ท่านพ่อ! ข้าอยากเป็นบุตรสาวขุนนาง

        “นี่คือโทษของคนที่คิดจะทำเรื่องใหญ่โดยพลการ”

        กองทัพที่สกุลหลี่พยายามสร้างขึ้น หาใช่เรื่องที่สมควรเคลื่อนย้ายหรือเปิดเผยให้ผู้ใดรู้ ในเมื่อคิดจะเปิด เขาก็ต้องทำหน้าที่ของตนเอง

        “ข้าเลี้ยงเดรัจฉานไว้ข้างกายหรือนี่” พูดจบนายอำเภอหลี่ก็กระอักเลือดออกมาคำโต แล้วล้มลงกับพื้น ก่อนจะนอนหายใจรวยริน

        บรรดาภรรยาและสายเลือดของนายอำเภอหลี่ นอนตายเกลื่อนอยู่ภายในห้องที่เต็มไปด้วยกำยานพิษล่องลอยในอากาศ

        เพื่อไม่ให้ความลับรั่วไหลออกไป แม้แต่พ่อบ้านสกุลหลี่ยังสละชีพไปพร้อมกับคนภายในจวนของนายอำเภอ

        เช่นเดียวกับภายในคุกที่คุมขังนักโทษ อวี้กู่เหยาและบรรดามือเท้าที่ช่วยกันทำเรื่องสกปรกอยู่เสมอ ถูกคุมขังอยู่ในคุกของศาลาว่าการอำเภอ

        บริเวณช่องลมของห้องขัง มีควันสีขาวขุ่นถูกปล่อยให้ลอยเข้ามา จนล่องลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้องขัง

        อวี้กู่เหยากำลังนั่งพิงผนังห้องขังด้วยท่าทางเคร่งเครียด รีบยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกและปาก แต่มันกลับสายไปเสียแล้ว กว่าจะรู้ตัวพิษก็แล่นเข้าสู่ระบบหายใจเป็นที่เรียบร้อย

        นักโทษที่อยู่ในห้องขังล้มตายลงทีละคน ไม่เว้นแม้กระทั่งนักโทษที่ถูกจับกุมเพราะเรื่องอื่น กว่าทหารเกราะแดงจะเข้ามาพบ ศพของนักโทษก็ถูกพิษเล่นงานจนหมดลมหายใจทุกคน

        การตายของคนทั้งจวนนายอำเภอ และนักโทษที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกสร้างความวุ่นวายสั่นสะเทือนไปทั่วอำเภอจางหลิน ราษฎรหลายคนเดินทางมาร้องไห้ที่หน้าศาลาว่าการอำเภอ เพราะญาติที่ถูกคุมขังไปเพราะเรื่องเล็กน้อย กลับต้องมาตายลงก่อนจะถูกปล่อยตัวภายในไม่กี่วัน

        ข่าวจากอำเภอจางหลินถูกส่งไปยังเมืองหลวง ฮ่องเต้ที่กำลังประชวรต้องพิโรธกับการกระทำอุกอาจของคนร้าย ขุนนางในราชสำนักแทนที่จะกังวลเรื่องการตายของนายอำเภอ พวกเขากลับพยายามคิดหาหนทางส่งคนของตนเองไปเป็นนายอำเภอที่นั่น

        อำเภอจางหลินคือหนึ่งในเมืองท่าเรืออันสำคัญของต้าฉี รายได้จากการจัดเก็บภาษีในแต่ละปี แม้ไม่เท่าเมืองหลวงอย่างเทียนอัน ก็ยังคงมากเป็นอันดับต้นๆ ขุนนางที่อยู่แถวนั้นต่างร่ำรวยกันถ้วนหน้า

        เหตุผลเพียงเท่านี้ ขุนนางทั้งหลายก็จ้องพื้นที่บริเวณนั้นตาเป็นมัน จนโอรสสวรรค์ปวดเศียรเวียนเกล้าในการตัดสินใจแต่งตั้งขุนนางดำรงตำแหน่งนายอำเภอ

        ……………..

