อาคารเก่าแก่หลังหนึ่งมีเถาวัลย์แห้งเหี่ยวเลื้อยปกคลุม
หลินอันมองป้ายบ้านที่คุ้นเคยแต่ก็ดูแปลกตา ในใจรู้สึกตื่นเต้น
เขาไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เพียงห้านาที เขาก็ฝ่าฝูงซอมบี้นับร้อยเข้ามาได้
บนชุดต่อสู้ เืที่เหนียวเหนอะหนะแห้งกรังไปแล้ว ใต้รองเท้าบูทหนังเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษเนื้อ ขวานดับเพลิงที่หักในมือก็เปลี่ยนเป็กระดูกสันหลังครึ่งท่อนของอสูรถลกหนัง
หลินอันฝ่าดงเืมาตลอดทาง แค่ดูจากภายนอก ก็ราวกับอสูรที่คลานออกมาจากกองศพ
“จิ่งเทียน! อันเซี่ย!”
หลินอันไม่หยุดฝีเท้า เขาวิ่งเข้าไปในอาคารที่พักอาศัย ไม่สนใจฝูงซอมบี้หน้าอาคารเลยแม้แต่น้อย เขาะโเรียกชื่อสองพี่น้องไม่หยุด
“พี่หลิน!”
ในห้อง อันเซี่ยที่ขดตัวอยู่ในมุมห้องมีสีหน้าประหลาดใจ กลัวว่าจะฟังผิดจึงรีบยืนขึ้น ชะโงกศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง
“ฉันอยู่นี่!”
อันเซี่ยยื่นตัวออกมาโบกมือ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
ข้างนอก ซอมบี้เริ่มคลุ้มคลั่งมากขึ้น ถูกกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตบนตัวหลินอันดึงดูด
หลินอันได้ยินเสียงของอันเซี่ย ก็รีบเงยหน้ามองไป
ในห้อง บนเก้าอี้ มือทั้งสองข้างที่ถูกมัดของอันจิ่งเทียนพลันหลุดออกมา ข้อมือที่เนื้อหนังถลอกปอกเปิกไปจนเล็กลงหนึ่งรอบ ไม่ถูกโซ่ล่ามไว้อีกต่อไป
โซ่เหล็กตกลงพื้น เสียงดังกังวาน แต่ภายใต้เสียงคำรามของซอมบี้ อันเซี่ยไม่ได้สังเกตเห็น
ในห้องมืดสนิทไม่มีแสงไฟ ดวงตาสีแดงฉานกระหายเืคู่หนึ่ง ปรากฏขึ้นข้างหลังเธอทันที
ม่านตาของหลินอันหดเกร็งเป็เข็มแหลมอันตรายในทันที
ะเิพลัง!
พร์ของผู้ปลุกพลังถูกเปิดใช้งานอีกครั้ง
หลินอันไม่สนใจการใช้พลังมหาศาลจากการเปิดใช้พร์ต่อเนื่องในระยะเวลาสั้นๆ เขากระตุ้นพลังในร่างกายอย่างบ้าคลั่ง
พุ่งไปข้างหน้า!
“ฉึก!”
กระดูกสันหลังแหลมคมของอสูรถลกหนังแทงทะลุซอมบี้ที่ประตูโดยตรง ราวกับเสียบไม้ลูกชิ้น ถูกตรึงคาประตู
เร็วเข้า! เร็วอีก!
หลินอันคำรามในใจ หมัดขวาเหวี่ยงออกไปสุดแรง
“โครม!”
พังประตูด้วยกำลังมหาศาล
ประตูเหล็กที่แข็งแรงและหนาส่งเสียงดังลั่น บิดเบี้ยวเสียหาย
ในห้อง อันเซี่ยใช้มือกุมลำคออย่างอ่อนแรง เืไหลซึมออกมาจากซอกนิ้ว
“พี่...พี่?”
ริมฝีปากอ้าออก แต่ไม่มีเสียง
ใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัวและเน่าเปื่อยของอันจิ่งเทียน ในแววตาไม่เห็นสติปัญญาแม้แต่น้อย มุมปากมีคราบเืติดอยู่ กำลังจะกัดลงไปอีกครั้ง
“จิ่งเทียน!”
