เป็ฝันจากจักรวาลที่เขาคุ้นเคย...และเื่ราวของชายหนุ่มผู้สร้างเส้นทางของตนเองด้วยสองมือ...
...
กาลเวลาในโลกของซู่เหยียนจื่อได้หมุนผ่านไปอีกครั้ง เซ็น "ตื่น" ขึ้นในฝัน และภาพที่เขาเห็นก็แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
เขามองเห็นซู่เหยียนจื่อในวัยที่เติบโตขึ้นมาก บัดนี้เขาคือชายหนุ่มอายุราวสามสิบปี ร่องรอยของความอ่อนแอในวัยเยาว์เลือนหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่สงบนิ่งและมั่นคง เขากำลังเดินทางกลับมายังสถานที่ที่เขาเคยจากไป...ตระกูลซู่
ซู่เหยียนจื่อไม่ได้เดินเข้าสู่โถงกลางของตระกูลอย่างโอ้อวด แต่เขาตรงไปยังเรือนพักของมารดาเป็ที่แรก ประตูไม้เปิดออกอย่างแ่เบา หญิงวัยกลางคนที่เคยงดงาม บัดนี้มีริ้วรอยแห่งวัยและความกังวลปรากฏบนใบหน้า หันมามองผู้มาเยือนด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ดวงตาของนางจะเบิกกว้างและเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
"จื่อเอ๋อร์...ลูก...ลูกกลับมาแล้ว" นางโผเข้ากอดบุตรชายที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานหลายปี ััที่คุ้นเคยทำให้นางปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น
"แม่คิดถึงเ้าเหลือเกิน...หลายปีมานี้เ้าไปอยู่ที่ไหนมา ทำอะไรบ้าง เป็อยู่อย่างไร?" เสียงของนางสั่นเครือ "แม่ได้แต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องเ้าได้ในวันนั้น...วันที่เ้าถูกดูแคลน ถูกทำร้าย...แม่รู้ว่าการที่เด็กวัยเดียวกันทะเลาะกันมันเป็เื่ปกติของการเติบโต แต่แม่ก็อดเจ็บใจแทนเ้าไม่ได้...การที่ผู้ใหญ่จะเข้าไปช่วยมันก็จะทำให้เื่บานปลาย อีกฝ่ายก็มีผู้ใหญ่หนุนหลัง ด้วยตำแหน่งของแม่ในตอนนั้น...แม่ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ...ได้แต่ส่งคนออกตามหาเ้าอย่างลับๆ ...แต่มันก็ไร้ผล..."
ซู่เหยียนจื่อกอดตอบมารดาอย่างอ่อนโยน เขารับรู้ถึงความเ็ปและความห่วงใยทั้งหมดที่นางมี เขายิ้มบางๆ แล้วเอ่ยขึ้น "ท่านแม่ ข้าไม่เคยโทษท่านเลย...และตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว และข้าก็ได้พบกับเส้นทางใหม่...ข้ามีบางอย่างจะให้ท่านดูขอรับ"
เขาประคองมารดาให้นั่งลง แล้วหยิบหินหยวนคุณภาพต่ำก้อนหนึ่งขึ้นมา เขาบรรจงวาดสัญลักษณ์รูน ᛒ (Berkano) ที่สื่อถึงการเกิดใหม่และฟื้นฟู ขึ้นกลางอากาศอย่างแช่มช้า แสงสีเขียวอ่อนๆ ก่อตัวขึ้นตามปลายนิ้วของเขา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ประทับมันลงบนหลังมือของมารดาเบาๆ แสงสีเขียวอ่อนโยนแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนาง ริ้วรอยแห่งกาลเวลาบนใบหน้าค่อยๆ ตื้นขึ้น จางลง จนดูอ่อนเยาว์ลงไปหลายปีราวกับปาฏิหาริย์!
ผู้เป็แม่ยกมือขึ้นััใบหน้าของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา น้ำตาแห่งความปีติไหลรินออกมา "นี่...นี่มันอะไรกันลูก! พลังของเ้า..."
"มันคือเส้นทางใหม่ของข้าขอรับท่านแม่...ศาสตร์แห่งรูน"
ความสำเร็จของบุตรชายทำให้ผู้เป็แม่ดีใจจนเนื้อเต้น นางรีบลากซู่เหยียนจื่อไปยังโถงกลางของตระกูลเพื่ออวดความสามารถนี้ให้ผู้เป็บิดาได้เห็น "ท่านพี่! ดูสิว่าลูกของเราทำอะไรได้!"
ซู่เหยียนิและเหล่าผู้าุโที่อยู่ในโถงกลางต่างมองมาเป็ตาเดียว วันนี้ในโถงกลางมีแขกคนสำคัญมาเยือน คือเหล่า ยอดยุทธ์รุ่นเดียวกับซู่เหยียนจื่อที่บัดนี้กลายเป็ผู้าุโหรือคนใหญ่คนโตในสำนักต่างๆ พวกเขาได้พา "ลูกศิษย์" หรือคนในสำนักของตนมาที่ตระกูลซู่ เพื่อคัดหาเด็กที่มีแววเข้าร่วมสำนัก บรรยากาศจึงเต็มไปด้วยการโอ้อวดและประลองฝีมือกันเล็กน้อย
ซู่เหยียนจื่อเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่มาก จึงแสดงความนอบน้อมและไม่อยากเปิดเผยพลังทั้งหมดในที่แจ้ง เขาจึงกล่าวกับบิดาว่า "ท่านพ่อขอรับ เื่นี้ยาวนัก ข้าขอเข้าพบท่านเป็การส่วนตัวใน่เย็นได้หรือไม่ขอรับ" ซู่เหยียนิพยักหน้ารับด้วยความประหลาดใจในท่าทีที่สุขุมของบุตรชาย
แต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกมานั่นเอง เสียงที่เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามก็ดังขึ้น
"หึ! ดูนั่นสิ! ไอคนไร้ค่าที่หนีออกจากบ้านไปนับสิบปี ยังมีหน้ากลับมาที่ตระกูลอีกรึ?"
