหร่ จะเดินอ้อมก็คงคิดไม่ได้เร็วๆแน่
“อย่าประมาทนะคะ ทุกคน สหายเลนทิล รายงานไปยังฐานด้วยค่ะ”
“โอ้ส โอเค โอเค”
“เอาขนมหม้ายยยยยย ยังมีอีกเยอะเลยน้าาาาาาา”
โอเคค่ะ หลังจากพักไปได้สักระยะหนึ่ง ตอนนี้พวกนี้พวกเรา พร้อมที่จะสู้ต่อแล้วค่ะ
วอล์คเกอร์ ตกลงไปในสนามเพลาะแนวหน้านั่น และทับถมกัน สูงขึ้น เบียดเสียดขึ้น สูงขึ้นไปอีกจนมัน…กลายเป็สะพานเนื้อขนาดใหญ่ที่ส่งเสียงโหยหวน มือนับร้อยพันยื่นออกมาจากปากสนามเพลาะนั้น และในที่สุด…มันก็ข้ามมาได้
“ชิ แม่งทับถมไวกว่าที่คิดแฮะ”
“นั่นสินะคะ มันมากันเยอะจริงๆค่ะ”
อืม…มันไวกว่าที่คาดคิดค่ะ แต่ก็ยังถือว่าถ่วงเวลาได้นานกว่าแผนที่เตรียมไว้แล้ว
“ประจำที่ค่ะ” ฉันประกาศออกไป
“ครับ/ค่ะ”
ตอนนี้ทหารทั้งหมดได้เปลี่ยนมาตั้งรับแบบเดิมแล้ว เริ่มหยิบปืนขึ้นมา เข้าไปประจำที่ จัดท่าทางของตัวเอง เตรียมพร้อมรอบต่อไปแล้ว
“อีก เก้าร้อยเมตรค่ะ…”
ทุกคนเริ่มจับปืนแล้วเล็งไปยังข้างหน้า สายตามองตรงไปอย่างแน่วแน่อีกครั้ง พวกเรา พวกเราทำได้ค่ะ
“อีก เจ็ดร้อยเมตรค่ะ”
“เอาล่ะ เข้ามาได้เลยค่ะ” สหายแซฟฟรอนพูดขึ้นมา ตอนนี้เหมือนความกลัวจะหายไปแล้ว
อีกนิดเดียวเท่านั้นค่ะ มันจะข้ามสะพานเนื้อที่พวกเดียวกันเองได้สร้างขึ้น และตอนนี้ กำลังจะมาถึงจุดที่สัญญาณการบรรเลงเพลงารอบสอง ได้ตั้งไว้แล้ว
อีกนิดเดียวค่ะ อีกนิดเดียว
ตึก…ตึก…ตึก…
วอล์คเกอร์จำนวนหนึ่งได้เดินมาเรื่อยๆ
ตึก…ตึก…ตึก…
มันใกล้แล้ว…ใกล้จะถึงจุดนั้นแล้ว จุดที่วางไว้
ตึก…ตึก…ตึก…
วอล์คเกอร์ตัวหนึ่ง….ได้เดินผ่านจุดนั้นแล้ว…
“คอนบริโอ!”
ตับ ตับ ตับ แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก เสียงปืนกลดังขึ้นอีกครั้ง ะุพุ่งจากปากกระบอกปืนไปกระทบยัง ลูกตาของมัน ลูกตาะเิออก ของเหวลข้างในถูกดันออกมา และป่นกระดูกเบ้าตาอย่างง่ายดาย จนเป็โพรง จากนั้นวิ่งผ่านเนื้อสมองเป็เส้นตรง ะุเริ่มพลิกจากของเหลว แรงอัดกระแทกนี้กระจายเป็วงกว้าง สมองสั่นไหว และพังทลาย จนทะลุเป็โพรงใหญ่ ข้างหลังหัว
“ตายซะ ไอ้หอยหลอด!”
“ย้ากกกกกกกกกก!”
“ยิง ยิง ยิงเข้าไป!”
ดีมากค่ะทุกคน ตอนนี้ยังเป็ไปตามแผนที่วางเอาไว้อยู่ พวกเรายังยื้อไว้ได้ค่ะ ถึงจะเริ่มล้าขึ้นเล็กน้อยก็ตาม
ตับ ตับ ตับ แกร็ก แกร็ก แกร็ก
“กำลังเปลี่ยนะุ!”