หลินอันตะคอกเสียงดัง กล้ามเนื้อฉีกขาด ความเร็วที่เดิมทีพุ่งถึงขีดสุดกลับทะยานขึ้นอีกขั้น
ร่างของอันจิ่งเทียนสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเสียง ในแววตามีประกายแห่งความสับสนแวบผ่านไป ปากที่กำลังจะกัดลงไปอีกครั้งแข็งค้างอยู่กับที่
“โครม!”
ภายใน 0.5 วินาที หลินอันพุ่งจากประตูเข้ามาในห้องในทันที ชนเข้ากับอันจิ่งเทียน ทำให้เขากระเด็นออกจากอันเซี่ย
ด้านหลัง กำแพงแตกร้าว ฝุ่นผงร่วงลงมา
ซอมบี้ไม่เหมือนกับมนุษย์ธรรมดา ถึงแม้อันจิ่งเทียนจะยังไม่กลายร่างโดยสมบูรณ์ แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายภายใต้การเสริมพลังของไวรัสก็เหนือกว่าคนธรรมดา
หากเป็มนุษย์ธรรมดา ภายใต้แรงกระแทกที่หลินอันออมแรงไว้ ส่วนใหญ่ก็จะสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว แต่อันจิ่งเทียนไม่เหมือนกัน
หลังจากแข็งทื่อไปชั่วครู่ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็ย้อมไปด้วยสีแดงฉานอีกครั้ง เต็มไปด้วยความกระหายเื
“โฮก!”
หลินอันกดเขาไว้ใต้ร่างแน่น ป้องกันไม่ให้เขาทำร้ายอันเซี่ย ร่างกายของเขาถูกหลินอันควบคุมไว้แ่า ศีรษะบิดไปมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ป่าดังออกมาจากส่วนลึกของลำคอ
ใบหน้าที่เคยดูมุ่งมั่นและสง่างาม บัดนี้กลับไม่มีเนื้อหนังดีๆ เหลืออยู่เลย ภายใต้การติดเชื้อไวรัส ิับนร่างกายเน่าเปื่อยจนหมดสิ้น
แววตาของหลินอันเต็มไปด้วยความเ็ป เขาได้สังเกตอันเซี่ยที่อยู่ข้างๆ อย่างรวดเร็วแล้ว ถึงแม้ในระยะเวลาสั้นๆ จะไม่เป็อะไรมาก แต่ในสถานการณ์ที่ลำคอถูกข่วน ก็ย่อมจะติดเชื้อไวรัสเช่นกัน
เมื่อมองดูสหายรักที่กำลังจะกลายเป็ซอมบี้ น้องสาวที่ทั้งสองรักใคร่ก็ติดเชื้อไปด้วย เขารู้สึกราวกับหัวใจถูกไฟแผดเผา
จิ่งเทียน...ต้องทนให้ได้นะ!
“ซี่!”
หลินอันใช้แผ่นเหล็กมือเดียว กรีดที่ข้อมืออย่างรวดเร็ว เืไหลทะลัก
ะเิพลัง!
หลินอันกระซิบเสียงต่ำ เปิดใช้พร์ของผู้ปลุกพลังอีกครั้ง แต่แสงสีทองเข้มข้นรอบกายกลับดูหม่นหมองลงเล็กน้อย
เืสีแดงสดถูกย้อมด้วยสีทองชั้นหนึ่ง
พลังจิตหมดสิ้น ภาพตรงหน้ามืดลง หลินอันกัดปลายลิ้นตัวเองเพื่อบังคับให้ตื่น
“พี่หลิน”
“พี่ชาย...เขายังมีหวังไหมคะ”
อันเซี่ยนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ อย่างสิ้นหวัง ถามอย่างขลาดกลัว าแที่คอของเธอถูกนิ้วของอันจิ่งเทียนข่วน าแไม่ใหญ่มากนัก
หลินอันไม่ได้ตอบ เพียงแต่มีสีหน้าเคร่งขรึม ยื่นข้อมือที่กรีดแล้วไปยังบริเวณหัวใจของอันจิ่งเทียน าแัักับิั
สีทองจางๆ ในเืราวกับมีชีวิต พลันแทรกซึมเข้าไป
“ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่”
ปลายลิ้นที่ถูกกัดจนแตกมีรสคาวสนิม หลินอันเห็นว่าเืของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงเมื่อัักับอันจิ่งเทียนจริงๆ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย
เพราะในชาติที่แล้ว เืของผู้ปลุกพลังมีประโยชน์ในการยับยั้งการกลายร่าง เป็เพียงข่าวลือ เขายังไม่เคยทดลองด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าผลจะเป็อย่างไร...
