เย็นวันหนึ่ง...
เรียวขาขาวระหงก้าวเดินบนรองเท้าส้นสูงดังเป็จังไปตามปูนซีเมนต์ พิมฐาพึ่งจะเสร็จจากการฝึกงานในบริษัทของพ่อตัวเอง แม้ว่าไม่จำเป็ต้องใส่ชุดนักศึกษาเหมือนเด็กฝึกงานคนอื่นๆ แต่หญิงสาวก็ไม่อยากเอาเปรียบเพื่อนฟูงของตัวเอง กระโปรงทรงเอสีดำรัดแน่นเรียกสายตาพนักงานชายอยู่เสมอ แถมชุดนิสิตรัดรูปสีขาวก็โชว์เนินหน้าอกจนกระดุมปริ เอวขอดรัดกับเข็มขัดมหาลัยชื่อดังอันดับต้นๆ เส้นผมสลวยปลิวไปตามทางพร้อมกับกระเป๋าหรูคู่ใจ...
“ขี้งอนจังนะ” ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูแวววาวยกยิ้ม
ดวงตากลมจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยหวานสไตล์ไทยผสมญี่ปุ่นดูมีความสุขมากเป็พิเศษ เธอเดินยกมือไหว้บอกลาพนักงานที่เหลือพร้อมกับมุ่งตรงเข้าไปในลิฟต์ของผู้บริหาร ก่อนจะดำดิ่งพาร่างของตัวเองไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน
“มาร์ช”
“พิมฐา…กว่าจะมาได้”
“ขอโทษทีค่ะ พอดีคุณพ่อยังทำงานอยู่ข้างบน”
ร่างระหงกระซิบพร้อมกับแอบเดินเข้าไปยังชั้นจอดรถที่ลึกที่สุด เหตุผลที่ต้องทำตัวลับๆล่อๆเช่นนี้ก็เนื่องมากจากชายตรงหน้าไม่ถูกครอบครัวฝ่ายหญิงยอมรับ พิมฐาเป็คุณหนูลูกเ้าของบริษัทชื่อดังอันเลื่องลือ เพราะฉะนั้นเื่คู่หมั้นหมายและการแต่งงานทางครอบครัวจึงหาเตรียมไว้แล้วทุกอย่าง
แม้ตอนแรกหญิงสาวจะกรีดร้องออกมาสุดเสียงตามสไตล์ของตัวเอง แต่พอได้ยินคุณพ่อจะตัดชื่อออกจากกองมรดกก็ต้องเงียบเสียงเอาไว้เสียก่อน ทำให้เวลาพบเจอกันของชายหญิงทั้งสองนั้นต้องเก็บงำเป็ความลับไม่ให้ใครหน้าไหนรู้ได้เด็ดขาด เพราะนอกจากจะร่ำรวยแล้ว พิมฐายังมีชื่อเสียงในวงการบันเทิงที่สายตาจับจ้องอยู่ตลอดเวลา!
“อื้ออ มาร์ช จะทำอะไรคะ”
“ไม่ได้เจอกันตั้งอาทิตย์ พิมไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรอ”
“แต่…นี่มันลานจอดรถนะ”
“ทำอย่างกับว่าเราไม่เคยทำกันตรงนี้อย่างนั้นแหละ”
“มาร์ช อื้มม”
ชายหนุ่มกระซิบกระซาบแฟนสาว ก่อนจะดึงร่างอันหอมหวานเข้าไปประชันชิด ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซร้ไปตามซอกคอระหง เล่นเอาคุณหนูถึงกับต้องเขย่งเท้ารับด้วยความเสียว เธอไม่อยากเลิกกับชายผู้นี้เลย เพราะผู้ชายที่คุณพ่อหามาให้ช่างดูอ่อนต่อโลกราวกับเป็เด็กไม่ยอมหย่านม ถ้าเกิดไม่ใช่ลูกนักการเมืองชื่อดัง ชายผู้นั้นก็ไม่มีอะไรดีในสายตาของพิมฐาเลยสักนิด!
“อื้มมม มาร์ช เดี๋ยวคุณพ่อก็ลงมาเห็นเราหรอก”
“ไม่หรอกน่า”
“อื้ออ ถ้าเกิดถูกจับได้อีก...พิมต้องไม่ได้เจอหน้ามาร์ชทั้งชีวิตแน่ๆ”
“พิมจะเลิกกับผมจริงๆหรอ”
“ม….ไม่ค่ะ....เดี๋ยวพิมจะหาทางออกเอง”
“ต้องอย่างนี้สิครับ”
“เดี๋ยวสิ...แต่เย็นนี้พิมไปทานข้าวกับมาร์ชไม่ได้แล้วนะ”
“ทำไมล่ะ”
“….คือ”
“อ้อ ที่แท้พิมก็จะไปหาไอ้ลูกนักการเมืองคนนั้นนี่เอง”
“แต่…พิมไม่ได้อยากไปซักหน่อย”
“ไม่เป็ไร...ผมเข้าใจ แต่ก่อนอื่น...พิมต้องให้เวลากับแฟนตัวจริงซะก่อน”
“ว้ายย มาร์ช...อื้มมม”
ร่างสูงเปิดประตูรถพร้อมกับดันร่างแฟนสาวเข้าไปข้างใน ริมฝีปากบดจูบดูดดื่มจนเกิดเสียงดังเปียกชื้นไปทั่วทั้งรถ ทั้งคู่คบหาดูใจกันมาั้แ่ขึ้นปี 1 แต่ก็ต้องเก็บทุกอย่างเป็ความลับไม่ให้ใครรู้อย่างน่าช้ำใจ กาลเวลาที่ผ่านมาทำให้หญิงสาวที่สวยปานดาราหลงรักชายหน้ามนตรงหน้าเข้าแล้ว เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่กับเขาและความเสียวสยิวนั้น มาร์ชเองก็มอมมามให้คุณหนูเก็บกดระบายออกมาได้เป็อย่างดี!