ในยุคที่เทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ได้เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วมนุษย์ได้สร้างความเจริญของเทคโนโลยีและเพิ่มความสะดวกสบายในชีวิต แต่ก็เป็ไปไม่ได้ที่จะไม่มีผลเสียจากการใช้งานเทคโนโลยีเหล่านี้ภายใต้การพัฒนาที่รวดเร็ว มนุษย์ได้มีส่วนที่ทำห้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมอย่างรวดเร็วซึ่งสิ่งที่ไม่มีใครเคยคาดคิดก็เกิดขึ้น โลกของเราได้กลายเป็ตึกระฟ้าที่เต็มไปด้วยสิ่งปนเปื้อนมนุษย์้าใช้เทคโนโลยีและพลังงานมากขึ้นเพื่อตอบสนองความ้าที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่กลับเป็การทำลายสิ่งแวดล้อมและอายุขัยของโลกไปเรื่อย ๆจนกลายเป็ปัญหาใหญ่อันแสนร้ายแรง ทำให้โลกถูกทำลาย สุดท้ายโลกเป็เหมือนดาวเคราะห์ขยะ
ความร้อนของโลกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆและส่งผลต่อสิ่งมีชีวิตทั้งในทะเลและบนบก อุณหภูมิที่สูงเกินไปจนทำให้พืชและสัตว์เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของตนเองเมื่อต้องเผชิญกับภาวะโลกร้อน สถาบันวิจัยของโลกได้เริ่มได้ร่วมมือกันก่อตั้งองค์กรนานาชาติขึ้นมาโดยใช้ชื่อว่าAlliance forSpace Survival(แอ็ลไลแอ็นซ ฟอร์ สเปซ เซอร์ไววัล) เพื่อพัฒนายานอวกาศที่มนุษย์สามารถอยู่อาศัยได้เพื่อให้ทุกสิ่งมีชีวิตมีทางเลือกในการรอดชีวิตและสืบต่อเผ่าพันธุ์ในอวกาศ
ยานอวกาศที่ถูกสร้างขึ้นมานี้มีชื่อว่า“Odyssey I(โอดิสซีย์ วัน)” เป็ยานอวกาศขนาดใหญ่ที่สามารถรองรับประชากรมนุษย์ได้แค่บางส่วนของประชากรโลกทั้งหมดและได้รับการออกแบบให้เหมาะสมกับการอยู่อาศัยบนอวกาศ โดยมีการใช้เทคโนโลยีล้ำสมัยเพื่อสร้างพื้นที่ที่เหมือนอยู่บนโลก รวมถึงการใช้พลังงานหมุนเวียนตามหลักแหล่งพลังงานที่เป็อิสระเช่น พลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานจากการแปลงสารเคมี
Odyssey I มีห้องชุดสำหรับอยู่อาศัยที่มีความกว้างขวางและมีความสะดวกสบายในระดับหนึ่งรวมถึงมีพื้นที่สำหรับการทำกิจกรรมทางการศึกษาพื้นที่สำหรับการเกษตรและปศุสัตว์ซึ่งแน่นอนว่ายานอวกาศเพียงลำเดียวไม่สามารถที่จะนำประชากรมนุษย์ทั้งโลกอพยพไปได้ การเข้าร่วมโครงการอวกาศในการอพยพจากโลกต้องผ่านการคัดเลือกที่มีความพร้อมทางกายภาพและทางจิตวิทยาเช่น ความแข็งแรงของร่างกาย ความสามารถในการทำงานร่วมกับผู้อื่นและความสามารถในการปรับตัวกับสภาพแวดล้อมของยานอวกาศ เป็ต้น นอกจากนี้การคัดเลือกนี้อาจจะต้องพิจารณาจากมุมมองของความเป็ประโยชน์ที่ได้รับในการรักษาชีวิตและภาวะความเป็มนุษย์ของผู้เข้าร่วมโครงการด้วยยิ่งถ้าเป็การเดินทางไกลในอวกาศและอาศัยอยู่ในยานนานนานอาจจะต้องพิจารณาเื่สุขภาพจิตในระยะยาวด้วย
