ตอนที่ 9
จางฉิงเจีย เด็กสาวที่ใกล้ถึงวัยปักปิ่น แม้ว่านางมักจะอยู่ในสภาพที่ใบหน้าเนื้อตัวมอมแมม แต่ว่ากลับไม่สามารถลดทอนเค้าความงามไปได้เลย
เด็กสาวเดินทางออกจากหมู่บ้านตรงเข้าเมืองฮั้วแต่เช้าตรู่ เพื่อออกมาขออาหารจากผู้ที่มีจิตใจเมตตา จนได้อาหารติดไม้ติดมือมา แม้ไม่มากนัก แต่ก็พอให้น้องสาวตัวน้อย กับสตรีที่ได้รับาเ็ผู้นั้นได้อิ่มท้องไปหนึ่งวัน
เวลานี้มารดาที่คอยดูแลหาอาหาร ได้มาด่วนจากไป นางจึงจำเป็ต้องคอยทำหน้าที่ดูแลน้องสาวคนเดียวให้ดีที่สุด จะหวังพึ่งสตรีแปลกหน้าคงไม่ได้
สองเท้าน้อยก้าวเดินไปตามเส้นทาง ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไม้รกทึบ เพื่อรีบนำอาหารกลับไปให้น้องสาว
"หยุดก่อน จะรีบไปไหนน้องสาว"
เด็กหนุ่มห้าคนเดินออกมาจากข้างทางดักหน้าเด็กสาวเอาไว้ หนึ่งในนั้นเป็คนที่ฉิงเจียรู้จักเป็อย่างดี นอกจากนี้ยังมีผู้ติดตามมาอีกจำนวนหนึ่ง
"หลีกไป อย่ามายุ่งกับข้า"
ฉิงเจียตวาด เด็กสาวไม่ชอบขี้หน้าคุณชายพวกนี้ เพราะมักจะพูดจาจาบจ้วง ทุกครั้งที่นางมาเมืองฮั้ว แต่นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะพากันถึงขั้น มาดักอยู่ระหว่างทางที่เปลี่ยวเช่นนี้
"พูดกับพวกพี่ดี ๆ หน่อยซิจ๊ะคนสวย"
เด็กหนุ่มในวัยสิบหกปีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นมือออกมาจับเส้นผมดำเงางามขึ้นมาจะดอมดม
ฉิงเจียรีบถอยหลังหนีอย่างนึกรังเกียจ และหวาดกลัว เด็กสาวมองไปทางเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง หวังว่าเขาจะเห็นแก่สายเืเดียวกัน ช่วยให้รอดพ้นไปจากเพื่อน ๆ อันธพาลของเขา
แต่เปล่าเลยเด็กหนุ่มคนนั้น เบือนหน้ามองไปทางอื่น เขายืนพิงต้นไม้ใหญ่ไม่สนใจเหตุการณ์ตรงหน้า
ฉิงเจียคิดผิดไปเอง ว่าเขาจะพอมีน้ำใจช่วยเหลือนางบ้าง แต่ขนาดแม่แท้ ๆ เขายังไม่ยอมรับเป็แม่ นับประสาอะไรกับน้องสาวอย่างตนเอง
"ไปให้พ้น พวกอันธพาล"
ฉิงเจียพยายามหลบเดินไปทางอื่น แต่กลับถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งจับแขนเอาไว้ข้างหนึ่ง หญิงสาวพยายามแกะมือออก จนกระทั่งอาหารในมือหล่นหกเกลื่อนพื้น
"สวย ๆ แบบนี้ ปรนนิบัติพวกพี่ก่อน แล้วพี่จะให้อาหารดี ๆ เป็การตอบแทน" เด็กหนุ่มที่โตกว่าใครเพื่อน และเป็หัวโจ๊กกล่าวขึ้น สายตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย
...ถุย...
ฉิงเจียถุยน้ำลายใส่หน้าของคนที่พูดจากบัดสีออกมา
...เพียะ...
