ในวันนั้นต้วนเจี่ยซินซึ่งนำเข็มมาด้วย ก็ช่วยฝังเข็มให้กับอันเฟยจู เพื่อช่วยให้อิน (หยิน)ทำงานดีขึ้น และบอกวิธีรักษาด้วยการทำใจให้ปลอดโปร่งกินอาหารที่ช่วยขับเคลื่อนลมปราณที่ติดขัด ระบายชี่ที่ตับและช่วยเพิ่มการไหลเวียนเืเช่น ต้มลูกเดือยกิน ดื่มน้ำอุ่น และไม่โดนอากาศเย็นมากและยังให้กินผลไม้ที่มีรสเปรี้ยว เช่น ส้ม มะนาว เป็บางครั้ง
“สิ่งสำคัญคือ การดูแลรักษาใจ” หมอต้วนเจี่ยซินบอกอันเฟยจู “อย่าลืมว่าตอนนี้พวกเ้ามีอยู่กันสามคน ถ้าเ้าล้มป่วยหนักความลำบากก็จะตกไปอยู่ที่ลูกชายของเ้าที่มีอายุเพียงแค่ 6 ขวบเท่านั้นเ้าจะให้ลูกชายอายุแค่นี้ ต้องมาแบกรับเลี้ยงดูแม่กับน้องอย่างนั้นหรือ”
อันเฟยจูหน้าเสียน้ำตาไหลออกมาทันที เธอหันไปกอดเฟิงหลี่เฉียงเอาไว้แน่น “ไม่ค่ะ!ข้าจะไม่ยอมให้เป็เช่นนั้น!” แล้วเธอก็สะอื้นออกมาอย่างเ็ปใจ เธอรู้มาตลอดว่า่ที่เธอล้มป่วยจนทำงานไม่ได้นั้น เด็กชายจะต้องลำบากมากแค่ไหน
“ถ้าเช่นนั้นเ้าก็ต้องรู้จักการยอมรับความจริงและปล่อยวางให้เป็ด้วย”ชายชราเตือน
หญิงสาวก้มหน้าลงเช็ดน้ำตาใช่แล้ว เธอยังคงคิดถึงสามีและเสียใจที่เขาหายออกไปจากชีวิตของพวกเธอนี่เขาไม่สนใจลูกเมียที่อยู่ทางนี้จริงหรือ เธอพร่ำถามตัวเองในใจแต่แล้วอันเฟยจูก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเฟิงหลี่เฉียงพูดขึ้นด้วยความโกรธว่า
“ท่านจะไปรออะไรกับคนพรรค์นั้นตอนนี้พวกเรามีกันแค่สามคน ท่านลืมเขาไปเถอะครับ กี่ปีแล้วที่เขาทิ้งให้พวกเราอยู่กันเพียงลำพังเงินสักเหวิน จดหมายสักฉบับก็ไม่เคยส่งมาแม้แต่ข้าก็ยังแทบจะนึกหน้าเขาไม่ออกแล้วด้วยซ้ำ! ถึงไม่มีเขาพวกเราก็อยู่ได้นะท่านแม่!” ประโยคหลังเด็กชายพูดด้วยเสียงที่เด็ดขาดราวกับผู้ใหญ่ทำให้อันเฟยจูรู้สึกละอายใจขึ้นมาทันที
แววตาของต้วนเจี่ยซินเป็ประกายเมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กชายพูดอืมม..เด็กคนนี้โตเป็ผู้ใหญ่เกินวัย และยังมีความเด็ดขาดจริง ชายชราคิดในใจแล้วเขาก็ถามขึ้นมาว่า “เสี่ยวเฉียง เ้าอยากไปเรียนวิชาการแพทย์กับข้าไหม”
เด็กชายชะงักเขาสบตาของอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยความเมตตาและความจริงใจเขาตาวาวด้วยความดีใจที่จะได้มีวิชาที่หาเงินได้ แต่สักพักก็เศร้าลง ก่อนจะพูดเบาๆว่า “ข้าคงไปไม่ได้หรอกครับ” แล้วก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไรต่อ
“เ้าเป็ห่วงแม่กับน้องใช่หรือไม่”ต้วนเจี่ยซินถามอย่างเข้าใจทันที
เด็กชายเหลือบมองแม่ที่นั่งอยู่ใกล้แต่ก็ไม่ยอมตอบ เมื่อเห็นอาการผิดหวังของลูกชายคนโตอันเฟยจูก็ยิ่งเสียใจและโกรธตัวเองมากยิ่งขึ้น เธอรู้แล้วว่าอาการเจ็บป่วยของเธอทำให้ลูกชายที่เฉลียวฉลาดคนนี้ต้องเสียโอกาสไปมากแค่ไหน
เมื่อได้คิดแล้วเธอจึงถามลูกชายด้วยเสียงจริงจังว่า “เสี่ยวเฉียง ตอบแม่มาตามตรงเ้าอยากจะไปเรียนกับท่านหมอต้วนหรือไม่เ้าไม่ต้องตอบเพราะเป็ห่วงแม่กับเสี่ยวอิง”
เด็กชายสบตาแม่ของเขาและพยักหน้าในที่สุด “ข้าอยากไปครับ ข้าไม่รู้หรอกว่าข้าอยากเป็หมอหรือไม่แต่อย่างน้อยก็ยังได้เรียนรู้วิธีรักษาโรค มาช่วยรักษาท่านแม่กับน้องได้ แล้วถ้าหาเงินได้ด้วยข้าก็ยินดีครับ!”