เป็เื่แน่นอนที่จะไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเป็จริงที่ว่าจะมีผู้คนที่ไม่ได้รับการอพยพและต้องถูกทิ้งอยู่บนโลกโดยไม่มีการช่วยเหลือใดๆข่าวการอพยพไปอยู่บนยานอวกาศได้เผยแพร่ผ่านสื่อมวลชนไปแล้วหลายช่องทาง การประชาสัมพันธ์เหล่านี้ได้ผลดีในการแจ้งเตือนและส่งเสริมให้มีการเตรียมความพร้อมสำหรับการอพยพเต็มรูปแบบแต่ในการประชาสัมพันธ์ไม่ได้มีการพูดถึงจำนวนที่แน่นอนของยาน Odyssey I ว่าสามารถรองรับประชากรได้ขนาดไหน ผู้คนรู้สึกสับสนและกลัวอย่างมากเมื่อได้รับข่าวว่าโลกกำลังจะล่มสลายและมนุษย์จะต้องอพยพไปอยู่บนยานอวกาศแต่พวกเขากลับไม่เคยได้รับการคัดเลือกเข้าร่วมโครงการนี้เลยเสียด้วยซ้ำ เมื่อทราบว่าพวกเขาอาจจะต้องติดอยู่บนโลกต่อไปทำให้เกิดความไม่พอใจและความรุนแรงขึ้นในส่วนของผู้คนที่ไม่ได้รับการคัดเลือกให้เข้าร่วมโครงการนี้นั่นเป็เพราะโครงการอวกาศ Odyssey I มีจำนวนของที่อยู่อาศัยและทรัพยากรอาหารที่จำกัดซึ่งการคัดเลือกผู้อยู่ร่วมโครงการจึงเป็สิ่งจำเป็เพื่อให้การจัดสรรค์ทรัพยากรนั้นเป็ประโยชน์สูงสุดความสิ้นหวังและความไม่พึงพอใจก็แพร่หลายไปทั่วทั้งโลก ประชากรโลกเริ่มรวมตัวกันเพื่อต่อต้านการคัดเลือกที่เกิดขึ้นเริ่มมีการรวมตัวกันเพื่อประท้วงการคัดเลือกของโครงการนี้ พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมีการคัดเลือกในขณะที่โลกกำลังจะพินาศและทุกคนต้องได้รับการช่วยเหลือความรุนแรงเกิดขึ้นทั่วทุกมุมโลกและทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาทีเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เกิดการประชุมเร่งด่วนระหว่างประเทศทั่วโลก โดยองค์กร Alliancefor Space Survival(แอ็ลไลแอ็นซ ฟอร์ สเปซ เซอร์ไววัล) หรือ AFSSได้ประกาศว่าได้มีการตั้งเป้าหมายในการสร้างยานอวกาศ Odysseyอีก 3 ลำ โดยจะใช้ชื่อยานว่า Odyssey II(โอดิสซีย์ทรู), Odyssey III(โอดิสซีย์ ทรี), และOdyssey IV(โอดิสซีย์ โฟร์) เพื่อให้สามารถอพยพผู้คนไปได้มากที่สุดในการจะสร้างยานอวกาศที่มีขนาดใหญ่ขนาดนี้จะต้องมีการพิจารณาหลายปัจจัยความเหมาะสมของพื้นที่สำหรับการก่อสร้าง และการใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ในพื้นที่นั้นๆอีกทั้งยังต้องไม่มีความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติ มีการวิเคราะห์และวางแผนการสร้างอย่างละเอียดหาพื้นที่ที่เหมาะสม ที่สำคัญที่สุดคือต้องมีพื้นที่ว่างเพียงพอสำหรับการสร้างโรงงานและการทำงานของยานอวกาศหลังจากการประชุมอย่างเครียดเครียดผู้นำทุกประเทศลงความเห็นให้มีการสร้างยาน Odysseyทั้งสามลำในโซนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในขณะที่ยาน Odyssey I ถูกสร้างเสร็จก่อนแล้วที่ทะเลสาบบายคอนในรัฐไอโอวา ประเทศสหรัฐอเมริกา การสร้างยาน Odyssey I นั้นเป็ไปอย่างราบรื่นและไม่พบอุปสรรคมากนักนั่นเพราะมีการเตรียมการล่วงหน้าเป็เวลาหลายปีก่อนเริ่มต้นการสร้าง