เขาปลอบใจอันเซี่ยสองสามคำ แต่ในใจก็ไม่ค่อยมั่นใจนัก ใช้เืของผู้ปลุกพลังเพื่อชะลอการกลายร่าง นี่เป็วิธีเดียวที่เขาเคยได้ยินว่าสามารถส่งผลต่อการกลายร่างได้
ตอนนี้อันจิ่งเทียนกำลังจะกลายเป็ซอมบี้...ทำได้เพียงลองดูสักตั้ง
พร้อมกับเืสีทองจางๆ ที่แทรกซึมเข้าไปในิับริเวณหน้าอกของอันจิ่งเทียนอย่างน่าประหลาด ดวงตาสีแดงฉานของเขาค่อยๆ กลับมามีสติเล็กน้อย ร่างกายที่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งก็ค่อยๆ สงบลง
ได้ผลจริงๆ!
หลินอันดีใจอย่างสุดซึ้ง รู้สึกจมูกร้อนผ่าว ความเสียใจในชาติที่แล้ว ในที่สุดก็ได้รับการชดเชย
“พี่หลิน พี่ชายฉันไม่เป็อะไรแล้วใช่ไหมคะ”
อันเซี่ยเต็มไปด้วยความคาดหวัง ปรารถนาให้หลินอันให้คำตอบที่ทำให้เธอสบายใจ
หลินอันฝืนรวบรวมสติ กำลังจะปลอบใจสองสามคำ
“อ๊ากกกก!”
เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
ร่างกายของอันจิ่งเทียนที่เพิ่งสงบลงพลันบิดงอเป็มุม 90 องศา เสียงกระดูกเสียดสีกันจนน่าขนลุกดังออกมาจากข้อต่อ ม่านตาพลันกลายเป็สีเทาขาวในทันที
บนข้อมือของหลินอัน เืที่แทรกซึมเข้าไปในหน้าอกของเขาก็ถูกขับออกมา
“ฟู่...”
เืสีทองจางๆ หยดลงบนหน้าอก กลายเป็ไอในทันที ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง
หลินอันตกตะลึงอย่างยิ่ง ประสาทที่ผ่อนคลายพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
เพียงไม่กี่วินาที เนื้อหนังบนร่างกายของอันจิ่งเทียนลอกออกมาราวกับเสื้อผ้า เผยให้เห็นเนื้อสีแดงสด
“ไม่!”
ทำไมถึงเป็แบบนี้!?
ดวงตาทั้งสองข้างของหลินอันแดงก่ำ ใบหน้าซีดเผือดราวกับขี้เถ้า
ไม่รู้ว่าเป็เพราะข่าวลือในชาติที่แล้วเป็เื่โกหก หรือเป็เพราะพร์ของผู้ปลุกพลังที่เขาได้รับนั้นแตกต่างจากคนอื่น
เืของผู้ปลุกพลังที่คาดไว้ไม่เพียงแต่ไม่มีผลในการชะลอ แต่กลับเร่งให้คนกลายเป็ซอมบี้!
แบบนี้...เขาก็ไม่มีวิธีใดที่จะช่วยอันจิ่งเทียนได้แล้ว
เืไม่มีประโยชน์...ถ้างั้นอันเซี่ย...ก็จะตายด้วย!
เขาที่ฝ่าดงเืมาตลอดทางจนร่างกายอ่อนล้า บัดนี้รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
ทำไมถึงจบลงแบบนี้!?
คนสองคนที่เขารักและให้ความสำคัญ...กลับช่วยไม่ได้แม้แต่คนเดียว!
หลินอันกำหมัดแน่น เล็บจิกลึกเข้าไปในเนื้อ สิ้นหวังและขมขื่น
“ติ๊ด”
“ภารกิจผู้กอบกู้เริ่มต้นขึ้น:”
4K
