เคยเห็น…ผมเคยเห็นผู้ชายแก้ผ้า
เคยรู้สึกว่าผู้ชายแมน ต่อให้กอดคอกันโดดน้ำคลองสีขุ่นก็ไม่เป็ไร
แต่นี่มันโคตรเชี่ย โคตรมหาภัยเพราะกูไม่เคยคิดว่าต้องมาโชว์ไข่ต่อหน้าพวกแม่งไง
“กูไม่ถอดกางเกงใน ขนกูเยอะ ไข่กูดำ เดี๋ยวหมอยกูจะร่วงใส่ค็อกเทลมึง”
คนที่เอาแต่ต้อนๆๆ ผมเข้าคอกจนถึงเมื่อกี้ยิ้มเอ็นดู เดินกลับไปเอนลงบนโซฟาอย่างสบายๆ พาให้ผมรู้สึกคันยุบยิบไปทุกจุดที่ถูกมองอย่างเร่งเร้าร้อนแรง
“เื่เยอะ”
เยอะพ่องสิ
ผับอื่นให้พวกนักเต้นใส่จีสตริงเต้นรูดเสา ไม่ ผมไม่ได้อยากเต้นรูดเสา แค่จะบอกว่าอย่างน้อยก็ไม่มีใครเอาบาร์เทนเดอร์มาแก้ผ้ายืนชงเหล้าเดินแกว่งเสาที่สามไปมาหรอก
แค่คิดกูยังอุจาดตัวเองเลย
คนอื่นอาจจะคิดว่าผมไม่กล้าทำอะไร แต่บอกตรงๆ ว่าผมไม่เอาไข่ลงไปคนเหล้าให้แดกก็ดีแค่ไหนแล้ว
ไอ้ที่กำลังเกี่ยวขอบกางเกงก็ถึงกับชะงัก พอยิ่งเห็นว่าทุกอณูผิวกำลังถูกจับจ้อง แถมเคลื่อนเลเซอร์ไล้พิจารณาละเอียด แล้วผมไม่ได้คิดไปเองนะ สายตาเขามันบอกว่าถูกใจสุดๆ จนผมอยากเอาเสื้อเชิ้ตที่เพิ่งพ้นตัวออกไปกลับมาสวมใหม่
รีบหันไปอีกทาง
พอไม่รับรู้ถึงสายตาคมๆ ร้อนแทบลวกนั่น ค่อยดึงกางเกงลงได้อย่างสบายใจหน่อย
“เสร็จแล้วครับ บอส”
เหลือบไปด้านหลังก็เห็นคนพออกพอใจทำหน้าเหมือนอยากสลายกางเกงในสีเทาติดร่างผมให้สิ้นซาก สักพักจึงใช้การพยักพเยิดหน้าไปทางเคาน์เตอร์บาร์แทนคำสั่งการ
แม่งตอนเดินมัน…โคตรโหวงเหวงเลย
ขนลุก
เวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาที
โดยปกติพอบาร์เทนเดอร์ประจำที่ก็ต้องจัดต้องเช็ดแก้วน้ำและวัสดุทำมาหากินให้มันดีๆ ถึงผมจะไม่ค่อยเห็นความสำคัญเลยจะทำลวกๆ แต่ก็โดนขัดด้วยเสียงประตูที่ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงผิวปากของใครคนหนึ่งแหวกบรรยากาศที่น่าอึดอัดเข้ามา
คนที่โซฟาหายใจออกเหม็นเบื่ออย่างแรง ส่วนผม…
“ผิวปากหาXXX” หันหน้าเข้ากำแพงแล้วลอบบ่น
“ว้าว ดูซิใครอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์แสนน่าเบื่อ วี๊ดวิ๊ว จุ๊กกรู๊”
วิ๊วพ่องสิ กรู๊พ่องสิ
บอสผมแต่งตัวออกจากดี หน้าตาก็คม ใครเห็นก็ต้องหนี ส่วนคนคนนี้ แต่งตัวสีฉูดฉาดมากเสื้อม่วงมาเชียว ผมก็ทองซะนึกว่าขนมฝอยทอง ดูทรงพูดจาน่าเข้าหา...หาอะไรตบสักที