“ปืนร้อนเกินไปค่ะ”
ใช่ค่ะ ทุกคนทำตามแผนได้ดี แต่สมาธิไม่ได้เหมือนในตอนแรกแล้ว จากความล้าของร่างกาย อีกสักพักหนึ่ง พวกเราจะถอนตัวจากที่นี้แล้วค่ะ
“เหลือะุไว้ด้วยค่ะ” ฉันพูดขึ้นเตือนทุกคน
“อย่ายิงะุจนหมดน้าาาาาาา”
พวกมันเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จำนวนที่พวกเราลดไปนั้น เป็เพียบเศษเสี้ยวเดียวเท่านั้น มันกำลังเดินเข้ามา บางตัวเริ่มวิ่งเข้ามา ตอนนี้ น่าจะได้เวลาถอยไปที่สนามเพลาะสุดท้ายแล้วค่ะ
“ครึ่งแรกถอยค่ะ”
“ถอยโว้ยพวกมึง ถอย ถอย!”
“ไป ไป ไป”
ตึก ตึก ตึก ทหารครึ่งแรก ที่ได้เตรียมตัวกันไว้ ลุก และวิ่งออกไปข้างหลัง ใช้เวลาประมาณ 360 วินาที จนไปถึงจุดที่เตรียมไว้ ทุกคนหันหลังกลับมา เตรียมปืนส่องไปยังด้านหน้าเหมือนเดิม เล็งสู่จุดสำคัญ ไม่ว่าจะเป็ขาเพื่อลดความเร็ว หรือศีรษะเพื่อกำจัดพวกมัน
เอาล่ะคะ ตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว
“ครึ่งหลังถอยค่ะ”
“ถอยค่ะพี่น้อง ถอย ถอย”
“ถอย ถอย ถอยพวก”
ตึก ตึก ตึก ทหารที่เหลือ ลุกออกจากสนามเพลาะที่สอง หยิบของสำคัญที่เหลือติดตัวไป แล้ววิ่งตรงไปที่สนามเพลาะที่สาม เพื่อทำตามแผนการต่อ
ตึก ตึก ตึก ตอนนี้พวกเราวิ่งมาจนถึงจุดที่ทหารครึ่งแรกยืนป้องกันและถ่วงเวลาให้พวกเราแล้ว
“ทั้งหมดถอยค่ะ”
“ครับ/ค่ะ”
ทหารทุกคนวิ่งอย่างหน้าตั้ง ไปยังสนาม เพลาะที่สาม บางคนสะดุจล้มลง แต่เพื่อนรอบกายก็ช่วยกันพยุงขึ้น บางคนก็ช่วยๆกันถือปืนและสัมภาระ ทุกคนๆต่างช่วยกันค่ะ ช่างเป็ภาพที่ดีจริงๆ
ตึก ตึก ตึก หลังจากวิ่งจากจุดที่กำหนดมาราวๆ 660 วินาที ตอนนี้ถึงจุดสุดท้ายของแผนการในแนวหน้าแล้วค่ะ
“เช็กเพื่อนรอบข้างด้วยค่ะ จับปืนหันหาศัตรูดูว่ามันตามมาไหม?”
“ปลอดภัยครับ”
“ทางนี้ก็ปลอดภัยค่ะ”
“ไม่มีพวกมันตามมาครับ”
ดูเหมือนว่าจะยังไปได้สวยสินะคะ งั้นตอนนี้ก็ต้อง…
“โอเคค่ะ หยุดพักได้ค่ะ อย่าลืมเปลี่ยนะุ เปลี่ยนลำกล้อง ตรวจสอบอาวุธของตัวเองด้วยนะค่ะ ในกล่องมีของสำรองให้อยู่ไม่มาก ปืนใครพังไปแล้วให้เปลี่ยนมาช่วยดู ช่วยเปลี่ยนะุแทนค่ะ”
หลังจากที่ทุกคนตรวจสอบแล้ว ไม่มีพวกมันวิ่งตามหลังมา สนามเพลาะสุดท้ายนี้ อยู่สูงกว่าสองอันแรกพอสมควร เป็เนินขึ้นมาเล็กน้อยค่ะ
“ขนม ขนม ขนม ลูกอม ช็อกโกแลต เค้กเนื้อแน่นก็มีน้าาาาาาาาาา”
เอิ่ม…มีขนมเยอะขนาดไหนคะเนี่ย ชักจะสงสัยแล้วสิ ในกระเป๋านั่นมีอะไร นอกจากขนมไหมคะนั่น
“ร้อยโทเมอร์เทิลครับ ตรงนี้มีของดีด้วย”
“คะ?”