        หลังจากเหตุร้ายผ่านพ้นไป ชาวบ้านในหมู่บ้านซานไห่ต่างได้รับการปลอบขวัญจากราชสำนัก โดยการมอบเงินให้สร้างบ้านใหม่ครอบครัวละห้าสิบตำลึง และยังมีเงินปลอบขวัญอีกครอบครัวละยี่สิบตำลึง

        เงินทั้งหมดคือทรัพย์สมบัติที่ยึดมาจากครอบครัวนายอำเภอหลี่ และบรรดาผู้กระทำความผิด และเงินที่มอบให้กับชาวบ้านเป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวที่ยึดได้ ส่วนที่เหลือถูกนำส่งกลับคืนสู่ราชสำนัก

        ชาวบ้านจากหมู่บ้านละแวกใกล้เคียงถูกเกณฑ์มาช่วยสร้างบ้าน ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบวัน บ้านแต่ละหลังก็ถูกสร้างขึ้นจนแล้วเสร็จ ชาวบ้านที่มารับจ้างสร้างบ้านต่างอิจฉาตาร้อนกับบ้านใหม่ของคนในหมู่บ้านซานไห่ แต่ไม่มีผู้ใดอยากพบเจอเรื่องที่คนในหมู่บ้านนี้พบเจอ

        ถ้าเป็นคนในหมู่บ้านของพวกตน ไม่รู้ว่าจะต่อสู้กับคนของทางการได้เหมือนคนจากหมู่บ้านซานไห่หรือไม่ ดีไม่ดี อาจจะตายทั้งหมู่บ้านตั้งแต่วันแรกที่หมู่บ้านถูกปิดตาย

        หลายวันมานี้ ฮั่วหมิงจูอาการป่วยดีขึ้นตามลำดับ ร่างกายของเด็กหญิงตัวน้อยผอมลงจนเห็นได้ชัด

        “หมิงเอ๋อร์ เจ้ากินเข้าไปอีกสักหน่อยเถิด” หวังซื่อจ่อช้อนที่มีโจ๊กข้นกับปากของบุตรสาวคนเล็ก สายตากดดันให้นางกินโจ๊กเข้าไปอีก

        “ท่านแม่ ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ” ฮั่วหมิงจูลูบท้องน้อยๆ ของตนเอง พอเห็นว่ามารดาไม่ยอมง่ายๆ จึงเข้าไปนั่งลงบนตักแล้วซบอยู่บริเวณอกด้วยแววตาน่าสงสาร

        หวังซื่อถอนหายใจกับการออดอ้อนของเด็กหญิงตัวน้อย นางช่างรู้จักวิธีทำให้ผู้อื่นใจอ่อน อายุเจ็บขวบแล้ว แต่ตัวยังเล็กอย่างกับลูกแมว

        “เอาล่ะ ถ้าอิ่มแล้วก็ดื่มยา”

        ฮั่วหมิงจู่ก้มหน้าเศร้าเพราะยามีรสขมจนเกินไป ถึงแม้จะมีผลไม้เชื่อมหวานๆ มาช่วยบรรเทา ทว่าปลายลิ้นยังคงรสขมไว้นานเป็นชั่วยาม

        หวังซื่อรับถ้วยยาจากแม่นมเจียง ป้อนให้กับคนที่มีใบหน้าเหมือนอมทุกข์

        ฮั่วหมิงจูกลืนยารสขมไหลลงสู่ลำคอ ใบหน้าซีดขาวบิดเบี้ยวเพราะถูกความขมเล่นงาน

        “น้องสาว” ฮั่วเจินจูยื่นพุทราเชื่อมให้กับน้องสาว เพื่อช่วยบรรเทารสขมของยา

        “ขอบคุณเจ้าค่ะ” ฮั่วหมิงจูรีบยัดพุทราเชื่อมเข้าปาก แล้วหันไปแบ่งให้กับเถียนเถียนน้อยด้วย เพราะมันช่วยนางจนตัวเองบาดเจ็บ

        หวังซื่อมองบุตรสาวทั้งสองที่นั่งอยู่ติดกัน บุตรสาวคนโตรูปร่างแข็งแรงเติบใหญ่ตามวัย แตกต่างจากบุตรสาวคนเล็กที่สูงไม่ถึงหน้าอกของพี่สาว ทั้งที่ทั้งสองอายุห่างกันเพียงสองปี