ต้วนเจี่ยซินหัวเราะชอบใจเด็กคนนี้ตอบตรงดีจริงๆ “ดีมาก เ้าเป็คนซื่อตรง ข้าชอบเด็กแบบนี้ แต่ว่านะ”ชายชราหยุดพูดและสบตาเด็กชาย “ถ้าเ้าไม่ชอบเป็หมอก็ไม่ต้องเป็ข้าแค่้าให้โอกาสเ้า ส่วนเ้าจะเติบโตไปเป็อะไรนั้นมันเป็สิ่งที่เ้าต้องค้นหาเอง!”
เฟิงหลี่เฉียงคิดได้ตามที่ท่านหมอต้วนพูดจริงสินะ ในระหว่างนั้นเขายังมีเวลาอีกมากมายที่จะตอบตัวเองว่าเขาควรจะทำอาชีพอะไร
ต้วนเจี่ยซินหันไปพูดกับอันเฟยจูว่า“บ้านของข้าอยู่ที่ตีนเขาอีกฝั่ง ห่างจากที่นี่ไปประมาณเกือบยี่สิบลี้ถ้าเดินไปจะใช้เวลาประมาณครึ่งวัน เสี่ยวเฉียงไปอยู่กับข้าได้วันไหนคิดถึงแม่กับน้องก็กลับมาเยี่ยมบ้านได้ หรือเ้าจะไปเยี่ยมเขาก็ได้เช่นกัน”
ใช่แล้วถ้าจะไปเรียนวิชาแพทย์ก็ต้องไปอยู่บ้านของอาจารย์ แต่อันเฟยจูก็อดห่วงลูกชายไม่ได้“เ้าจะไปอยู่บ้านท่านหมอต้วนไหวหรือ”
เด็กชายพยักหน้าอย่างมั่นใจแต่แล้วเขาก็นึกอะไรออก จึงหันไปหาชายชราและถามอ้อมแอ้มว่า“ข้าต้องจ่ายค่าเรียนอย่างไรครับ”
ชายชรายิ้มแล้วโบกมือ“ไม่ต้องจ่าย เ้าไปอยู่กินที่บ้านข้า ช่วยข้าทำงานตอบแทน แบบนี้เ้าว่าดีหรือไม่”ต้วนเจี่ยซินรู้ว่าเด็กชายคนนี้มีศักดิ์ศรี เขาไม่ชอบเอาเปรียบใคร
“ดีครับ!”เด็กชายตอบรับอย่างดีใจ ดวงตาของเขาเป็ประกายอย่างมีความหวัง ในเวลานี้สิ่งใดที่ทำแล้วดีกับครอบครัว เขายินดีทำหมดถ้าเขาไปอยู่ที่อื่นก็ยังช่วยลดจำนวนปากท้องลง แม่ของเขาจะได้ไม่ต้องทำงานหนักมากแล้วเขายังได้วิชาความรู้อีกด้วย
หลังจากนั้นอีกสองอาทิตย์ต้วนเจี่ยซินกลับมารักษาแม่ของเด็กชายอีกครั้งและพบว่าเธอให้ความสำคัญกับการรักษาตัวเองเป็อย่างดีอาการของเธอดีขึ้นและลุกขึ้นมาทำงานเบาๆ ได้แล้วด้วยเหตุนี้ชายชราจึงพาครอบครัวเฟิงเดินทางไปที่บ้านของเขา เพื่อให้พวกเขาวางใจว่าเฟิงหลี่เฉียงไม่ได้ถูกหลอก
พวกเขานั่งเกวียนที่ลากด้วยวัวไปตามเส้นทางที่มุ่งไปสูู่เาหลานเถียนบ้านของหมอต้วนตั้งอยู่ที่เชิงเขาหลานเถียนที่นี่เงียบสงบและมีบ้านตั้งอยู่ห่างกันอีก 3 หลังใหญ่ แต่ละบ้านมีรั้วรอบขอบชิดและมีพื้นที่กว้างใหญ่รอบบ้าน บางหลังจัดเป็สวนสวยงามบางหลังมีลานหินและทรายเหมือนเอาไว้ต่อสู้ บางหลังเป็บ้านไม้ไผ่และบ้านที่สร้างจากหินและหลังคามุงกระเบื้องในแต่ละพื้นที่จะมีบ้านหลังใหญ่และมีบ้านหลังเล็กสร้างอยู่ใกล้ๆซึ่งน่าจะเป็บ้านของคนรับใช้และโรงเก็บของ ที่นี่เป็เหมือนกับชุมชนขนาดเล็กมีคนงานทำสวน ทำไร่ และเลี้ยงสัตว์อยู่แถวนั้นด้วย
