ทุ่มกว่า..
“งานที่นี่ก็ประมาณนี้นะเซียร่า ก็คล้ายๆกับงานแม่บ้านคนใช้ทั่วไปนั่นแหละ ทำกับข้าว ดูแลความสะอาด และก็คอยคำสั่งจากเ้านายว่าพวกเขา้าอะไร คิกๆ ไม่ยากใช่ม๊า”
“อื้ม..วันนี้ขอบคุณมากๆเลยนะนกยูง”
ฉันพยายามฉีกยิ้มหวานทั้งๆที่ในใจมันเหน็ดเหนื่อยจนแทบจะเป็ลม คงอาจจะเป็เพราะว่าั้แ่ที่ฉันมาอยู่ที่นี่..เวลานอนก็น้อยนิดมากเหลือเกิน
“อ้อ ฉันขอถามเื่ส่วนตัวกับเธอหน่อยสิ”
“หื้ม”
“คือ..ฉันอยากรู้ว่าเธอมีญาติที่ไหนบ้างมั้ย..อยู่กับพ่อแม่แค่สองคนหรอ”
“….”
“ฉะฉันขอโทษนะเซียร่า ฉันไม่น่าถาม”
นกยูงเอ่ยขอโทษพร้อมกับทำสีหน้าเศร้าจนทำให้ฉันที่ยืนนิ่งไปรีบปฏิเสธเสียงอ่อน
“ไม่เป็ไรหรอกนกยูง..ฉัน..ไม่มีญาติที่สนิทหรอก มีแต่ญาติห่างๆน่ะ คงจะเป็เพราะว่าพ่อของฉันทำงานใช้หนี้ให้กับพวกมาเฟียด้วย พวกญาติๆก็เลยไม่อยากจะข้องเกี่ยวอะไรกับครอบครัวฉัน..แม้แต่เพื่อนสมัยมอปลายก็ไม่เคยติดต่อฉันมาอีกเลยั้แ่ที่รู้ว่าฉันโดนแก๊งมาเฟียตามตัว”
“อ่อ..อย่างงี้นี่เอง”
“มีคำถามอะไรก็ถามมาได้เลยนะนกยูง ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก ไหนๆเราก็เป็เพื่อนกันแล้ว”
“คิกๆ อื้ม! ไม่ต้องเครียดไปหรอกนะจ๊ะสาวน้อย” นกยูงฉีกยิ้มร่าให้กับฉันพร้อมกับยื่นมือมาแตะไหล่ของฉันเบาๆ
“คิดไปคิดมาเนี่ย..ฉันว่าชีวิตเธอตอนนี้เหมือนพล็อตละครเด๊ะๆเลยนะ”
“พล็อตละครหรอ?”
“อาห๊ะ! บทนี้มันคือพล็อตนิยายพล็อตละครชัดๆเลย คิดดูนะ..สาวสวยร่างบางหน้าอกใหญ่หุ่นสะบึ้มสะบั้มแบบเธอ..ดันถูกผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็เ้าพ่อมาเฟียแห่งความโหดจับมาทรมานที่นี่!”
“เอ่อนกยูง..ฉันว่ามันไม่ใช่”
“มีความหลังคับแค้นใจจนทำให้พระเอกต้องเกลียดนางเอก! ว๊าย! นี่มันจำเลยรัก ชัดๆ!!”
“เอ่อคือ..”
“งั้นเธอพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำละ คิกๆ เจอกันพรุ่งนี้จ้า~”
พอจบประโยคแหลมๆของนกยูง เธอก็ขยิบตาให้ฉันทีนึงแล้ววิ่งหายออกไปจากห้องนอนทันที ทิ้งให้ฉันที่ยืนมึนงงอยู่นั้นทำอะไรต่อไปแทบไม่ถูก
แต่ก็ดีเหมือนกันนะ..ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันก็ยังมีนกยูงที่ยังคอยเป็ห่วงอยู่..เพราะนอกจากเธอ..ชีวิตฉันก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว
‘ต้นตระกูลของคุณไวน์เป็ผู้ที่มีอิทธิพลสูงมากๆ เป็เื้ัของพวกวงการด้านมืดหลายๆอย่าง ทั้งไทยและฮ่องกง..คุณไวน์กับคุณวายุจะบินไปทำธุระบ่อยเป็พิเศษ นกยูงได้ยินเขาพูดกันว่าแก๊งมาเฟียมีหลายกลุ่มคน หลากหลายเชื้อชาติมาก ที่พวกเขาบินไปฮ่องกงกัน..ก็คงจะไปคุยเื่ธุรกิจอะไรทำนองนี้ล่ะมั้ง’
‘งั้นแปลว่าหมู่บ้านที่นี่ก็..ผะ..ผิดกฏหมายหรอนกยูง..’