ทหารรายหนึ่งะโออกมาแล้วชี้มายังหีบเก็บของใบหนึ่ง
“นี่มัน…น้ำอัดลมกระป๋อง”
“เยส”
“เครื่องดื่มเย็นๆ”
แบบนี้นี่เอง น่าจะเป็ของที่ พันตรีอาเซเลียให้ทหารส่งะุเตรียมไว้ให้สินะค่ะ เพิ่มขวัญกำลังใจ และช่วยให้หายเหนื่อยล้าได้ดีมากเลยค่ะ
เปรี๊ยะ-ฟู่! เสียงเปิดกระป๋องน้ำอัดลมดังขึ้น ฟองฟู่ๆ ไหลรินลงมา ความเย็นของกระป๋องส่งผ่านมือที่ร้อนระอุ และบวมพอง ริมฝีปากที่กระทบกับขอบแก้ว ความหวานที่ซ่าบซ่านเข้าไปในปาก ไหลลงลำคออย่างสดชื่น มันช่าง
“อ้าาาาาาาาาาาาาา สดชื่น”
“หวานซ่าบซ่านดีจัง”
“หวานดีจังเนอะ เ้าจิ๋ว ยิ่งคู่กับอากาศร้อนๆแบบนี้แล้ว ยิ่งสุดยอด”
“อือ กินคู่กับเค้กเนื้อแน่น นี่มันสุดยอดดด”
“อย่าทานมากเกินไปนะคะ ทุกคน”
ตอนนี้ทุกคนมีสีหน้าที่ดีขึ้นค่ะ เฮฮามาก ส่งเสียงดังพูดคุยกันสนุกสนานเลย ไม่อยากจะเชื่อเลยนะค่ะ แค่น้ำอัดลมเย็นๆแค่กระป๋องเดียว จะทำได้ถึงขนาดนี้
“อืม…ดีเหมือนกันนะคะแบบนี้”
“ใช่ม้าาาา เมอร์เทิลจัง อร่อยดีเนอะ”
“เออ เจ๋งไปเลย”
ตอนนี้ ผ่านมาชั่วครู่หนึ่งแล้ว พวกเรายังเฮฮากันอยู่ กำลังใจมาเต็มที่ ความเครียดลดลง และพวกมันก็ยังไม่ใกล้เข้ามา
“โอ้ยยยยยยยย ร้อยโท พวกมันจะเต็มสนามเพลาะที่สองแล้ว”
“ค่ะ ยังไม่เป็อะไร ตอนนี้ให้พวกเราพักต่อไปก่อนได้ค่ะ”
“โอ้สสสส”
พวกมันเริ่มเดินผ่านสะพานเนื้อมากันแล้ว แต่มันมาอัดๆกันแน่น แถมหมอกสีแดงนั่นยังไม่ขยับไปไหนเลยค่ะ มันมีอะไรในนั้นกันแน่นะ…
“มันน่าจะอีกสักพักใหญ่ๆกว่าจะมาถึงจุดที่เตรียมไว้”
“เมอร์เทิลจัง เอาลูกอมไหม?”
“ก็ดีค่ะ”
ในขณะนั้นเอง ก็มีทหารรายหนึ่ง ปืนขึ้นไปข้างบนสนามเพลาะด้านหน้าเล็กน้อย แล้วหันกลับมาว่า
“เฮ้ยยยย ไอ้พวกกระจอก รีบๆเดินมาสิว่ะ”
ฮ่า ฮ่า ฮ่า เสียงหัวเราะดังขึ้น ทุกคนเฮฮากันใหญ่เลย
“กิ้ว กิ้ว เดินให้ตรงๆไม่เป็เหรอ ไอ้ขาเป๋”
ฮ่า ฮ่า ฮ่า เสียงหัวเราะดังขึ้นต่อ
“ลงมาได้แล้วโว้ย ไอ้บ้า” สหายเลนทิล ะโขึ้น
“ครับ ครัาบบบบ”
และทันใดนั้นเอง
เส้นสีแดงเล็กๆพุ่งทะลุผ่านศีรษะของทหารคนนั้นไป
ฟู่ววววว…เสียงมันหายไปแล้วเหลือเพียงน้ำสีแดงๆร่วงลงมาตามทาง
แล้วทหารคนที่ยืนคนนั้น ก็ล้มลงกับพื้น ไถลลงมาในสนามเพลาะ
ตุบ…
…เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้นี้มัน เสียงอะไรกันคะ? ทำไมถึงล้มลงล่ะ
“ฮะ เฮ้…”
“เฮ้ย…”
เสียงเฮฮาหยุดลง ความเงียบ และความสงสัยเข้ามาแทนที่…
