ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งบนทวีปแอสตร้ารอน หมู่บ้านที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และแม่น้ำใสสะอาด สถานที่นี้เงียบสงบและเป็ที่พักพิงของผู้คนที่รักความสงบ ใบไม้สีเขียวสะท้อนแสงแดดยามเช้านั้น ส่งกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยมาเบา ๆ ในอากาศ
แอ๊ก! ร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายคนหนึ่งล้มลงอีกครั้งเป็รอบที่สิบ ผมสีแดงและเสื้อผ้าของเขาเปื้อนไปด้วยฝุ่นทั่วทั้งตัว เขามองไปที่ชายวัยกลางคนข้างหน้าอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ข้างหน้าของเขาคือชายวัยกลางคนที่ใส่เสื้อสบาย ๆ บนมือของเขามีดาบไม้เล่มหนึ่งวางไว้บนบ่าอย่างสบายอารมณ์
"เป็อะไรไปล่ะ เฟย์ ไม่ไหวแล้วเหรอ?"อารอสถามด้วยรอยยิ้ม อารอสเป็พ่อบุญธรรมของเฟย์ เขาเลี้ยงดูเฟย์มาั้แ่เด็กและฝึกสอนการต่อสู้ให้กับเฟย์ด้วยความรักและความเอาใจใส่
“ไม่ยุติธรรมเลย อารอส นายไม่ออมมือให้ฉันเลยนะ” เฟย์พูดพร้อมกับปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เอาน่าเฟย์ ถ้าฉันออมมือให้มันก็ไม่ใช่การฝึกนะสิ” อารอสยิ้มออมมาอย่างสนุกสนานเหมือนได้แกล้งเด็กคนหนึ่ง
“หน่อยยยย แค่นี้ฉันไม่ยอมแค่นี้หรอก!!!” เฟย์ะโด้วยความมุ่งมั่นก่อนจะพุ่งเข้าหาอารอสอีกครั้ง ทั้งสองคนฝึกซ้อมกันจนเวลาผ่านไปสองชั่วโมง
แอ๊ก! เฟย์แพ้เป็รอบที่ 20 พอดี
“ฮ่า ๆ ๆ เอาละ วันนี้พอเท่านี้ดีกว่าน่า ลูกแพ้มา 20 รอบติดแล้วนะ”
อารอสยื่นมือไปที่เฟย์ที่ล้มอยู่ เฟย์ยื่นไปจับมือของอารอสและตัวมองอารอสด้วยความรู้สึกผสมปนเปกัน เขารู้สึกหงุดหงิดที่แพ้แต่ก็รู้ว่าอารอสทำเพราะรักและ้าให้เขาแข็งแกร่งขึ้น
ทั้งคู่เดินตรงกลับไปที่บ้านระหว่างทางเขาก็เอ้ยปากถามตัวของอารอสอย่างสงสัย
“นี่ อารอส วันนี้จะทำอะไรกินหรอ?” เฟย์ถามตัวอารอสด้วยความสงสัยและเขาภาวนาว่าสิ่งที่อารอสจะทำให้เขากินจะไม่ใช่สิ่ง ๆ นั้น
“ซุปข้าวโพดของโปรดของลูกไง” อารอสพูดอย่างยิ้ม ๆ แล้วมองไปทางเฟย์
“เหอะ ซุปข้าวโพดที่นายทำไม่เคยอร่อยเลยซักนิด” เหมือนสายฟ้าผ่าตัวของเขา ใบหน้าของเขาบูดเบี้ยวและหันหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์
“หือ แต่ก็เห็นกินหมดตลอดนี่” อารอสยิ้มอย่างมีความสุขให้กับตัวของลูกตัวเองที่เหมือนพยายามเรียกร้องความสนใจของตัวเอง
“เพราะฉันไม่อยากให้ของเหลือตั้งหากนะ เลยยอมกินจนหมด!!!!”