เ้าของเสียงคือหนึ่งในคู่แข่งรุ่นเดียวกันกับเขาที่บัดนี้กลายเป็ผู้าุโของสำนักอัคคีเพลิง เขายืนอยู่ข้างๆ ศิษย์เอกของตนที่กำลังแสดงพลังอย่างอหังการ
"ศิษย์ข้าสามารถใช้ 'เพลิงอสูร' ได้ั้แ่อายุสิบห้า! ไม่เหมือนบุตรชายของบางคนที่ทำได้แค่หนีความจริง!" ชายคนนั้นกล่าวพลางปรายตามองมาทางซู่เหยียนจื่อ "มานี่สิ! แสดงให้ 'อดีตคุณชาย' ผู้นี้ได้เห็นถึงพลังที่แท้จริงหน่อย!"
ศิษย์หนุ่มของเขายิ้มเยาะ ก่อนจะซัดพลังปราณออกมา เกิดเป็ลูกไฟขนาดใหญ่ที่พุ่งตรงเข้าใส่ซู่เหยียนจื่ออย่างรวดเร็ว!
ทุกคนในที่นั้นคาดว่าจะได้เห็นร่างของซู่เหยียนจื่อกระเด็นไปหรือถูกไฟคลอกด้วยซ้ำ
แต่ซู่เหยียนจื่อกลับยืนนิ่งอย่างสงบ เขามองลูกไฟที่พุ่งเข้ามาด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด...
เขาหยิบ หินหยวน ก้อนหนึ่งขึ้นมาจากแขนเสื้อ...แล้ว "ดีด" มันออกไปราวกับดีดลูกหิน!
หินหยวนก้อนนั้นลอยไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างน่าอัศจรรย์ ทันใดนั้นมันก็ส่องสว่างวาบ สัญลักษณ์รูน ᛇ (Eiwaz) ปรากฏขึ้นแล้วขยายตัวออกเป็ โล่พลังงานโปร่งแสงขนาดใหญ่ ในพริบตา!
ลูกไฟอสูรพุ่งเข้าปะทะกับโล่พลังงานเต็มแรง แต่แทนที่จะเกิดเสียงะเิ โล่รูนนั้นกลับ "ดูดซับ" เปลวไฟทั้งหมดเข้าไปจนหมดสิ้น! ลวดลายรูนบนโล่เปลี่ยนเป็สีแดงฉาน ก่อนจะสั่นะเือย่างรุนแรง
"สะท้อนกลับ!" ซู่เหยียนจื่อเอ่ยเสียงเรียบ
สิ้นเสียง! โล่พลังงานได้ยิง "ลูกไฟอสูร" ลูกเดิมกลับออกไป แต่คราวนี้มันพุ่งเร็วกว่าเดิมถึง สองเท่า และมีขนาดใหญ่ขึ้นเล็กน้อย!
"ตุ้มมมมม!!!"
ศิษย์หนุ่มคนนั้นไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัวรับ เขาถูกพลังของตัวเองกระแทกเข้าอย่างจังจนกระเด็นไปชนกำแพงของโถงประชุมจนพังทลายลงมา!
ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ ทุกสายตาจับจ้องไปยังซู่เหยียนจื่อเป็ตาเดียว ความเย้ยหยันและดูถูกในแววตาของพวกเขาเมื่อครู่ บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็ความตกตะลึง, ไม่เชื่อสายตา, และความหวาดหวั่น...
เด็กหนุ่มผู้ไร้ค่าที่พวกเขาเคยรู้จักได้ตายไปแล้ว...และผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาตอนนี้ คือปรมาจารย์แห่งศาสตร์ลึกลับที่ไม่มีใครเคยรู้จักมาก่อน
ศาสตร์แห่งรูน...ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว
วันหนึ่ง...คนที่เคยถูกลืม อาจจะกลายเป็ผู้สร้างตำนาน
นี่คือตอนที่ซู่เหยียนจื่อ...เด็กหนุ่มผู้อ่อนแอในวันนั้น ได้ยืนหยัดในฐานะ "ผู้บุกเบิกศาสตร์ใหม่" ที่โลกไม่เคยรู้จัก
สำหรับเซ็น นี่ไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป แต่มันคือ "บทเรียน" และ "แรงะเื" ที่จะกลับมาสร้างโลกของเขาเอง...
…ขอให้คุณผู้อ่านติดตามต่อไป เพราะสิ่งที่ซู่เหยียนจื่อเริ่มไว้ในวันนี้ จะส่งผละเืถึงหลายจักรวาลในวันหน้า
ศาสตร์แห่งรูน…เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ????
5K