“คนสวย” เขายิ้ม ไอ้คนบนโซฟาก็อมยิ้ม
เออ นิพพานแล้ว รู้แล้วว่าทำไมสองคนนี้ถึงอยู่ด้วยกันได้ แขกกับเ้าบ้านโรคจิตเหมือนกันเป๊ะ
ยกยิ้มธุรกิจ “ขอบคุณครับ” ได้ยินเสียงใครบางคนทางโซฟาหลุดขำ “ดื่มไหมครับ”
“มานั่ง”
โรคโง่กับหูทวนลมกำเริบขึ้นมากะทันหัน เขานั่งเก้าอี้บาร์แทนที่จะเป็โซฟารับรอง เมินเสียงเข้มๆ ของคนด้านหลังแล้วส่งยิ้มแพรวพราว ตอบอย่างเ้าชู้ “จัดมา”
ผู้ชายคนนี้ใจกล้าจริงๆ ไว้อาลัยล่วงหน้า
ก๊อกแก๊กๆ
ระหว่างที่หันข้างเขย่าเครื่องดื่มเพราะยังมีความอายอยู่บ้าง ก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ข้ามโต๊ะมาขยำส่วนเดียวที่มีผ้าปิดอยู่จนขนลุกเกรียวขึ้นมาตามสันหลัง
“อยากเห็นที่อยู่ในนี้จัง คนสวย”
บอกไว้ก่อนว่าที่ชะงักไม่ได้กลัว แต่ตอนนี้อยากเอาเชคเกอร์ฟาดมาก
ไอ้ส่วนที่ประกบด้านหลังผมอยู่ก็ดูเหมือนจะได้ใจไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
“ฟิลิป อย่ายุ่งกับของของฉัน”
ของของฉัน? ผมตวัดมองคนกัดกรามพูดเสียงเหี้ยมทันที และพอเขาเห็นว่าถูกมองสีหน้าก็ผ่อนคลายขึ้น
“หึ แต่ถ้ามันอยากโดนเอา กูยกให้”
เขาเมินหันกลับไปทำเป็ไม่รู้สึกรู้สา จังหวะนี้สงสัย…
อัตตาหิ อัตตาโนนาโถ!
“ถ้าผมจะเสียตัว ผมก็ต้องเป็ ‘ผัว’ เท่านั้นครับ” ถึงชายรักชายเป็ยอดชายจะไม่ใช่เื่แปลกแต่…ดูขนาดตัวพี่ด้วยไอ้น้อง หันกลับมาหาคนตรงหน้า ใช้แรงจับที่ส่วนที่ยื่นออกมาัักันอย่างไม่มีมารยาท ยิ้มแกมบังคับ “คุณฟิลิป…อยาก ‘ลอง’ ดูไหมครับ”
เขารีบเด้งตัวเอาสีหน้าม่วงๆ ของตัวเองไปนั่งโซฟาข้างบอสอย่างไว
“ฟิลิป ฉัน้าส่วนแบ่งสัมปทานเหมืองแร่ 70%”
“โอ้ว ไม่ล่ะ” ในขณะที่คนบนโซฟาตวัดมองอย่างไม่พอใจ เขากลับหันเมินไปอีกทางทำทีเป็ทองไม่รู้ร้อนเหมือนน้ำกับไฟ ยิ่งทำให้ความไม่พอใจของใครบางคนที่คุกรุ่นอยู่แล้วเพิ่มขึ้น
กิริยาแบบนี้คือการท้าทาย
“งั้นก็ไม่ขาย อย่าลืมว่าที่ดินนั่นเป็ของตระกูลฉัน” สิ้นคำ ราวกับทุกคนกำลังจดจ่อกับเวลานี้ บอดี้การ์ดรอบข้างพากันยกอาวุธขึ้นจ่อลำกระบอกไปยังหัวสีทองๆ “คนที่ไม่มีปัญญาใช้ประโยชน์จากสิ่งนั้น จะมีปัญญารักษาชีวิตตัวเองหรือ”
เขายังคงทำทองไม่รู้ร้อน แต่ผมเนี่ยร้อนสุดๆ!