        “พี่สาวกินพุทราเชื่อมด้วย” ยื่นพุทราเชื่อมจ่อที่ปากของพี่สาว

        “ข้ากินแล้ว” ฮั่วเจินจูปฏิเสธโดยการผลักพุทราเชื่อมออกจากปาก

        ฮั่วหมิงจูรู้ว่าพี่สาวโกหก ยามนี้แม้ครอบครัวของพวกตนจะไม่ได้ทุกข์ยากเหมือนช่วงที่ผ่านมา สามารถซื้อผลไม้เชื่อมโดยไม่ต้องกังวลเงินในกระเป๋า แต่พี่สาวผู้นี้ก็ยังประหยัดเงินช่วยครอบครัว ไม่กล้ากินพุทราเชื่อมที่ต้องใช้เงินนับร้อยอีแปะซื้อมาอย่างแน่นอน

        “พี่สาวกิน” ยังคงไม่ยอมแพ้ จ่อพุทราเชื่อมอยู่บริเวณปากของพี่สาว สายตารอคอยให้ปากอ้างับของหวานเข้าไป              

         ฮั่วเจินจูเห็นว่าน้องสาวไม่ยอมแพ้ จึงงับพุทราเชื่อมเข้าปาก ความหวานของน้ำตาลมีเด็กผู้ใดบ้างจะไม่ชอบ

        “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่”

        ฮั่วหนานอันจ้องบุตรสาวทั้งสองที่นั่งเคียงกัน ก่อนจะหันไปสบตากับภรรยา

        “ท่านกลับมาแล้วหรือ ต้องการอาบน้ำเดี๋ยวนี้หรือไม่”

        “ข้าให้เจ้า”

        การสร้างบ้านเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ฮั่วหนานอันได้รับเงินค่าแรงทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ เงินเพียงหนึ่งร้อยกว่าอีแปะในสายตาของฮั่วหนานอันตอนนี้มีค่าดุจทองคำหีบโต ยามที่ยื่นถุงเงินให้กับภรรยารู้สึกว่าร่างกายที่ยืนอยู่บนพื้นดินเสมือนกำลังลอยขึ้นในอากาศ

        ความภาคภูมิใจในการหาเงินเลี้ยงครอบครัวมีมากล้น จนทำให้สามารถอดทนต่อยากลำบากมาได้หลายวัน นึกถึงมือนุ่มๆ ของภรรยาที่บีบนวดให้ยามที่นั่งแช่น้ำอุ่นในอ่าง ก็ยิ้มราวกับคนสติฟั่นเฟือน

        หวังซื่อรับถุงเงินจากสามีโดยไม่อิดออด นางลุกขึ้นไปบอกให้เสี่ยวเฟิงช่วยแบกถังน้ำอุ่นไปเทลงอ่างให้กับสามี

        “ท่านพ่อ ไม่มีสิ่งใดจะให้พวกเราหรือเจ้าคะ” ฮั่วหมิงจูยื่นมือออกไป ตรงหน้า

        “มีสิ เหตุใดจะไม่มี”

        ฮั่วหนานอันล้วงเอาเชือกผูกผมออกมาจากสาบเสื้อ วันนี้มีพ่อค้าเร่หาบของมาขายในหมู่บ้าน เขาเหลือบไปเห็นเชือกสีแดงสองเส้นที่ถูกถักขึ้นมาอย่างสวยงาม จึงเจียดเงินไปซื้อมันให้กับบุตรสาว

        “ขอบคุณท่านพ่อมากเจ้าค่ะ” ฮั่วหมิงจูหยิบเชือกผูกผมจากมือของบิดา ก่อนจะกล่าวขอบคุณเสียงใส

        “ขอบคุณท่านพ่อเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ” ฮั่วเจินจูกล่าวขอบคุณตาม หลังน้องสาว นางรับเชือกถักมาสำรวจ

        “พวกเจ้าทั้งสองใช้ผูกผมต้องงามเหมือนแม่ของเจ้าอย่างแน่นอน”

        ฮั่วหมิงจูกลอกตามองเพดาน ไม่ว่าจะชมเกี่ยวกับความงามเมื่อไหร่ ท่านพ่อมักจะนำท่านแม่มาเปรียบเทียบอยู่เสมอ

        “ป่วยหลายวัน ตาของเจ้าผิดปกติสินะ” ฮั่วหนานอันหัวเราะกับการกลอกตาของบุตรสาว