แก้มขาวถูกฝ่ามือนางฟาดลงมา จนเกิดริ้วรอยแดงเป็รูปนิ้วทั้งห้า
"เฮ้ย อย่าทำอะไรรุนแรงสิวะ อย่างไรนางก็เป็น้องสาวของไคไคนะ" เด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยห้าม
คนที่ถูกถุยน้ำลายใส่หน้าและลงมือตบหน้าเด็กสาว หันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่
หวังไคไค หันกลับมามองคนทั้งหมด ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ออกจะรำคาญด้วยซ้ำ
"นางไม่ใช่น้องสาวข้า อยากทำอะไรก็เชิญ"
"ไอ้เลว เสียแรงท่านแม่ คิดถึงเ้าตลอดเวลา เฝ้ารอให้เ้ายอมรับว่านางเป็แม่ แต่เ้ามันใจคอชั่วช้า เหมือนพ่อของเ้าไม่มีผิด"
ฉิงเจียะโด่าออกมา เสียใจอย่างมากที่ต้องมีสายเืเดียวกับคนแบบนี้
ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ...ก็ดักฉุดข่มเหงท่านแม่ทั้ง ๆ ที่มีคนรักอยู่แล้ว จนกระทั่งท่านแม่ตั้งท้อง โชคดีที่คนรักของมารดาเข้าใจ และยอมรับเป็พ่อเด็กในท้อง
จนกระทั่งครบกำหนดคลอด ไป๋จูก็ได้ให้กำเนิดลูกแฝดชายหญิง แต่ว่าชายคนนั้นกับคนสกุลหวัง กลับมาพาตัวพี่ชายไปจากอ้อมอกแม่
เสี้ยมสอนให้ลูกชายเกลียดชังแม่และน้องสาวร่วมสายเื
ตลอดเวลามารดาจะคอยแอบมาคอยมอง ขอแค่ได้เห็นหน้าบุตรชายก็ยังดี และได้แต่หวัง ว่าสักวันไคไคจะยอมรับว่ามีแม่ที่ชื่อไป๋จู
ฉิงเจียเองนั้น เกลียดชังพ่อแท้ๆ และพี่ชายเช่นเดียวกัน ไม่เหมือนกับสามีคนที่สองของแม่ พ่อของฉิงชวน ที่เป็คนเลี้ยงดูนางมาเหมือนลูกแท้ ๆ
และเป็เพราะพ่อแท้ ๆ อีกเช่นกัน ที่ทำให้พ่อเลี้ยงที่นางนับถือต้องมาจากโลกไป
"ไคไค ข้าจะเฝ้ารอวันที่พ่อของเ้ากับเ้า ตกต่ำ รับผลกรรมที่ก่อ ข้าขอสาปแช่งเ้า"
...เพียะ...
"พูดมาก น่ารำคาญ"
เด็กหนุ่มคนที่ลงมือกับเด็กสาว ได้ลงมืออีกครั้งกับแก้มสาวคนละข้าง
ฉิงเจียถูกจับแขนไว้ทั้งสองข้าง หน้าสะบัดตามแรงของเด็กหนุ่ม น้ำตาเอ่อคลอ
"ลากตัวเข้าไปในป่า จะได้เลิกปากดีเสียที"
เด็กหนุ่มสองคนลงมือฉุดลากร่างบอบบางลงไปข้างทาง ที่มีต้นไม้ขึ้นหนาทึบ
"ปล่อย ปล่อยข้า ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย" ฉิงเจียร้องขอความช่วยเหลือ ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าเส้นทางนี้นอกจากคนในหมู่บ้านของนางใช้สัญจรก็ไม่มีบุคคลอื่นอีก
"ร้องไปก็เจ็บคอเปล่า ๆ เก็บแรงไว้ส่งเสียงตอนที่ข้ามอบความสุขให้เ้าดีกว่า"
เด็กหนุ่มเ่าั้ช่วยกันจับกดร่างบางขึงพืดกับพื้นดิน ดึงผ้าคาดเอว ถอดเสื้อนอกออก เผยให้เห็นสัดส่วนที่เริ่มโตตามวัย
"นึกไม่ถึงว่าหมู่บ้านยาจก จะมีของดีเช่นนี้"
เด็กหนุ่มที่โตกว่าแลบลิ้นเลียริมฝีปาก สำรวจเรือนร่างของเด็กสาว ที่ยังไม่ผ่านพิธีปักปิ่น แต่กลับมีเรือนร่างที่สมส่วน อะไรที่ควรมีก็เต็มไม้เต็มมือ
"ปล่อย อย่าทำอะไรข้าเลย น้องสาวรออาหารจากข้าอยู่"
ฉิงเจียพยายามขอร้องอ้อนวอน น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความกลัว กับสิ่งที่จะเกิดขึ้น...
1K