ใบหน้าเปื้อนดิน ลูกตาเบิกค้างอยู่ ปากอ้าเล็กน้อย…ที่ศีรษะของทหารคนนั้น มีรูเล็กๆเป็วงกลมขนาดราวๆ สองเิเ อยู่ มันทะลุจากด้านหน้าไปด้านหลังเป็เส้นตรง เป็เส้นตรงเรียบเนียนราวกับลำแสงเลเซอร์ มีอะไรบางอย่างพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว เป็เส้นตรงไม่เอนเอียงแม้แต่นิดเดียว หรือว่า…
“คัลทิสท”
“ฮะ เฮ้ย”
“ทุกคนหมอบลงค่ะ เข้าประจำที่”
ทหารทุกคนรีบเข้าที่กำบัง จับปืนขึ้นมา แล้วยืนอย่างสับสนชั่วครู่หนึ่ง
เดี๋ยวสิค่ะ เมื่อกี้นี้ หมอกมันยังอยู่ที่เดิมเลยไม่ใช่เหรอค่ะ
ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว เสียงยิงของพวกมันดังถี่ขึ้นมาจากที่ไกลๆนั่น
ร้อยโทเมอร์เทิล ยื่นศีรษะเล็กน้อยออกไปดู ภาพที่เห็นตรงหน้านั้น หมอกสีแดงมันเข้ามาใกล้เลยสนามเพลาะแนวหน้าไปแล้ว และหยุดนิ่งลง
“อะไรกัน…ทำไม…อยู่ๆถึงขยับได้ไวขนาดนั้นกัน”
สิ่งที่ปรากฏออกมา คือพวกมัน พวกตัวไม่ปกตินั่น ที่เกิดจากการกลายพันธุ์ คัลทิสท
คัลทิสท พบเจอครั้งแรกเมื่อ 430 ปีก่อน พวกมัน เป็สิ่งกลายพันธุ์มาจากวอล์คเกอร์ มีส่วนสูงมากกว่า วอล์คเกอร์ทั่วไป ั้แ่ สามสิบเิเถึงสามเมตร ตัวค่อนข้างใหญ่ นิ้วเรียวยาวแหลมคม ที่ศีรษะจะมีเขาขนาดใหญ่คล้ายเขาสัตว์ชนิดต่างๆ ั้แ่หน้าผากของมัน จะมีผ้าสี่เหลี่ยมผืนผ้า ที่ทำจากหนังมนุษย์ หรือสัตว์เป็ผืนยาว ปิดลงมาจนถึงปากบ้าง คอบ้าง พร้อมอักษร หรือสัญลักษณ์บางอย่าง มันมีิัหุ้มกระดูกยิ่งกว่าวอล์คเกอร์ หนังหุ้มจนเห็นซี่โครงชัดเจน มีเศษผ้าลวดลายหลากหลาย กระจายอยู่ทั่วตัว
และที่สำคัญ มันจะมาพร้อมกับ คทา ที่ทำจากกระดูก ไม้ หรือวัสดุใดก็ตามที่หาได้ พันด้วยเส้นเื หัวกระโหลก เศษชิ้นส่วนของมนุษย์ และสัตว์ เป็จุดเด่น พร้อมกับสามารถควบคุมเืได้
“มันมาไม่ทันตั้งตัวเลยอะ เมอร์เทิลจัง”
“ใช่ค่ะ…เราประมาทเกินไป หมอกนั้นจู่ๆมันก็เคลื่อนอย่างรวดเร็ว จนเราคาดเดาไม่ได้เลยค่ะ”
“ร้อยโท แจ้งข้อมูลไปที่ฐานให้แล้ว แม่งเอ้ย อยู่ๆก็โพล่มางั้นเรอะ”
“ขอบคุณค่ะ ตอนนี้เราต้องทำตามแผนเดิมไปก่อน รอจนกว่าจะมีคำสั่งค่ะ”
“โอเค พร้อมจะสู้แล้วโว้ย”
ร้อยโทเมอร์เทิล ยื่นหน้าออกมาเล็กน้อย ตอนนี้พวกมันค่อยๆเดินมากันแล้ว พวกคัลทิสทมันเดินมาเป็กลุ่ม กลุ่มละสี่ถึงห้าตัว เริ่มค่อยๆโพล่มาจากหมอกแล้วสินะคะ
“อีก แปดร้อยเมตรค่ะ”
ทหารกำมือแน่น และจับปืนกันพร้อมแล้ว แม้จะใกับการมาที่คาดไม่ถึงของคัลทิสท แต่ก็ยังมีใจสู้อยู่
“อีก เจ็ดร้อยเมตรค่ะ”
“มันใกล้มาแล้ว…”
“ชิ ตัวบ้าแบบนั้น มันมาจากไหนวะ?”