Odyssey เป็โครงการที่มีขนาดใหญ่และมีความซับซ้อนมากต้องใช้เวลานานหลายปีเพื่อให้ยานสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพนอกจากนี้ยังต้องมีการทดสอบและปรับปรุงยานอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มีความปลอดภัยและเหมาะสมกับการเดินทางในอวกาศฉะนั้นจึงเป็เื่ที่ท้าทายมากในการสร้างยานอวกาศเพิ่มขึ้นอีก 3 ลำภายใต้ระยะเวลาที่สั้นขนาดนี้นอกจากปัญหาเื่ระยะเวลาแล้ว อีกปัญหาหนึ่งที่เกิดขึ้นในการสร้างยาน Odysseyทั้งสามลำคือการขาดแคลนทรัพยากร ซึ่งมีผลกระทบอย่างมากต่อการพัฒนาและการสร้างยานไม่ว่าจะเป็วัสดุก่อสร้าง อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญในการออกแบบและสร้างยานอวกาศ ประชากรจากทุกประเทศทั่วโลกที่มีความรู้ความสามารถเฉพาะด้านได้รับเชิญให้เข้าร่วมการสร้างยาน Odyssey ในการสร้างส่วนประกอบต่างๆของยานเพื่อต่อสู้กับระยะที่เหลือน้อยเต็มทีจนในที่สุดยานทั้งสามลำถูกสร้างเสร็จสิ้นภายในระยะเวลาเพียง 1 ปีเท่านั้น
ในระหว่างการสร้างยานก็ได้มีขั้นตอนการคัดเลือกผู้ที่มีสิทธิ์ขึ้นยานโดยมุ่งเน้นศักยภาพการเอาตัวรอดเป็หลัก คณะกรรมการจึงต้องดำเนินการตามขั้นตอนต่างๆเพื่อเลือกผู้ที่เหมาะสมที่สุดเพื่อเข้าร่วมโครงการนี้โดยทางคณะกรรมการAFSS จะประกาศให้ทราบโดยทั่วไปว่ามีการเปิดรับสมัครเพื่อเข้าร่วมโครงการ Odysseyและระบุเงื่อนไขการสมัคร เช่น อายุ, สุขภาพ,ความสามารถ และสิ่งอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับการอยู่อาศัยในยานอวกาศ และหลังจากได้รับเอกสารประกอบการสมัครมาแล้วคณะกรรมการจะดำเนินการคัดเลือกเบื้องต้นโดยพิจารณาข้อมูลทั้งหมดที่ผู้สมัครได้ส่งมารวมถึงเอกสารประกอบการสมัคร เช่น ประวัติการศึกษา, ประสบการณ์การทำงานและความสามารถเฉพาะตัว เพื่อตรวจสอบว่าผู้สมัครมีคุณสมบัติที่ตรงตามเกณฑ์ที่กำหนด ผู้ที่ผ่านการคัดเลือกจะต้องยืนยันตัวตนด้วยเอกสารประจำตัวโดยจะต้องแสดงหลักฐานการเป็ผู้มีสิทธิ์อยู่ในประเทศนั้นๆ บัตรประชาชนหรือใบอนุญาตขับขี่และอื่นๆตามที่กำหนดไว้ ผู้ที่มีสิทธิ์ขึ้นยาน Odyssey จะได้รับการฝึกอบรมเพื่อเตรียมพร้อมในการออกเดินทางรวมถึงการเรียนรู้เกี่ยวกับเครื่องมือและอุปกรณ์ที่จำเป็ต้องใช้ในการออกเดินทางและการเตรียมความพร้อมในการตัดสินใจในสถานการณ์ฉุกเฉิน
การคัดเลือกเป็ไปอย่างเข้มข้นเป็เวลากว่า1 ปี ประชากรกว่าครึ่งโลกได้รับข้อความว่าพวกเขาจะได้รับสิทธิ์ในการเดินทางไปกับยานอวกาศOdyssey ทั้ง 4 ลำและจะออกเดินทางในอีก 6 เดือนหลังจากนี้
เหล่าผู้คนเริ่มมีความหวังในการมีชีวิตรอดและเฝ้านับวันเวลาอย่างใจจดใจจ่อซึ่งแน่นอนว่ามีคนสมหวังก็ต้องมีคนผิดหวังเช่นกัน เหล่าคนที่ไม่ได้รับคัดเลือกรวมตัวกันประท้วงอีกครั้งในทั่วทุกมุมโลกความรุนแรงต่างจากครั้งก่อนโดยครั้งนี้รุนกว่ากว่าหลายเท่านักรถตำรวจและทหารวิ่งวุ่นทั่วทุกมุมถนนเพื่อระงับเหตุการณ์ความไม่สงบนี้