ไม่ได้นะเว้ยอย่าเพิ่งฆ่ากันตรงนี้ กูยังไม่อยากโดนฆ่าปิดปากพยาน
ผมรีบยกเครื่องดื่มตามที่สั่งกับเครื่องดื่มเหลือๆ แก้วที่ 2 ที่ตอนแรกจะเก็บไว้กินเองปรี่เข้าไปเสนอหน้า ขวางเสือที่กำลังแง่งๆ กับหมาบ้าผู้โง่เขลาที่ทำตัวเหมือนแมวเก้าชีวิตทันที
กูไม่ได้อยากเผือก แต่กูกลัวตาย
“บอส ดื่มไหมครับ”
“หึ”
บรรยากาศที่ผ่อนคลายและเสียงหัวเราะสั้นของนายเหนือหัวส่งสัญญาณให้ลดอาวุธลงอย่างรู้กัน แต่สำหรับผม…
กูไม่เห็นว่าบรรยากาศมันดีขึ้นตรงไหนเลยโว้ย
แถมยังโดนดึงลงไปนั่งทับอะไรแข็งๆ จนเครื่องดื่มแทบหก รีบโอบเขายึดเป็หลักแล้ววางแก้วแทบไม่ทัน
แก้วทั้งสอง แก้วหนึ่งตกแต่งอย่างดี ส่วนแก้วฉุกเฉินที่ไม่ได้ตั้งใจเอามาเสิร์ฟสภาพธรรมดาโคตรๆ แทบจะเหมือนเครื่องดื่มใส่น้ำแข็งธรรมดา
แต่คนที่ควรจะดื่มอะไรที่มันธรรมดากลับเทพวกมันทั้งสองแก้วผสมกันแล้วยกจิบ
ผมก็ชะงักสิครับ อันนั้นของแขกนะบอส
ฟึ่บ!
“จำไว้ว่า ของของฉันคือของฉัน และของที่ควรจะเป็ของฉันก็คือของฉัน”
“ฉันไม่มีทางเลือกสินะ” เขากำหมัดแน่น สีหน้าไม่สู้ดี ส่วนผมใจไม่ดีลงไปอยู่ตาตุ่มเรียบร้อย “ฮ่าๆๆ ถ้าเป็คนอื่นคงแพ้ไปแล้ว แต่ฉันคือฟิลิป ตระกูลกลุ่มการค้าที่มีอิทธิพลที่สุด ถ้าฉันหาสิ่งนั้นมาให้คุณได้ล่ะ คุณปฐวี”
การแลกเปลี่ยนสีเทาๆ มีความลับและเต็มไปด้วยผลประโยชน์มากมาย ผมรู้
ผมมองพื้น ตัวแข็งค้างเหมือนคนเป็อัมพาต ใจนี่เต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมา
เสือกับหมาที่แง่งกันถึงเมื่อครู่ ทั้งที่ดูแล้วเ้าหมาไม่น่ารอดออกไป แต่บอสกลับทำสัญญาณมือส่งให้ลูกน้องปล่อยเขาไป
ไอ้ตัวนั้นอ่ะปล่อยไป แต่มืออะมือ ตรงนั้นไม่ใช่แป้งซาลาเปานะ นวดอยู่ได้！
“อื้อ” ผมรีบปิดปากปิดเสียงแปลกๆ ที่หลุดออกมา “บอสครับ ผมเปิดถังน้ำแข็งทิ้งไว้”
เขาเป่าลมหายใจไปตามไหปลาร้าช้าๆ อย่างจงใจ ตอบเสียงหยอกล้อ
“ไม่เป็ไร”
…อันตราย
“เชคเกอร์ก็ยังไม่ได้ล้าง ถ้าไม่รีบ สนิมจะกินเอานะครับ”
“ฉันรวย ซื้อใหม่ได้”