พวกเขานั่งเกวียนที่ขับโดยชายหนุ่มที่ชื่อลู่ปู่จนไปถึงบ้านของต้วนเจี่ยซินที่อยู่ด้านขวามือสุด ที่เป็บ้านชั้นเดียวแต่มีลานหินกว้างกลางบ้าน ด้านข้างมีปีกอีก 2 ด้านซึ่งมีหลายห้องหน้าบ้านมีบ่อบัวและบ่อปลาขนาดใหญ่ ด้านหลังบ้านเป็สวนสมุนไพรและสวนผักผลไม้ต่างๆ
ต้วนเจี่ยซินพาสามแม่ลูกเข้าไปในบ้านและแนะนำให้พวกเขารู้จักคนในบ้านที่ต่อไปจะเป็คนคอยดูแลเด็กชายด้วยหมอต้วนมีผู้ช่วยที่เป็ชายวัย 50 กว่าปี คือ หมอสวี่กั๋ว ที่นานๆ จะมาพบเขาเพราะชายชราไม่ค่อยออกเดินทางไปรักษาใครมากแล้ว แต่ที่นี่มีพ่อบ้านกับคนรับใช้อีก3 คน ที่คอยดูแลบ้านและทำสวนให้
เมื่อเห็นว่าต้วนเจี่ยซินมีบ้านเป็หลักแหล่งและมีความมั่นคงไม่ใช่พวกหลอกลวง และเธอยังรู้จักบ้านของเขาแล้วทำให้อันเฟยจูรู้สึกดีใจไปกับลูกชายด้วย ชายชรายังชวนให้พวกเขาพักอยู่ที่นี่ 2-3วัน เพื่อให้เด็กชายปรับตัวได้ จากนั้นจึงส่งสองแม่ลูกกลับไปก่อนจะกลับเขายังมอบอาหาร ข้าวของเครื่องใช้ และเงินจำนวนหนึ่งให้ด้วยซึ่งอันเฟยจูปฏิเสธเสียงแข็ง
แต่ชายชราก็บอกว่า“ถ้าเ้าไม่รับไป เสี่ยวเฉียงก็จะคอยเป็กังวลว่าเ้ากับเสี่ยวอิงจะอยู่อาศัยกันอย่างไรเขาก็จะไม่มีสมาธิตั้งใจเรียนหนังสือ แล้วข้าวของพวกนี้ ข้าก็มีเหลือเฟือไม่ได้ลำบากอะไร เสี่ยวเฉียงมาเป็ลูกศิษย์ของข้า ไม่ใช่คนรับใช้ข้าก็ต้องมอบของให้กับครอบครัวของเขาเพื่อเป็ของขวัญ เ้ารับไปเถิด อย่าได้คิดมากไปเลย”
เมื่อเป็เช่นนั้นอันเฟยจูจึงยินดีรับข้าวของไป และเดินทางกลับโดยมีลู่ปู่ขี่เกวียนไปส่ง ต้วนเจี่ยซินยังบอกว่าเขาจะให้เด็กชายกลับมาเยี่ยมบ้านทุกเดือน และถ้า่ไหนพวกเขาออกไปซื้อของในอำเภอจะแวะไปเยี่ยมหาเพื่อคอยดูว่าพวกเธออยู่ดีมีสุขหรือไม่ ทำให้อันเฟยจูรู้สึกซาบซึ้งใจจนอดเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ได้เธอขอบคุณหมอต้วนด้วยใจจริง และเดินทางกลับบ้านด้วยจิตใจที่มีความสุขขึ้นมาก
ต้วนเจี่ยซินให้เด็กชายอาศัยอยู่ที่ห้องทางปีกขวาของบ้านที่นี่มีความเงียบสงบ รอบๆ ตัวมีเสียงสัตว์ร้องก้องลงมาจากทั้งบนูเาและรอบบ้าน เขาได้ยินเสียงของป่าไผ่ที่เสียดสีกันเบาๆเสียงน้ำไหลรินมาจากลำธารไกลๆ เสียงขุดดิน เสียงไก่ขัน และเสียงผู้คนพูดคุยกันเบาๆถึงที่นี่จะมีบ้านหรือพื้นที่หลักอยู่เพียงสี่แห่งแต่ก็มีคนและสัตว์เลี้ยงอยู่อาศัย ทำให้เฟิงหลี่เฉียงไม่รู้สึกเงียบเหงาและเมื่อเวลาผ่านไปหลายปี เขาก็รู้จักคนที่นี่เพิ่มขึ้นทำให้เขามีเพื่อนคุยและเพื่อนเล่นตลอด่ระยะเวลาที่เรียนอยู่ที่นั่น