และทั้งสองคนพ่อลูกก็คุยกันตลอดทางจนถึงบ้านของตัวเอง
เช้าวันต่อมา
เฟย์ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า วันนี้เฟย์จะไม่ได้ฝึกกับตัวของอารอสเนื่องจากตัวของอารอสจะเข้าไปในป่าเพื่อล่าสัตว์เอาไปขายที่เมือง จึงไม่ได้พาตัวของเขาไปด้วย
“ไปหา แคลร์ ดีกว่า”
เฟย์ะโลงจากเตียงและไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปหาเพื่อนของเขา ที่เป็ลูกสาวของร้านขายยาในหมู่บ้านแห่งนี้ เฟย์เดินตามทางไปเรื่อย ๆ จนเจอบ้านหลังหนึ่ง ด้วยความที่ครอบครัวของฟาวค่อนข้างชอบดอกไม้จึงมีการปลูกดอกไม้อยู่ตรงหน้าบ้านค่อนข้างเยอะ ในจังหวะนั้นเองเขาก็เหลือบไปเห็น เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังใช้พลังเวทของเธอรดน้ำดอกไม้พวกนั้นอยู่
“อะแคลร์” เฟย์โบกมือให้เด็กหญิงคนนั้น เธอมองมาตามเสียงจึงเห็นตัวของเฟย์เดินเข้ามาหาเธอ
“อะแคลร์” ฟาวหยุดเวทของเธอลงและหันไปยิ้มให้คนตรงหน้าของตัวเอง
“วันนี้เธอว่างรึเปล่า แคลร์” เฟย์เดินมาหยุดข้างหน้าของเด็กสาวพลางถามออกมา
“ที่จริงวันนี้ฉันค่อนข้างจะยุ--” แคลร์เมื่อเริ่มคิดถึงงานของตัวเองที่ต้องทำวันนี้เลยคิดจะปฎิเสธตัวของเฟย์แต่ทันใดนั้นประตูด้านหลังของเธอก็เปิดออกมา
“วันนี้แคลร์ว่างทั้งวันเลยเพราะงั้นพาเธอไปเที่ยวได้ตามสบายเลยเฟย์” แม่ของแคลร์เปิดประตูออกมาเนื่องจากแอบได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน
“อะแต่แม่--”
“ไม่เป็อะไรหรอกน่าแคลร์ เดี๋ยวที่เหลือพ่อกับแม่จัดการเองไปเดินเล่นกับเฟย์เลยลูก แล้วก็ถ้าเกิดไม่ยอมบอกชอบเขาเร็ว ๆ เดี๋ยวก็โดนแย่งไปได้หรอกนะ”ประโยคด้านหลังแม่ของเธอยื่นหน้ามากระซิบเบาๆ ที่หูของเธอทำให้ตัวของเฟย์นั้นไม่ได้ยิน
“แม่!!!!!” ใบหน้าของแคลร์แดงไปทั่วใบหน้า เธอเขินมากเมื่อโดนพูดอย่างนี้ในระยะประชิดกับคนที่เธอชอบ
“อะเธอไม่สบายงั้นหรอแคลร์” เฟย์ยื่นมือมาแตะหน้าผากของแคลร์และพบว่ามันร้อนมาก
“อะถ้าเธอไม่สบายก็ไม่เป็อะไรหรอกนะแคลร์ ฉันเป็ห่วงเธอนะ กลัวเธอจะเป็อะไรไป” เฟย์นำมือของตัวเองออกมาเมื่อพบว่าหน้าผากของเธอร้อนมาก
“อะไม่ต้องห่วงหรอกเฟย์ แคลร์แค่เหนื่อยเพราะพึ่งใช้เวทมนต์ไปนะพอผ่านไปสักพักเดี๋ยวก็กลับเป็เหมือนเดิมเองแหละ” เฟย์พยักหน้าให้แม่ของเฟย์ จากนั้นจึงมองไปที่ตัวของแคลร์และยื่นมือไปให้เธอ
“ถ้าเธอไม่ไหวละก็จะพักก็ได้นะ แต่ถ้าจะไปด้วยเดี๋ยวฉันพาเธอไปเอง จับมือฉันไว้สิ”
แคลร์มองไปที่มือของเฟย์ที่ยื่นมาให้เธอ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพต่าง ๆ มากมายแล่นเข้ามาในหัวสมองของเธอ คิดเื่ต่าง ๆ จำนวนมากจนตัวของเธอเริ่มเหม่อลอย และพยักหน้าตกลงในที่สุด
494