ทหารเริ่มส่งเสียงกัน
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงพูดแจ้งขึ้นมาว่า
“ร้อยโทเมอร์เทิล ตอนนี้กำลังส่งหน่วยป้องกันไปรับ ถ่วงเวลาไว้จนกว่ากำลังเสริมจะไปถึง”
“ค่ะ พันตรีอาเซเลีย”
เสียงพูดจบลง…
“ทุกคนค่ะ กำลังเสริมกำลังจะมาช่วยแล้ว อดทนไว้ก่อนนะคะ”
“ครับ/ค่ะ”
เอาละ ตอนนี้ ต้องถ่วงเวลาไว้ก่อนค่ะ มันกำลังจะเข้าถึงจุดที่เตรียมไว้แล้ว…อีกนิดเดียวค่ะ…อีกนิดเดียว…
คัลทิสท ก็ค่อยๆมาข้างหน้าเหมือนกันด้วย แถมยังยิงะุสายเืนั่นมาอีก…แต่เหมือนจะสุ่มยิงมากกว่าสินะคะ และทันใดนั้น…
วอล์คเกอร์ตัวหนึ่ง เดินผ่านจุดที่เตรียมไว้แล้ว
“คอนบริโอ”
ตับ ตับ ตับ แกร็ก แกร็ก แกร็ก เสียงปืนกลดังขึ้น การตอบโต้ของพวกเรามาแล้ว
“เล็งคัลทิสทไว้”
“ฝากสกัดวอล์คเกอร์ด้วยพี่น้อง!”
ะุปืน ได้ออกจากปากกระบอกปืน พุ่งตรงไปยังข้างหน้า วิ่งผ่านเลยวอล์คเกอร์ตัวหนึ่งไป มันพุ่งต่อไป ไปยังข้างหลังนั่น ไปยังผ้าคลุมหน้าสีเนื้อที่มีลวยลายอัปลักษณ์แสนอัปปรี ทะลุหนังที่ปลิวไสว ผ่านกระโหลกศีรษะ ทะลุไปอีกฟากของมัน เืสีดำสาดกระเซ็นไปทั่ว ละเลงลงบนซากศพของพวกพ้องมัน
“มันล้มแล้ว!”
“ตายซะ ไอ้ผู้ใช้เืเฮงซวย!”
“ไปบูชาพ่อมึงที่โลกหน้าไป้!”
แต่ฝั่งนั้นเอง ก็ใช่ว่าจะไม่โต้ตอบ คัลทิสทเริ่มหยุดนิ่ง ยื่นมือขึ้นมาข้างหนึ่งออกมาเสมอ อก ไปยังเบื้องหน้า ทำท่าคล้ายๆ ปางประทานอภัยของพระพุทธรูป จากนั้นเืภายในร่างของมันก็มารวมกันที่ฝ่ามือ รวมกันเป็วงกลมจากนั้นก็
ฟู่ว…ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว
เสียงของเืพุ่งออกมาเป็ทางยาว พุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูง มายังสนามเพลาะที่สามแห่งนี้
“อ้ากกก ละ ไหล่ฉัน!”
“หวะ เหวอ มีคนโดนยิง”
“หลบเร็วค่ะ”
“หมอบโว้ย หมอบ หมอบ!”
ตูม ตูม ตูม เสียงของเืที่พุ่งเป็สายกระทบกับพื้นดิน ดินแตกละเอียดดั่งโดนปืนสไนเปอร์ยิง
“หวา…หวา…รุนแรงจังค่ะ”
“ใช่ค่ะ”
ตับ ตับ ตับ แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก
“พวกมันทำแบบนั้นได้ยังไงอ่า เมอร์เทิลจัง”
“พวกมันยิงเืตัวเองออกมาค่ะ ใช้หลักการเดียวกับการใช้น้ำตัดเพชรน่ะคะ”
“น้ำตัดเพชรเหรอคะ?”
“ค่ะ…ใช้แรงดันสูงมาก บีบอัดให้เรียวเล็กลง
แล้วน้ำจะพุ่งไปด้วยความเร็วสูงมาก เสมือนมีดที่คมกริบเลยค่ะ”
“ตะ แต่ว่ามันไม่น่าจะ พุ่งได้ไกลแบบนี้นะคะ เมอร์เทิลจัง?”