ในเช้าวันแรกที่เขาเริ่มต้นการเป็ลูกศิษย์ของหมอต้วนเขาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงไก่ขันท้องฟ้ายังมืดอยู่แต่เริ่มมีแสงสีทองปรากฏอยู่ที่ปลายฟ้าไกลๆ เฟิงหลี่เฉียงรีบลุกขึ้นมาเก็บที่นอนล้างหน้าล้างตา สวมเสื้อกันหนาว และเดินออกไปนอกห้อง ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ร่วงแล้วและที่นี่อยู่ตีนเขา ทำให้อากาศหนาวะเืกว่าปกติ
เมื่อเดินออกไปนอกห้องเฉินกง พ่อบ้านวัย 50 กว่าปี กำลังกวาดลานบ้าน เมื่อเห็นเด็กชายเดินกอดอกออกมา เขาก็รีบเดินเข้าไปในบ้านและหยิบเสื้อคลุมตัวหนามาให้และบอกกับเด็กชายว่า “เสี่ยวเฉียงสวมเสื้อของข้าไปก่อนข้าจะสั่งให้แม่บ้านเย็บเสื้อผ้าสำหรับกันหนาวให้เ้าในภายหลัง”
เฟิงหลี่เฉียงขอบคุณเขาอย่างจริงใจแม่ของเขาไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อเสื้อกันหนาวหนาๆ ให้ เขาจึงต้องใส่เสื้อหลายตัวทับกันบางครั้งก็ใช้เศษผ้ามาพันแข้งขาเพื่อป้องกันลมหนาว
เด็กชายถามพ่อบ้านเฉินว่า“อาจารย์อยู่ไหนหรือครับ ข้าจะไปช่วยท่านทำงาน”
พ่อบ้านยิ้มอย่างพอใจที่เด็กชายตื่นแต่เช้าและรู้จักมาเสนอตัวทำงานเขาจึงพาเด็กชายไปที่สวนหลังบ้าน “ทุกวันนายท่านจะออกกำลังกายอยู่หลังบ้านจากนั้นจึงจะอาบน้ำและกินอาหารเช้า บางครั้งก็จะทำสวนและเก็บสมุนไพร”
เมื่อเขาเดินไปที่สวนหลังบ้านก็พบคนงานกำลังเก็บสมุนไพร โดยมีชายชราคอยบอกถัดออกไปมีชาวสวนอีกหนึ่งกำลังขุดดินที่แปลงสมุนไพรอยู่อีกด้านต้วนเจี่ยซินหันมาทักทายเด็กชายและให้เขามาช่วยเก็บสมุนไพร
ชายชราใช้วิธีสอนด้วยการให้ลงมือทำและเรียนรู้ไปด้วยและยังมอบหมายให้เฟิงหลี่เฉียงช่วยดูแลแปลงสมุนไพรเพราะการเป็หมอจะต้องรู้ว่าสมุนไพรแต่ละประเภทเป็อย่างไร สามารถเติบโตได้ในดินแดด และน้ำแบบไหน หลังจากดูแลสมุนไพรในยามเช้าซึ่งถือว่าเป็การออกกำลังกายไปด้วยแล้วหลังจากนั้นพวกเขาจะไปกินอาหารเช้าที่เตรียมโดยแม่ครัวซึ่งหลายครั้งเฟิงหลี่เฉียงจะเข้าไปช่วยทำนอกจากจะช่วยเป็การตอบแทนที่หมอต้วนรับเขามาอยู่ด้วยแล้วเด็กชายยังอยากทำอาหารเป็ด้วย เผื่อเขาจะได้ช่วยแบ่งเบาแม่เวลาที่กลับไปอยู่ด้วยกัน
601
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)