ผู้คนเริ่มไม่เกรงกลัวต่อกฎหมายในเมื่อยังไงก็จะต้องตายอยู่แล้ว การกระทำผิดกฏหมายทุกรูปแบบที่โดยปกติไม่มีทางเกิดขึ้นก็มีให้ได้เห็นไม่มีใครพูดถึงสิทธิ์การขึ้นยานของตนเองแม้น้อย เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างอาจจะถูกฆ่าเพื่อสวมรอย ฆ่าเพื่อความสะใจ หรืออาจจะมากเกินกว่าที่จะจินตนาการได้ แต่เพียงไม่นานนักโลกได้เข้าสู่สถานการณ์วิกฤตอุณหภูมิที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้ความชื้นในบรรยากาศลดลงอย่างมากจนผู้คนไม่สามารถอยู่นอกตัวอาคารได้ โรคระบาดเริ่มแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว การสูญเสียน้ำในร่างกายทำให้เกิดความเสียหายต่อระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายผู้คนจำนวนมากที่เริ่มล้มตายเนื่องจากความร้อนที่ไม่สามารถรับมือได้ การสูญเสียปริมาณน้ำของทั่วทั้งโลกทำให้ผู้คนไม่มีน้ำสำหรับดื่มและการใช้ทำอาหารสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในทะเลก็ตายหมดเนื่องจากปัญหาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่ส่งผลต่อสถานะของน้ำทะเลและสิ่งมีชีวิตในนั้นนอกจากนี้ การสูญเสียพื้นที่ป่าของโลกทำให้สัตว์ป่าและสิ่งมีชีวิตอื่นๆต้องหาที่อยู่ใหม่ นับจากวันที่ได้มีการประกาศผู้มีสิทธิ์ขึ้นยานเวลาได้ล่วงเลยมากว่า4 เดือนแล้วอีกแค่ 2 เดือนเท่านั้นอดทนอีกนิดเดียวก็จะสามารถหลุดพ้นจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้ได้
เดือนเมษายนปี 2065 ่เช้ามืดก่อนที่พระอาทิตย์จะทอแสง ยานทั้ง 4 ลำเริ่มทะยานขึ้นสู่อวกาศโดยไม่มีการแจ้งเตือนใดๆไม่มีใครล่วงรู้แม้แต่นิดเดียว มีการพยายามติดต่อ AFSS หลังจากที่ใน่เช้ามีการพบเห็นร่องรอยการบินของยานอวกาศแต่ก็ไม่มีใครสามารถติดต่อได้แม้แต่คนเดียว ความสิ้นหวังกลืนกินผู้คนการฆ่าตัวตายเพื่อให้หลุดพ้นจากการทรมานดูจะกลายเป็เื่ปกติที่เห็นกันได้ทั่วไป
เดือนพฤษภาคม ปี 2065 อุณหภูมิของโลกได้ขึ้นสูงสุดถึง 80 องศา ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นการเผาไหม้ของป่าไม้ทำให้อากาศไม่มีออกซิเจนสูงพอสำหรับการหายใจ สิ่งมีชีวิตต้องต่อสู้ในอากาศร้อนจนถึงขีดสุดการทำงานของร่างกายแต่เมื่อเกินจุดนั้น ร่างกายไม่สามารถรับมือกับการเปลี่ยนแปลงที่กระทันหันขนาดนี้ได้สิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตตาย เมืองหลวงแต่ละประเทศไม่ว่าจะเป็กรุงโตเกียวของญี่ปุ่นกรุงเทพของประเทศไทย นิวยอร์กของสหรัฐอเมริกา หรือแม้กระทั่งกรุงลอนดอนของอังกฤษทุกแห่งเงียบสงบ ไร้ซึ่งสัญญาณของสิ่งมีชีวิต โลกกลายเป็สถานที่ที่สิ่งมีชีวิตไม่สามารถอยู่อาศัยได้อีกต่อไปเหลือแต่เพียงทัศนียภาพของธรรมชาติที่ยังคงอยู่
624