“ใช่ค่ะ…มันไม่น่าจะทำได้…แต่ตรงหน้าพวกเราตอนนี้ มันแสดงให้เห็นแล้วค่ะ ว่ามันทำได้”
“ขี้โกงอ่าาาาา” สหายแซฟฟรอนทำหน้ามุ่ย
“ค่ะ แต่พวกมันเปราะบางกว่าที่คิดค่ะ ไม่มีเกราะหนา มีแต่เศษผ้าปิดเต็มตัวยาวลากพื้น พวกเรา…สู้มันได้แน่นอนค่ะ”
“ะุหมด เ้าจิ๋ว มีสำรองไหมวะ?”
“มีจ้าาาาาาา”
เสียงปืน ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ะุเริ่มหมดแล้ว ลำกล้องสำรองก็ไม่มีเหลือ มือเริ่มชา แต่พวกมันกลับเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เข้ามาเรื่อยๆ
ความสิ้นหวังเริ่มปรากฏออกมา ใบหน้าเปื้อนดิน มือที่พองจนจับปืนให้มั่นไม่ได้ เหงื่อไหลอาบใบหน้า แต่พวกเรา…พวกเราต้องยื้อต่อไป…รอ…รอต่อไป…
“มีคนโดนยิง”
“อ้ากกกกกก ไหล่ ไหล่ของฉัน เป็รูแล้ว”
“โอ้ย หู มันเอาหูไปแล้ว”
พวกคัลทิสท มันยิงสวนกลับมาเหมือนกัน เืที่พุ่งเป็สายของมัน หากโดนยิงไปแล้ว ถ้าเสียชีวิตจะไม่กลายเป็วอล์คเกอร์ แต่ถ้าไม่…จะมีโอกาสติดเชื้อแล้วกลายเป็พวกมันได้
“โถ่โว้ยย ไอ้เวรเอ๊ย!”
“ตายซะเถอะ ไอ้พวกตัวเหม็น!”
ตับ ตับ ฟู่ว ฟู่ว เสียงปืน และสายเื สลับไปมาทั่วพื้นที่นี้ และจู่ๆก็มีเสียงหนึ่ง ดังขึ้น
“กำลังเสริม ทิศ 6 นาฬิกาของคุณ สองนาที”
เสียงแห่งความหวังดังออกมา ทหารทุกคนเปลี่ยนสีหน้า ลูกตาเบิกโพล่ง รอยยิ้มกลับมาที่มุมปาก
“กำลังเสริมมา!”
“กำลังเสริมมาโว้ย!”
“กำลังเสริมใกล้จะมาแล้วค่ะ”
อีกแค่ สองนาทีค่ะ พวกเราจะได้กลับไปยังในกำแพงแล้ว
ตับ ตับ ฟู่ว ฟู่ว ตับ ตับ ฟู่ว ฟู่ว เสียงยิงสลับกันไปมา พวกมันค่อยคลืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ
“ร้อยโทเมอร์เทิลครับ ทางนี้มีคนโดนยิง”
“ทะ ทางนี้ก็มีค่ะ”
“เฮ้! เพื่อนลุกขึ้นมาก่อน”
มีคนโดนยิง…มีคนตายเพิ่มขึ้นแล้วค่ะ แถมเริ่มจะเยอะขึ้นพอสมควรเลยด้วย
ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าค่อยๆดังขึ้นมา
หน่วยป้องกันวิ่งมาถึงแล้ว มาพร้อมกับโล่อันใหญ่ ที่สามารถป้องกันะุเืที่ยิงออกมาจากมือมันได้ อีกทั้งยังมีทหารถือปืนกลจำนวนหนึ่ง มาช่วยยิงด้วย
“มาหลบข้างหลังครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
“ทางนี้มีคนเจ็บ”
“ช่วยด้วย”
ทหารทุกคน วิ่งมาหลบข้างหลังหน่วยป้องกัน แล้ว ตอนนี้กำลังช่วยเหลือคนเจ็บไปด้วย พร้อมกับยิงโต้กลับไปด้วย
“พร้อมที่จะออกไปกันแล้วครับ”
เอาล่ะ ตอนนี้เริ่มเข้าที่แล้วสินะ ถ้าอย่างนั้น…
“ทุกคนค่ะ ใช้ะเิควันได้เลยค่ะ”
“ครับ/ค่ะ”
กรี๊ก เสียงถอดสลักดังขึ้น ะเิควันจำนวนหนึ่งได้ถูกปาไปยังด้านหน้า ไปหาพวกวอล์คเกอร์
ฟู่…ควันได้ออกมามากมาย จนบดบังพวกเราทั้งหมด
“ตอนนี้แหละค่ะ ไปเลย!”