คิดสิวะ ปกติพวกนางเอกในละครน้ำเน่าเขาเอาตัวรอดจากสถานการณ์แบบนี้ยังไง นึกออกแล้ว！
“ผมลืมปิดแก๊สครับ ต้องรีบไป”
ััร้อนหยุดชะงักทันที แต่จุดเคล้นคลึงข้างหลังกลับบีบแน่นขึ้น บางอย่างที่แข็งทิ่มจุดอ่อนไหวกระแทกขึ้นมามอบบทลงโทษที่ทำให้หน้าแดง ยึดร่างของผมเข้าหาไปพิงเนื้อแน่นๆ
“นายเห็นฉันโง่หรือนายที่โง่”
“บอส อย่าครับ อุ๊บ”
เฟอร์นิเจอร์ที่ถูกออกแบบมาให้นั่งตอนนี้ถูกใช้งานผิดประเภท เมื่อถูกกดแรงๆ ลงไปแผ่ราบใต้ร่างของบางคนที่ก้มลงมาประกบส่วนร้อนอุ่นเพื่อกระตุ้นให้ผมปรารถนา
จ๊วบ
ผมเหลือบไปมองบอดิ้การ์ดวอลล์เปเปอร์รอบข้างเพื่อจะส่งสัญญาณSOS แต่พวกแม่งพร้อมใจกันยืนกำเป้าที่ตุงแทบทะลุผ้า
โรคจิต ทั้งเ้านายทั้งลูกน้อง
พอเห็นว่าตนเป็ที่พึ่งแห่งตน ผมก็…
กึด
“นายกล้ากัดฉัน”
ดวงตาและใบหน้าคมผละออก คนเหนือร่างปาดเืซิบที่มุมปากล่างของตัวเองหงุดหงิด
แต่กูหงุดหงิดกว่าโว้ย
“บอสเห็นผมง่าย เห็นว่าเป็ผู้ชายก็เลยรุนแรงแค่ไหนก็ได้ แต่ถ้าเื่แบบนี้ยังถูกย่ำยี บอสก็ฆ่าผมเถอะ”
“จิ๊”
ยอมตายดีกว่าต้องนอนด้วย แินี้เป็ใครฟังก็ต้องขัดใจ ยิ่งกับคนมีอำนาจมันก็ไม่ต่างจากการลูบคม
ขนาดผมพูดเองผมยังรู้สึกเลยว่ามันเป็คำพูดสาวน้อยไม่เหมาะกับั์แบบผม
โอ้ว ว้าว！
อะไรเอ่ย ใหญ่นูนอยู่ตรงนั้น
อะไรเอ่ย ดูอลังการจนบรรดาบอดิ้การ์ดวอลล์เปเปอร์ทั้งหลายดูกลายเป็เด็กน้อย
อะไรเอ่ย ยืนทีหนึ่งก็แย่งโฟกัสผมไปหมด
แถมยังทำให้คอร้อนผ่าวแห้งผากจนต้องลอบกลืนน้ำลายฝืดๆ พอรู้ตัวอีกทีปากมันก็…
“ผมช่วยไหมครับ”
ถ้าแค่ใช้มือล่ะก็…ถึงอีกฝ่ายเป็โรคจิต แต่ไม่น่าเป็ไร ออกจะ…ตื่นตาตื่นใจด้วยซ้ำ
“ไม่ฟรีหรอกนะครับ”
คนที่ยันเบาะขึ้นไปนั่งหันขวับมองคนสนิท
คนสนิทยื่นสมุดเช็คส่งให้อย่างรู้ใจ
ปากกาถูกใช้งานจรดตัวเลขลงไป…หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
แควก！
หกหลัก！
ผมนี่ถึงกับเด้งตัวขึ้นมารับกระดาษที่ฉีกออกให้อย่างไม่อยากเชื่อ คนยื่นให้ทำหน้าแบบว่าเงินแค่นี้ไม่เยอะอะไร
แม่ง น่าหมั่นไส้โว้ย