‘ไม่ผิดหรอกๆ ไออันที่ผิดกฏหมายน่ะมันอยู่ในโกดังต่างหาก’
‘ว่าไงนะ..’
‘เธอรู้แล้วเงียบไว้เลยนะเซียร่า’
‘….’
‘ข้างในนั้นมียาเสพติดทุกแขนงเลยล่ะ’
ฟืบ
ฉันต้องติดอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหนกัน..
อยู่ไปแบบไม่มีเป้าหมายงั้นหรอ..
เซีย..คิดถึงพ่อกับแม่จัง..
เสียงขยับเขยื้อนตัวบนเตียงนอนในห้องอันแสนกว้างใหญ่และเสียงสูดลมหายใจเข้าออกของฉันดังเป็ระยะๆ ฉันเม้มปากแน่นพลางเอามือปาดน้ำตาบนแก้มตัวเองออก พยายามหลับตาให้ลงกับค่ำคืนที่อ้างว้างและน่าหวั่นกลัวอีกคืน ถึงแม้ว่าฉันจะเสียใจและเ็ปมากแค่ไหนกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น..แต่ทุกอย่างมันผ่านมาแล้ว..ฉันจะต้องใช้ชีวิตที่เหลือบนความเคยพลาดของตัวเองให้ได้
ก๊อกๆๆ
“มะ มีอะไรหรอคะ..”
ฉันรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงและะโถามคนที่เคาะประตูห้องอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็มีเสียงตอบรับจากผู้ชายดังขึ้นมา
“ผมเป็ลูกน้องของคุณไวน์ กรุณาเปิดประตูให้ด้วย”
“เอ่อ ค่ะๆ”
พอได้ยินดังนั้นฉันจึงรีบวิ่งออกไปเปิดประตูนั้นทันที และเ้าของเสียงที่ฉันเพิ่งเคยเห็นเขาวันนี้ก็ยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ เขาชื่อว่าสอง..เป็มือขวาของคุณไวน์น่ะ ดูท่าแล้วเขาคงจะไม่ชอบฉันเท่าไหร่
“มีอะไรหรอคะ”
“คุณไวน์สั่งให้คุณเอาชาไปเสิร์ฟให้คุณวายุครับ”
“คุณวายุ..”
ฉันไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยั้แ่มาอยู่ที่นี่..ทั้งๆที่บ้านของเขาก็อยู่ถัดไปนี่เอง บ้านหลังที่ฉันอาศัยอยู่คือหลังกลาง ด้านขวาจะเป็บ้านคุณไวน์ ส่วนด้านซ้ายจะเป็บ้านพี่วายุ..
“สะ เสิร์ฟตอนนี้เนี่ยนะคะ แล้ว..ทำไมต้องเป็ฉันหรอคะ”
“….”
“เอ่อ ฉันขอโทษค่ะ”
ยิ่งเห็นสีหน้าไม่ชอบใจของคุณสองที่มองฉันอยู่ตอนนี้..มันก็ทำให้ฉันคิดได้ว่าตัวเองไม่สมควรตั้งคำถามกับคนที่นี่มากเกินไป
“มันเป็คำสั่งของคุณไวน์ครับ ถ้าคุณอยากรู้ก็ไปถามคุณไวน์เอง”
“ขอโทษค่ะที่สงสัย..”
“เร็วๆนะครับ เ้านายของผมเขาไม่ชอบผู้หญิงชักช้า”
“….”
เวลาในตอนนี้ก็ประมาณเกือบจะสามทุ่มแล้วล่ะ ข้างนอกอากาศเริ่มเย็นลงบ้างแล้ว ต่างจากตอนกลางวันที่มันร้อนจนแทบจะเป็ลม ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามมักจะมีสายตาของลูกน้องของคุณไวน์และกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้คอยจ้องมองอยู่ตลอด ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนนี้..ที่ฉันกำลังเดินถือถาดน้ำชาร้อนๆไปยังบ้านของพี่วายุ
“หนูเอาน้ำชามาให้คุณวายุค่ะ”
ฉันเอ่ยบอกกับแม่บ้านที่เดินสวนออกมาด้วยรอยยิ้มเล็กๆ น่าแปลกจังที่บ้านของพี่เขาไม่มีพวกลูกน้องยืนคุมเหมือนบ้านคุณไวน์
“คุณวายุสั่งเธอหรอ”
“ไม่ใช่ค่ะ คือ..คุณไวน์สั่งให้หนูเอามาให้คุณวายุน่ะค่ะ”
“หื้ม..ปกติคุณวายุทานชาตอนดึกด้วยหรอ”
คุณป้าแม่บ้านพึมพำกับตัวเองพลางจ้องมองฉันด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจ
“งั้นถ้าคุณป้าไม่ไว้ใจหนู..งั้นหนูก็ฝากเอาชานี่ขึ้นไปให้คุณวายุด้วยนะคะ เพราะคุณไวน์สั่งมาจริงๆค่ะ ถ้าไม่เชื่อ..คุณป้าก็ลองไปถามเขาดูได้ค่ะ”
“อื้ม”
“คะ?” ฉันเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเพราะจู่ๆคุณป้าก็ทำท่าโบกมือเป็เชิงี้เีจะฟังฉันพูดต่อ
“ห้องอยู่ทางซ้าย ประตูบานใหญ่”
“เอ่อ ค่ะคุณป้า..”
ฉันพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะรีบพาร่างตัวเองเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนของบ้านหรูๆนี่ทันที และครู่เดียวเท่านั้นที่ฉันเดินขึ้นมายังโถงทางเดินอันกว้างขวางและมีทุกสิ่งที่บ้านคนรวยเขามีกัน สิ่งที่ฉันเคยเห็นในละคร..ไม่น่าเชื่อว่าข้าวของเครื่องใช้หรูหราจะสวยงามได้ถึงขนาดนี้
“คุณเซียร่า”
“ค่ะ คะ!”
เสียงของผู้ชายคนนึงดังขึ้นมาจนทำให้ฉันที่กำลังเดินตามหาห้องพี่วายุถึงกับสะดุ้งอย่างใ แต่เอ๊ะ..นี่เขาเป็ลูกน้องของคุณไวน์นี่หน่า ฉันคุ้นๆหน้าเขาเพราะว่าเห็นเดินตามคุณไวน์บ่อย
“คุณวายุอาบน้ำอยู่น่ะ คุณก็เปิดประตูแล้วเอาชาเข้าไปวางบนโต๊ะได้เลยนะครับ”
“อ่อ..ไม่ต้องเคาะห้องบอกหรอคะ”
“ไม่ต้องหรอกครับ เปิดเข้าไปได้เลย”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
ฉันยิ้มบางๆให้กับผู้ชายคนนั้นก่อนจะเดินไปยังหน้าห้องที่มีประตูบานสีขาวใหญ่และทำใจอยู่หน้าห้องซักพัก..
ตอนนี้หัวใจมันเต้นแรงขึ้น..แรงขึ้นจนทำให้ถาดในมือข้างเดียวนั้นสั่นไปหมด ั้แ่ตอนที่ฉันบอกรักกับผู้ชายที่ชื่อวายุ..เราสองคนก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย..ทุกความผิดของฉันในอดีตมันทำให้ฉันรู้ตัวดีว่าฉันไม่ควรที่จะหลงรักผู้ชายอย่างเขา..ผู้ชายที่อยู่สูงเกินเอื้อมอย่างพี่วายุ
ปึก แอ๊ด..
แต่ไม่ว่าจะทำยังไง..ฉันก็ไม่เคยลืมเขาได้เลยซักครั้ง
“อ๊ะๆๆๆๆ อ๊า!”
ปึกๆๆๆๆๆ
เฮือก!...
นะนี่มัน..อะไรกัน..
“….”
ภาพที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้า..มันกำลังทำให้ฉันแทบทรุดลงไปกองกับพื้น สิ่งที่ฉันเห็น..มันทำให้หัวใจของฉันเ็ปอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน..ร่างอันเปลือยเปล่าของพี่วายุกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมีอะไรกันอยู่บนเตียงสีขาวใหญ่ เตียงที่กำลังขยับเขยื้อนอย่างเป็จังหวะอันร้อนแรง แผ่นหลังกว้างของพี่วายุถูกมือเรียวบางลูบไล้ไปทั่ว ทั้งเสียงครางสั่นกระเส่าที่ดังก้องไปทั่วท้องห้อง..พวกเราสองคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกำลังยืนมองอยู่ตรงนี้
เพล้ง!!
“ว๊าย!”
เสียงกรี๊ดอย่างใของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นมาพร้อมกับพี่วายุที่หันมามองทางหน้าประตู ส่วนฉันก็ได้แต่ก้มหน้าลงและนั่งยองๆลงไปเก็บถาดชาด้วยมืออันสั่นเทา ตอนนี้ร่างกายของฉันมันไม่สามารถทำอะไรที่อยากจะทำได้เลย ทั้งๆที่ฉันอยากจะวิ่งออกไปจากตรงนี้แทบตาย..
“ขะ ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆค่ะ คือฉันไม่ทราบจริงๆว่าพวกคุณสองคน..”
“….”
“ฮึก..ขอโทษจริงๆนะคะ”
ฉันเอ่ยคำขอโทษด้วยน้ำตาที่มันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตอนนี้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองพวกเขาสองคนเลย..
“เซียร่า..”
“….”
“ผู้หญิงคนนี้เป็ใครคะวายุ! เธอเข้ามาในนี้ได้ยังไงห๊ะ!!”