“วิ่ง วิ่ง วิ่ง!”
“ใครช้า ถูกทิ้งนะโว้ย!”
ตึก ตึก ตึก ตอนนี้ทั้งหมดกำลังถอยอย่างสุดกำลัง แต่ก็มีบางคนถูกยิงจากพวกมัน ทั้งทะลุที่ศีรษะจนลงไปกองกับพื้น ถูกยิงที่ขา จนเพื่อนต้องช่วยๆกันหามไป
ขนาดมีควันบดบังสายตาแล้วแท้ๆ มันยังยิงต่อมาอีกเหรอค่ะเนี่ย แต่ถึงอย่างนั้น ดูจากวิถีะุเืแล้ว…มันคงยิงสุ่มๆมากกว่าสินะคะ
“อีกนิดเดียวโว้ย! ทุกคน จะถึงบ้านแล้ว”
“อดทนอีกนิดเดียวค่ะ”
ตับ ตับ ตับ แกร็ก แกร็ก แกร็ก ยิงสกัดต่อไป แต่ก็น้อยลง ะุก็หมดแล้วค่ะ
“ใครมีะุ ช่วยยิงสกัดด้วย ถ้าะุหมดก็วิ่งได้เลยค่ะ”
“วิ่ง วิ่ง วิ่ง!”
“ชิ! ทางนี้ไม่เหลือแล้ว”
“หมดแล้วครับ!”
ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าวิ่งกันอย่างหน้าตั้ง ตอนนี้ต้องรีบกลับก่อน…
——————————
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ทุกคนมาถึงหน้ากำแพงแล้วค่ะหลังจากค่อยๆ วิ่งมาพร้อมความเหนื่อยล้าราวๆ สิบสองนาที ตอนนี้ พวกวอล์คเกอร์ยังเดินอยู่ไกลลิบ คัลทิสท ก็ไม่ยิงตอบกลับมาแล้ว มันคงเห็นว่าเราไปไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึงแล้วสินะคะ
“เปิดประตูได้” เสียงของทหารที่ทำหน้าที่ตรงประตูดังขึ้น
“แยกคนาเ็ออกไปก่อน ตรวจร่างกายให้หมด ว่าใครมีาแถูกกัด ถูกข่วน ถูกยิงหรือไม่ ตรวจสอบให้ดี อย่าให้เล็ดลอดไปได้”
พันตรีอาเซเลีย ออกคำสั่งมาด้วยตัวเอง หน่วยพยาบาลวิ่งไปหาคนที่าเ็ คนที่ถูกยิงด้วยะุเืที่เป็สายยาวนั่น…
“ขอรายงานค่ะ ตอนนี้ทุกอย่างเป็ไปตามแผนค่ะ”
“ดี ยินดีต้อนรับกลับมา ตอนนี้ไปพักสักครู่ก่อนได้”
“ขอบคุณมากค่ะ”
ทหารที่เหลือเข้าไปยังกำแพงชั้นใน ต่างขอบคุณ และพูดคุยกัน กับหน่วยป้องกันที่มาช่วยเหลือ
ผ่านไปราวๆห้านาที ตอนนี้ หน่วยลาดตระเวนได้แจ้งข่าวมาว่า
“พวกมันทับถมกันจนเต็มสนามเพลาะสุดท้ายแล้วครับ”
“ได้เวลาแล้วสินะ…เมอร์เทิล”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียหมุนไปมาเหมือนกังหันลมในวันที่ลมแรง
“ค่ะ”
ฉัน เดินไปหยิบของที่เตรียมกันไว้ล่วงหน้า สิ่งนั้นคือปุ่มกดค่ะ ปุ่มกดะเิที่ติดตั้งไว้กับแกลลอนที่บรรจุน้ำติดไฟแบบพิเศษไว้ในสนามเพลาะ ซึ่งแต่ละอันจะเชื่อมแบบไร้สายกับอุปกรณ์ข้างๆแกลลอน และมีแบบนี้ในทุกสนามเพลาะเลยค่ะ ได้เวลาแล้วสินะคะ
“ได้เวลาบรรเลงเพลงกล่อมนอนแล้ว”
ปอบผมงี่เง่าอาเซเลียเด้งไปมาเหมือนคนเต้นดุกดิ๊ก
“เชิญค่ะ”
“จงมอดไหม้…และหายไปซะ”