“บอสครับ แค่ใช้มือ ไม่สิ ต่อให้สอดใส่ราคานี้มันก็…”
“หุบปาก”
“บอสครับเื่นี้…”
ผัวะ
กฎของบอดิ้การ์ดคือ ห้ามขัด พ่อคนหวังดีก็เลยโดนเพื่อนร่วมงานของตัวเองสวนหมัดแล้วลากออกไป
เอาจริงๆ นะ ผมยังคิดเลยว่ามือนี้มันมีพร์อย่างว่ามากกว่าเขย่าบาร์เหล้ามาสิบปีอีกเหรอ
“ออกไปให้หมด”
เสียงเข้มเอ่ยขึ้น ทุกคนก็พากันโค้งหัวอย่างกับบอสเป็จักรพรรดิ มีแค่ผมนี่แหละที่แอบสะดุ้งจนลมหายใจสะดุด
“จับสิ เอามันออกมา”
พออยู่กันลำพังบรรยากาศแปลกๆ ก็เริ่มทันที คนที่นั่งรักษามาดนิ่งตอนนี้กำลังดึงผมไปจับเป้าส่วนนูนเด่นล้นกางเกง
อีกทั้งยังเด้งสะโพกเข้าหามือผมเองอีก แต่แล้วนาทีต่อมาผมก็ต้องค้างกับสิ่งที่เห็น
“ใหญ่จัง แต่ดำ”
พอรูดซิปลงปุ๊บคันโยกมหัศจรรย์ก็เด้งออกมาแบบเกียร์กระปุก มันกระเด็นขึ้นลงอวดผิวคล้ำๆ ไปมา ขนาดและความยาวแบบวัยมหาลัยทำเอา…
กูเสียเซลฟ์เลย แม่งกูไม่ได้เล็กนะ เขาเรียกว่าขนาดมาตรฐาน
“หึ อ่าห์ ดี รูดแรงๆ”
แม่นางทั้งห้าผมทำหน้าที่จิ๊มิ๊กระป๋อง ระบบอัตโนมืออัจฉริยะรับคำสั่งการด้วยเสียงอย่างชาญฉลาด ปรับสปีดและความนุ่มนวลดั่งใจนึก แถมฟังก์ชั่นหมุนวนรอบหัวเกียร์ประปุกฉ่ำๆ เป็วงกลม
ผมมองบางคนแสดงอารมณ์บิดเบี้ยวด้วยแรงปรารถนาแบบที่ไม่เคยเห็น ภาพและเสียงสมอารมณ์ของเขากำลังปลุกบางอย่างที่หลับใหลของผมให้ตื่นซะแล้ว
“อ่าห์ ห่วย”
“รู้ว่าห่วยก็รีบแตกสิครับ”
พอโดนดูถูกแรงสบายๆ ก็กลายเป็บีบหนักๆ เคลื่อนไหวดิบๆ เร็วๆ เป็ไงล่ะ นี่เรียกว่าระดับเทพเว้ย
พอการเคลื่อนไหวเปลี่ยนไปเขาก็เชิดหน้าขึ้นหลับตาเด้งสะโพกสู้ นอกจากจะไม่เข็ด เขายัง…
“ช้า”
…ช้าพ่อช้าแม่บอสสิ
“มันยาวไป”
กิจกรรมหรรษาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่มีใครรู้เลยว่า ใต้โต๊ะเตี้ยมีอุปกรณ์ขนาดจิ๋วส่องแสงสีแดงเล็กๆ กระพริบส่งคลื่นเสียงไปที่อื่นอยู่
ดูเหมือนผมจะไม่ได้รังเกียจเขาเหมือนที่รังเกียจผู้ชายคนอื่นนะ
แม่งเอ๊ย มาบริการเขา แต่ข้างในเป้ากางเกงในกูตุงหมดแล้ว!!!
3K
