มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

"นายน้อยจ้าวหยุน เกิดอะไรขึ้นกับท่าน"ชายร่างผอมรีบพุ่งมาด้านข้างของจ้าวหยุนอย่างรวดเร็ว "ผู้อาวุโสปิง ผู้อาวุโสซู่"จ้าวหยุนตาสว่างขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองคน "นายน้อยท่านบาดเจ็บขนาดนี้เกิดอะไรขึ้น? รับนี้ไปก่อนมันสามารถห้ามเลือดท่านได้" ชายร่างอ้วนเตี้ยก้าวเข้ามาด้านข้างและยืนเม็ดยารักษาระดับต่ำให้จ้าวหยุน "ขอบคุณผู้อาวุโสท่านรีบไปช่วยศิษย์พี่จ้าวไป๋เถิด เขาโดนเจ้าสารเลวนี้ทำร้าย อาการของเขาหนักกว่าข้านัก"จ้าวหยุนชี้ไปยังจ้าวไป๋ที่สลบอยู่ไกลๆ กองเลือดของเขายังใหญ่ๆขึ้นเรื่อยๆไม่หยุด "แย่มาก! พี่ซู่ข้าฝากท่านพานายน้อยจ้าวหยุน และจ้าวไป๋ด้วย ข้าจะจัดเจ้าสารเลวนี้เอง"จ้าวปิงหรือชายร่างสูงกล่าวกับพี่ชายของเขาหรือก็คืิิือจ้าวปิงแล้วก้าวไปทางซูเฉิน "ตกลง"จ้าวซู่พยักหน้า เขาเหลือบมองไปทางซูเฉินแล้วไม่สนใจเขาอีก จ้าวซู่พุ่งทยานไปหาจ้าวหยุนทันที แต่ขณะนั้นเองก็มีเงามาบัดบังเขา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็พบกับซูเฉินที่พุ่งมาหาตน "เจ้าหนูแกกำลังทำอะไร"จ้าวซู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะนี้เขากำลังรีบเนื่องจากดูคร่าวๆแล้วจ้าวไป่กำลังอาการหนักเขารีบหาเขาไปรักษาอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นอัจฉริยะของตระกูลคนนี้อาจเสียชีวิต ซึ่งนั้นเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่เขาไม่สามารถรับผลที่ตามมาได้ ถ้าเขาปล่อยเรื่องไปแบบนี้ เขาอาจโดนลงโทษสถานหนัก!ซูเฉินยืดเส้นยืดสายในท่าแปลกๆ ก่อนจะกล่าวว่า"ทำอะไร? แน่นอนว่ากับสู้พวกเจ้ายังไง""สู้? เจ้าหนูอย่าทำอะไรที่โง่เง่า จากเหตุการณ์นี้แกโดนลงโทษสถานหนักแล้วอย่าให้ฉันต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือ ไม่งั้นข้าไม่รับรองชีวิตเจ้า!"จ้าวปิงเดินเขามาด้านข้างของจ้าวซู่ เขาปลดปล่อยลมปราณก่อตั้งลมปราณขั้น10ออกมาอย่างรุนแรง "ก่อตั้งลมปราณขั้น10และแปรผันลมปราณขั้น1 ค่อนข้างตึงแหะ แต่ก็มาเถอะ"ซูเฉินกวักมือเบาๆ ท้าทายจ้าวปิงและจ้าวซู่"เจ้า! ดี ท่านพี่ท่านรอสักครู่เดียว ข้าจะสั่งสอนเจ้าเด็กนี้ให้รู้หัวนอนปลายเท้า"จ้าวปิงเริ่มมีน้ำโห จากนั้นเขาก้าวไปหาซูเฉินอย่างช้าๆ"ดี! แต่อย่าให้ข้ารอนาน ท่าทางของจ้าวไป๋ดูแย่ลงไปทุกที"จ้าวซู่ถอยออกมาเล็กน้อยแล้วกอดอกรอดูการแสดงของน้องชายเขา"ฮ่าๆๆท่านต้องล้อเล่นแแล้วท่านพี่ แค่เสี้ยววิมันก็จบแล้ว" จ้าวปิงปลดปล่อยลมปราณก่อร่างรอบตัวของซูเฉินกักขังเขาไว้ทันที ทำให้เขาขยับไม่ได้ "อืมสามารถทำให้ลมปราณก่อรูปร่างได้ขนาดนี้ แปลว่าแกเหลือแค่นิดเดียวก็สามารถถึง *ครึ่งก้าวแปรผัน*แล้วสิน่ะ"ซูฌฉฺนกล่าวอย่างสงบ แม้ร่างกายของเขาถูกตรึงด้วยลมปราณของจ้าวปิงทำให้เขาไม่สามารถขยับได้ แต่เขาไม่ได้หวาดกลัวใดๆ "ฮ่าๆๆยอมรับว่าเจ้าก็มีความรู้ ถูกต้องแล้วอีกแค่นิดเดียวข้าก้จะกลายเป็นครึ่งแปรผันลมปราณแล้วแต่ความรู้เพียงอย่างเดียวไม่ทำให้เจ้ารอดได้ เอาล่ะในเมื่อแกไม่ยอมรับโทษดีๆ คงมีแต่ต้องตัดแขนตัดขาแล้วพาไปสิน่ะ"จ้าวปิงก้าวเขามาช้าๆ เขากำลังหรี่ตาและยิ้มเหี้ยมใส่ซูเฉิน "ตัดแขน?ตัดขา? ฮ่าๆๆๆๆ ข้าเกรงว่าชาติหน้าเจ้าก็ไม่มีความสามารถมากพอ" จากนั้นซูเฉินก็เริ่มขยับร่างกายอย่างรวดเร็ว กึกๆ เสียงกระดูกภายในของซูเฉินเคลื่นที่ไปมา เขาพยายามขัดขืนเพื่อออกจากการกักขังของลมปราณนี้"ฮ่าๆๆ อย่าดิ้นโดยปล่าวประโยชน์ เจ้าไม่มีทางสามารถทำลายมันได้"จ้าวปิงก้าวมาหยุดยืนด้านหน้าของซูเฉิน เขาได้แต่ยิ้มเยาะกับการขัดขืนของซูเฉินเมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวปิงซูเฉินก็หยุดขัดขืนและก้มหน้าลงเมื่อเห็นซูเฉินไม่ขัดขืนจ้าวปิงก็เดินเข้าไปที่ซูเฉินแล้วกระซิบว่า"ฮ่าๆๆอะไร?หยุดแล้วเหรอ ทำไมไม่ขัดขืนให้มากกว่านี้ล่ะ ข้าอยากเห็นความสิ้นหวังของเจ้ามากกว่านี้ เอาล่ะดิ้นรนเข้าสิ เจ้าอาจจะรอดก้ได้น่ะฮ่าๆๆ"ทางด้านจ้าวซู่ที่เห็นว่าจ้าวปิงยังไม่ลงมือ เขาก็เริ่มหงุดหงิดแล้วกล่าวว่า "บัดซบ! น้องปิงเจ้าจะเล่นไปถึงไหน เร็วเข้าข้าไม่อยากรอนานกว่านี้แล้ว"เมื่อได้ยินเสียงของจ้าวซู่ จ้าวปิงก็ถอยมาเล็กน้อย แล้วชักดาบที่เอวของเขาออกมาแล้วกล่าวว่า"อ่า ข้าคงต้องหยุดเล่นแล้ว ไม่งั้นข้าจะโดนพี่ดุไปมากกว่านี้ เอาล่ะตามคำพูดของข้า ข้าขอรับแขนกับขาของเจ้าไปแล้วน่ะ "จากนั้นจ้าวปิงก็ง้างดาบของเขา ทำท่าจะตัดแขนซ้ายของซูเฉิน แต่ขณะนั้นเองเสยงของซูเฉินก็ดังขึ้น"เจ้าความจำเสื่อมหรือไง? ฉันบอกแกแล้วไงชาติหน้าแกก็ไม่มีหวัง"ขณะนั้นเองร่างกายของซูเฉินก็คำรามลั่น ซูมมมม!! คลื่นสีแดงแผร่กระจายทำให้จ้าวปิงผงะไปชั่วขณะ ปััง!! ร่างกายของซูเฉินที่เคลือบไปด้วยเคลื่อนสีแดง สามารถทำลายลมปราณของจ้าวปิงที่พันธนาการเขาไว้ได้สำเร็จจากนั้นเขาก็คำรามอีกครั้ง"ศาสตร์ยักษ์สงครามที่1:ยักษ์ทล่มภูผา!!" ซูเฉินก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และหยุดที่ด้านหน้าของจ้าวปิง เขากระโจนขึ้นและจับไปยังศรีษะของจ้าวปิงแล้วทุ่มมันลงพื้นอย่างแรงตูม!!! หลุมลึก5เมตรปรากฏขึ้นน่ะจุดของซูเฉินและจ้าวปิงอย่างรวดเร็ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่5

นิยายแนะนำ

มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่5

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้