ทันทีที่กดปุ่ม ะเิที่สนามเพลาะแนวหน้าได้ระบิดขึ้นดังสนั่น เสียง ตูมมมมมมมมมมมมมมม ดังก้องไปทั่ว เปลวไฟลุกท่วมดั่งทะเลลาวา ลุกโชติ่ สีแดงเพลิงส้มโหมโรงเริงระบำอย่างงดงาม
เป็แนวยาวตามสนามเพลาะ กลิ่นเนื้อกายาที่ถูกเผา สีเนื้อกลายเป็สีดำเถ้าถ่าน ก่อกำเนิดกำแพงเพลิงั์ ผู้ใดย่างกายเข้ามา จักถูกเผาม้วยให้วอดวาย
“สำเร็จ พวกมันโดนไฟ เดินผ่านมากันไม่ได้เลยครับ”
“ลุกโชนเลย”
“วู้วววววววว”
ไฟได้ลุกขึ้นมา พวก วอล์คเกอร์ นั้นถึงจะเดินผ่านกำแพงไฟนั้นอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ร่างกายที่เหี่ยวย่น และเน่าเปื่อยนั้น ไม่สามารถทนได้แน่ ิัพอง และหลุดลุ่ยลงมา ไขมัน เส้นเืเปลี่ยนเป็สีดำ และเถ้าถ่าน อวัยวะภายในสุกสะดุ้งไฟ มันเดิน เดิน แล้วล้มลง…
“สำเร็จ มันล้มลงแล้ว”
“เย้”
ทหารที่มองลงมาส่งเสียงกันยกใหญ่
“เน่ เน่ เมอร์เทิลจัง ไฟมันจะลุกไปตลอดไหมอะ?”
“ไม่ค่ะ ร่างกายพวกมันมีไขมันเป็เชื้อเพลิงก็จริงอยู่ แต่ว่า…ถ้าพวกมันมาทับถมกันไปเรื่อยๆตรงไฟนั้น พื้นที่ จะขาดออกซิเจนได้ หรือไม่ก็อากาศถ่ายเถไม่สะดวก ของเหล่านี้จะทำให้ไฟค่อยๆมอดลงจนดับได้ค่ะ”
“เห…แสดงว่าต้องให้มันมีความร้อนเรื่อยๆสิน้าาาาาา”
“ค่ะ เเพราะแบบนั้น เราถึงได้วางแกลลอนน้ำมัน ยางรถยนต์ เจลเชื้อเพลิงแบบพิเศษของกองทัพไว้ อีกทั้งยังมีกล่องใต้ดินที่จะส่งสารที่ทำให้ไฟลุกต่อไปยาวนานขึ้นอีก”
“แบบนี้นี่เอง” สหายแซฟฟรอนทำท่าเข้าใจขึ้นมา
“ร้อยโทเมอร์เทิล”
เสียงบอสเรียกจากข้างๆ ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียโยกไปมา
“ค่ะ พันตรีอาเซเลีย”
“ตอนนี้ น่าจะถ่วงเวลาได้ แปดถึงเก้าชั่วโมง ฝากบอกคนในแนวหน้า ให้ไปพักก่อนได้”
“ขอบคุณมากค่ะ”
ฉัน และสหายแซฟฟรอน ทำท่าวันทยหัตถ์ และเดินลงจากกำแพงชั้นนอก เข้าไปในกำแพงชั้นในเพื่อพักผ่อนค่ะ
“วันนี้จะมีอะไรกินน้าาาาาาา?”
“นั่นสินะคะ อยากได้อาหารจานเนื้อ ไม่ก็ของทอดอร่อยๆค่ะ”
“ขอของหวานด้วยก็ดีนะ เมอร์เทิลจัง”
“น่าจะพอมีอยู่นะคะ”
“เหนี่อยมากเลยด้วยอ่า”
“ค่ะ เห็นด้วยเลยค่ะ ตอนนี้พวกเราไปพักกันก่อน ฝากให้ที่เหลือจัดการไปละกันค่ะ”
ตึก ตึก ตึก เสียงเดินค่อยๆเบาลง ตอนนี้ฉัน และสหายแซฟฟรอน ได้เดินเข้าไปในโรงอาหารแล้ว เห็นสหายเลนทิล กำลังเดินมาทางนี้ด้วย ชวนไปกินด้วยกันดีกว่านะ
1K
![[มิตรภาพ] ข้าชอบร่ำสุรากับศิษย์พี่เฉินเมิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1724734388_71441466.webp)