หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป
หอพักธารมิกา
02:32 p.m.
✆ : แม่ล่ะพี่แจม
พอคนปลายสายกดรับสิ่งแรกที่ฉันถามหาจะเป็ใครไปไม่ได้เลยถ้าไม่ใช่คนสำคัญที่สุด
✆ : โทรมาช้าไปแล้วเดือน แม่ใหญ่เพิ่งนอนไปเมื่อกี้เอง หมอตรวจเสร็จแกก็หลับเลย
✆ : ไม่เป็ไร แล้วอาการแม่เป็ไงบ้างพี่ ดีขึ้นไหม
✆ : เดี๋ยวดีเดี๋ยวก็ทรุด แต่ไม่ได้หนักมากไม่ต้องเป็ห่วงหรอก ยังไงก็อยู่ในมือหมอแล้วเขาก็ช่วยกันดูแลเต็มที่ แม่ใหญ่เป็ที่รักของทุกคนเดือนก็รู้ แถมหมอเ้าของไข้ก็นับถือแม่ใหญ่มากด้วย
ถึงจะรู้ว่าสิ่งที่พี่แจมพูดมันอาจเป็คำปลอบใจ แต่พอได้ยินคำว่า ‘เดี๋ยวก็หาย’ ทีไรใจฉันมันก็ฟูขึ้นทุกที
✆ : แล้วเป็ไรเปล่าเนี่ยทำไมน้ำเสียงดูเหนื่อย ๆ ่นี้เรียนหนักเหรอ
✆ : อืมนิดหน่อยพี่ แต่ก็ยังไหวอยู่
ฉันพูดไปมือก็นับเหรียญไป
✆ : ว่าแต่หลานเดือนเป็ไงบ้าง
จากนั้นก็ถามคนปลายสายต่อ และก็คิดไปด้วยว่าจะขอความช่วยเหลือดีไหม
✆ : โอ๊ย~ แข็งแรงดีแถมตัวเบ้อเร่อ เมื่อกี้หมอยังแซวอยู่เลยตอนพี่ไปตรวจ
✆ : เออเดือนถ้าเหนื่อยก็พักนะ ทั้งเื่เรียนแล้วก็เื่งานอย่ากดดันตัวเองมาก แม่ใหญ่ก็เป็ห่วงเอาแต่บ่นว่าคิดถึงเสมอเลย
✆ : จ้า งั้นเดี๋ยวเดือนเตรียมตัวไปเรียนก่อนนะ ไว้ว่างเมื่อไรจะโทรหานะพี่แจม
พอล่ำลากันเสร็จฉันก็กดตัดสายไปโดยที่ไม่ได้พูดบางสิ่งที่ตั้งใจไว้แต่แรก จากนั้นก็หันกลับมามองกองเหรียญที่มีต่อ
ไม่รู้ว่าเงินที่มีตอนนี้จะพอใช้ถึงสิ้นเดือนหรือเปล่า
ฉันเพิ่งเริ่มงานไปเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนและกว่าเงินจะออกก็สิ้นเดือน ถ้าจะไปขอเบิกออกมาก่อนก็กลัวพี่รุ้งไม่โอเคเพราะฉันเองก็เป็เด็กใหม่
ฉันทำงานแค่่วันหยุดเท่านั้นส่วนวันธรรมดาก็ไปเรียนตามปกติ อันที่จริงเวลางานฉันไม่มีเื่ที่ต้องใช้เงินเท่าไรเพราะอาหารที่นู่นก็กินฟรีแถมยังมีค่าเดินทางให้แบบเรียกเก็บตามจริงด้วย
แต่เมื่อเทียบกับวันธรรมดาที่มีจำนวนวันที่มากกว่า
สุดท้ายเงินที่เคยสะสมไว้ก็ค่อย ๆ หมดลง
“พอจะขอยืมพี่แจมก็ไม่กล้าอีก” ฉันล้มตัวนอนลงบนพื้นห้องพลางทึ้งหัวตัวเองเบา ๆ
ตอนนี้พี่แจมก็มีภาระเหมือนกันแถมไปหาหมอแต่ละทีก็ต้องเสียเงิน ถ้าฉันไปยืม...ถามว่าพี่แจมให้ไหมฟันธงเลยว่าให้
แต่คือมันจะลำบากพี่แจมไงฉันเลยไม่เอาและเก็บเงียบพร้อมตัดบทด้วยคำโกหกว่ากำลังจะไปเรียนทั้งที่เพิ่งกลับมาถึงห้อง
“หรือว่า...” ระหว่างที่กำลังนอนมองเพดานสายตาก็ดันไปปะทะเข้ากับรูปปั้นเสือดำสีทองซึ่งกำลังสะท้อนแสงสีเหลืองอร่ามเพราะโดนแสงแดดสาดส่องเข้ามา
“เอาไปจำนำดีไหมนะ แล้วพอเงินออกก็ค่อยรีบไถ่คืน ลุงแกน่าจะไม่รู้หรอก” ฉันนอนชั่งใจอยู่สักพักก็ตัดสินใจได้ว่าจะเอารูปปั้นที่ว่าไปจำนำ
ก็รูปปั้นนั้นเป็ของมีค่าเพียงชิ้นเดียวที่ฉันมีเลยทำใจอยู่นานและรู้สึกผิดกับลุงที่ให้มาด้วย
ถึงแกจะเคยบอกไว้แล้วก็เถอะว่าเอาไปจำนำได้ แต่ยังไงความรู้สึกผิดมันก็ยังมีอยู่ดี
