ปลายนิ้วของอาร์คัสแตะลงบนประตูหิน
ทันใดนั้น
ความเงียบก็ปกคลุมทั่วทั้งเนินเขา
---
ลมหยุดพัด
เสียงนกหายไป
แม้แต่เสียงแมลงที่เคยดังอยู่ตามพุ่มหญ้า
ก็เงียบลงจนหมด
---
อาร์คัสรีบดึงมือกลับ
หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ
---
"...เกิดอะไรขึ้น"
---
เขามองไปรอบตัว
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
ท้องฟ้ายังคงสดใส
แสงแดดยังคงส่องลงมา
แต่ความรู้สึกบางอย่างเปลี่ยนไป
---
เหมือนมีใครบางคน
เพิ่งลืมตาตื่น
---
ครืด...
---
เสียงดังแ่เบาจากด้านหน้า
อาร์คัสหันกลับไปมองทันที
---
ประตูหินบานใหญ่
กำลังขยับ
---
ช้า ๆ
ช้ามาก
ราวกับไม่ได้ถูกเปิดมานานนับพันปี
---
ฝุ่นจำนวนมากร่วงหล่นลงมาจากขอบประตู
ก่อนที่ช่องว่างเล็ก ๆ จะปรากฏขึ้น
---
อาร์คัสยืนนิ่ง
ลืมหายใจไปชั่วขณะ
---
"เป็ไปไม่ได้..."
---
คนทั้งหมู่บ้านต่างพูดเป็เสียงเดียวกันมาตลอดว่า
ไม่มีใครเคยเปิดประตูบานนี้ได้
---
แต่ตอนนี้
มันกำลังเปิดออกด้วยตัวเอง
---
ภายในมืดสนิท
มืดจนเหมือนแสงจากภายนอกไม่สามารถเข้าไปได้
---
อาร์คัสควรวิ่งหนี
ควรกลับหมู่บ้าน
ควรทำทุกอย่างยกเว้นยืนอยู่ตรงนี้
---
แต่ความอยากรู้
กลับเอาชนะความกลัว
---
เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย
---
แล้วจึงเห็นมัน
---
แสงสีทองอ่อน ๆ
กำลังกะพริบอยู่ลึกเข้าไปในความมืด
---
เหมือนเปลวไฟ
เหมือนดวงดาว
หรือเหมือนหัวใจของบางสิ่งที่กำลังเต้นอยู่
---
ตุบ...
---
เงียบ
---
ตุบ...
---
อาร์คัสขมวดคิ้ว
---
เขาไม่แน่ใจว่าได้ยินจริงหรือไม่
แต่จังหวะนั้น
ฟังดูเหมือนเสียงหัวใจ
---
และในขณะที่เขากำลังจ้องมอง
ภาพบางอย่างก็แวบผ่านเข้ามาในหัว
---
สายฝน
---
ท้องฟ้ายามค่ำคืน
---
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังวิ่ง
---
เธอกอดเด็กทารกไว้แน่น
ราวกับกำลังปกป้องสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
---
ภาพนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา
ก่อนจะหายไป
---
อาร์คัสเซถอยหลัง
มือกุมศีรษะทันที
---
"...ใคร"
---
เขาไม่เคยเห็นหญิงคนนั้นมาก่อน
ไม่เคยเห็นสถานที่นั้นมาก่อน
แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
---
เหมือนเป็ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา
---
ครืด...
---
เสียงจากภายในหอคอยดังขึ้นอีกครั้ง
---
คราวนี้
ไม่ใช่เสียงประตู
---
แต่เป็เสียงบางอย่างที่กำลังทำงาน
---
ลึกลงไปภายในหอคอย
แสงสีทองเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย
---
และบนผนังหินเก่าแก่
สัญลักษณ์โบราณจำนวนมากเริ่มปรากฏขึ้น
---
อาร์คัสไม่รู้ความหมายของมัน
---
แต่ที่อีกฟากหนึ่งของโลก
ภายในหอคอยโบราณอีกแห่ง
ชายชราคนหนึ่งลืมตาขึ้นจากการนั่งสมาธิ
---
เบื้องหน้าเขา
ผลึกใสขนาดเท่ากำปั้นกำลังส่องแสง
เป็ครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี
---
ชายชรามองมันนิ่ง
ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ
---
"...แองเคอร์ (Anchor) ลำดับที่ 17 ตื่นแล้ว"
---
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
---
เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา
เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นวันนี้
---
วันที่หอคอยที่หลับใหลมานาน
ตอบสนองต่อใครบางคนอีกครั้ง
---
และในขณะเดียวกัน
อาร์คัสก็ยังยืนอยู่หน้าประตูหิน
โดยไม่รู้เลยว่า
การตัดสินใจเพียงครั้งเดียวของเขา
กำลังจะเปลี่ยนชะตากรรมของโลกทั้งใบ
1K