“….”
“ฉันขอโทษนะคะ..”
พอฉันกล่าวคำขอโทษประโยคสุดท้ายออกมา ฉันก็รีบลุกขึ้นและวิ่งออกมาจากห้องนั้นโดยไม่คิดชีวิต เสียงะโด่าทอของผู้หญิงคนนั้นยังคงดังไล่หลังฉันมาเรื่อยๆ และนั่นมันก็ทำให้ฉันรีบพาร่างอันไร้เรี่ยวแรงของตัวเองวิ่งกลับมายังบ้านของวิน..
แอ๊ด.. ปึก!
“ฮึก..”
ประตูห้องนอนถูกฉันปิดมันลงทั้งน้ำตา เสียงสะอื้นของฉันดังขึ้นท่ามกลางห้องที่มืดมิดและมีแค่เพียงความเงียบงันปกคลุม ฉันค่อยๆทิ้งตัวนั่งลงข้างกำแพง พยายามไม่นึกถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเห็นกับตามาหมาดๆ..พยายามที่จะไม่รู้สึกเสียใจและเ็ปไปกับมัน..
‘เธอรู้ใช่มั้ยว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่มันผิด..’
‘….’
‘ฉันไม่อยากทำให้วินต้องเสียใจ ขอโทษนะ’
‘แต่เซีย..’
‘….’
‘ฮึก..เซียไม่เคยทำมันได้เลย..เซียไม่เคยเลิกรักพี่ได้เลย..พี่วายุ..’
‘….’
การแอบรักอยู่ฝ่ายเดียว..มันเ็ปแบบนี้เองสินะวิน..นายคงจะเ็ปมากกว่าฉันเป็ร้อยล้านเท่าเลยใช่มั้ย..
ฉันยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออกพร้อมกับเหลือบไปมองแสงไฟสลัวๆจากบ้านข้างๆที่สาดส่องผ่านม่านเข้ามา ก่อนจะเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากลที่เกิดขึ้นเมื่อชั่วครู่..
‘คุณไวน์สั่งให้คุณเอาชาไปเสิร์ฟให้คุณวายุครับ’
‘หื้ม..ปกติคุณวายุทานชาตอนดึกด้วยหรอ’
‘คุณวายุอาบน้ำอยู่น่ะ คุณก็เปิดประตูแล้วเอาชาเข้าไปวางบนโต๊ะได้เลยนะครับ’
“คำสั่งของคุณไวน์..”
เขาสั่งให้ฉันเป็คนเอาชาไปเสิร์ฟให้กับพี่วายุ..และลูกน้องคนสนิทของเขาก็ยืนรอทำแผนการอยู่ที่นั่น..แถมผู้ชายคนนั้นยังโกหกว่าพี่วายุอาบน้ำอยู่ทั้งๆที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย
เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊นี้..มันหมายความว่าฉันโดนเขาหลอกงั้นหรอ.. ทันทีที่ความคิดนี้มันแว็บเข้ามาในหัว มือสองข้างของฉันก็ดันร่างตัวเองขึ้นและค่อยๆเดินไปยังบานหน้าต่างที่มีม่านบังไว้อยู่
แคว่ก..
ฉันตัดสินใจเปิดม่านออกด้วยความรู้สึกแปลกๆในใจ และดูเหมือนว่าสิ่งที่ฉันแอบคิด..มันจะเป็ความจริง
“….”
เพราะว่าผู้ชายหุ่นล่ำคนนั้น..กำลังนั่งอยู่บนระเบียงหน้าต่างของตัวเองพร้อมกับจ้องมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มร้ายๆ ในมือขวาของเขาคีบบุหรี่ไว้และเอามาสูบเป็่ๆในขณะที่เขายังคงมองฉันไม่ลดละ แววตาสาแก่ใจกับอะไรบางอย่างมันกำลังทำให้ฉันรู้ว่าความเ็ปที่ฉันได้รับนั้น..คุณไวน์เขาเพิ่งเริ่มต้นมอบมันให้กับฉันนั่นเอง..
“เป็ไง..ไอวายุมันชอบชาร้อนๆที่เธอเอาไปเสิร์ฟมั้ยล่ะ”
ประโยคที่เขาไม่ได้ะโแต่ก็ทำให้ฉันได้ยินคำพูดนั้นชัดเจน จนความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นเข้ามากลางใจฉันอย่างจัง ฉันจึงทำได้แค่เพียงจ้องมองผู้ชายที่กำลังพ่นควันสีขาวฟุ้งอยู่อีกฝั่งด้วยน้ำตาคลอเบ้าทั้งสองข้าง
โปรดติดตามตอนต่อไป..
♡
![สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1700720259_77045694.webp)
9K
![ราชาแห่งโป๊กเกอร์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683015581_92647167.webp)