“หนูขอโทษนะลุง” ว่าจบฉันก็แบกของที่ว่าใส่กระเป๋าไป
หลายนาทีผ่านไป
โรงรับจำนำศรีวรรณวิไล
“ไม่น่าเชื่อ” ฉันเดินพึมพำคนเดียวหลังใกับจำนวนเงินที่ได้รับมาก่อนหน้า
พี่พนักงานที่อยู่แผนกตีราคาเธอเคาะจำนวนเม็ดเงินให้ฉันแบบที่ฟังแล้วต้องอ้าปากค้างไปเกือบนาที แถมจำนวนที่ต้องไถ่คืนก็จ่ายแค่นิดเดียวจนฉันคิดหนักว่าเ้าของจะได้กำไรยังไง
พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมชาวบ้านถึงยกย่องที่นี่มากเพราะเป็อย่างนี้นี่เอง
ทั้งที่เคยลั่นวาจาไว้ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่ทารัสแท้ ๆ แต่เอาเถอะเพราะฉันยังต้องหอบชีวิตดวงน้อยนี้อยู่ก็เลยกลับคำนิดหน่อย ยังไงก็แค่มาใช้บริการตามประสาลูกค้าไม่น่ามีอะไรหรอก
“ไว้สิ้นเดือนเมื่อไรฉันจะมารับแกกลับบ้านนะเ้าเสือน้อย” ฉันหันหลังไปพูดเหมือนคนบ้าถึงเสือดำนำโชค
“งั้นไปหาไรกินก่อนดีกว่าหิวชะมัด”
วันต่อมา
ตกเย็น
“เมื่อวานเกิดไรขึ้น” ขณะที่ฉันกำลังยืนเลือกขนมอยู่จู่ ๆ ป้าเ้าของร้านก็ทำหน้าจริงจังระหว่างพูดคุยกับป้าอีกคนที่เพิ่งเดินจูงมือเด็กผู้ชายอายุประมาณเจ็ดแปดขวบเข้ามาเมื่อกี้
“ว่าจะมาถามอยู่พอดีเลย ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดไรขึ้นเห็นเขาพูดกันว่ามีตำรวจชุดใหญ่เข้าไปในโรงรับจำนำ”
ตำรวจงั้นเหรอ...
ฉันทำเป็เลือกขนมตรงหน้าแต่ก็ไม่วายเงี่ยหูฟังคุณป้าทั้งสองพูดคุยกันไปด้วย
ทารัส Talks
ห้องชั้นบนของโรงรับจำนำศรีวรรณวิไล
“…” ผมนั่งมองรูปปั้นเสือดำเลี่ยมทองพลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างใช้ความคิด
เมื่อวานพวกตำรวจเข้ามายุ่มย่ามโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า ทั้งที่มันผิดต่อมารยาทที่พวกนั้นทำมาตลอด
คล้ายกับว่า้ามาจับให้ได้คาหนังคาเขาว่าในรูปปั้นนี้มีอะไรบางอย่างซุกซ่อนอยู่
แต่พวกตำรวจก็มาเสียเที่ยวแทนเมื่อไม่เจออะไรอย่างที่คาดคิดเอาไว้
ผมรับ่ต่อดูแลร้านนี้มาั้แ่ยังไม่เข้ามหา’ ลัยทำให้สามารถรับมือกับเื่กะทันหันได้หมดไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหน คิดกันเหรอว่าตอนที่พ่อส่งต่อร้านนี้มาให้ผมท่านจะแค่เดินมาบอกเฉย ๆ ตรงกันข้ามท่านมอบมันมาพร้อมแบบทดสอบมากมายต่างหาก
เหมือนกับเหตุการณ์นี้
เพราะทันทีที่ทีมตรวจเช็กเจอของผิดกฎหมายซ่อนอยู่ในรูปปั้น ผมก็สั่งให้เอาไปทำลายในห้องลับทันที
อันที่จริงกรณีแบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อยและไม่ใช่เื่แปลกใหม่เท่าไร แต่ที่มันน่าสงสัยก็คือหลังจากที่เ้าของรูปปั้นนี้กลับไปประมาณสามสิบนาทีพวกตำรวจก็แห่กันมาคล้ายกำลังรอจังหวะนี้อยู่ ผมเลยอดไม่ได้ที่จะต้องคิดออกมาหลาย ๆ มุมมอง
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ ????
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
5K
