ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        การทรมานเป็นไปอย่างต่อเนื่องผู้ลงทัณฑ์เปลี่ยนแส้ไปหลายเส้นเพื่อรักษาน้ำหนักให้คงที่

        หลงเทียนอวี้กลับออกไปแล้วภายในคุกจึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและองครักษ์เหล่านั้น

        “ดูท่าท่านผู้ว่าการผู้ยิ่งใหญ่จะยังไม่ยอมสารภาพข้านับถือในความเป็นลูกผู้ชายของท่านเหลือเกิน พ่อบ้านเติ้งจงไปตามหมอหลวงประจำจวนของเรามา” หลินเมิ้งหยาแทะเมล็ดทานตะวันจนปากแห้งแล้วลุกขึ้นสายตาพลันมองทางนักโทษที่อยู่ตรงหน้า มุมปากเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

        ไม้ก๊อกถูกเปลี่ยนไปสามอันแล้วแต่ละอันเปียกชื้นไปด้วยเลือดสีแดงสด

        หากไม่ใช่เพราะหลินเมิ้งหยานำซุปโสมมาให้เขากิน ป่านนี้ชีวิตของเขาคงดับสูญไปนานแล้ว

        “อยากด่าข้าใช่หรือไม่?” นางยิ้มตาหยีพลางจ้องมองผู้ว่าการที่ถูกตีจนไร้สภาพของความเป็นมนุษย์รอยยิ้มของหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยความอำมหิต

        “เจ้ากำลังคิดว่าข้ารังแกเจ้าอยู่หรือไม่ ทุกครั้งที่ข้าบอกให้เจ้าสารภาพแต่ข้ากลับไม่ให้แม้แต่เวลาในการพูดและสั่งให้พวกเขาตีเจ้าต่อไป?” ตีไปได้สักพักหนึ่งหลินเมิ้งหยาจึงสั่งให้นำไม้ก๊อกออกจากปาก

        จากนั้นไม่ว่าเขาจะสารภาพหรือไม่การตีครั้งต่อไปก็เริ่มขึ้นในทันที

        เพราะเหตุนี้แววตาของผู้ว่าการที่มองมาทางหลินเมิ้งหยาจึงเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว

        คิดไม่ถึงเลยว่าใบหน้างดงามใสซื่อเช่นนี้จะเก็บซ่อนหัวใจอาบยาพิษที่รุนแรงยิ่งกว่าพิษงูหรือแมงป่องเอาไว้

        “เมื่อครู่ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วนี่ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของข้ามิใช่เพื่อถามหาความจริงจากเจ้าแต่ข้าทำเพื่อแก้แค้น เจ้ากล้าคิดทำร้ายข้าข้าก็จะทำให้เจ้าได้รู้ว่าสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในปฐพีนี้คือการอยู่ไม่ได้หรือแม้แต่จะตายก็ยังไม่ได้!”

        หลินเมิ้งหยาที่กำลังเอ่ยเสียงเบาหยักยิ้มอย่างสวยงามและใจดี

        ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชา แม้แต่ผู้ชายยังอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทิ้ม

        จู่ๆ ผู้ว่าการก็นึกเสียใจทีหลังเหตุใดเขาที่เคยมีชีวิตอย่างผาสุกจะต้องเจอเรื่องราวเช่นนี้

        “พระชายา หมอหลวงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”พ่อบ้านเติ้งยืนถวายคำนับอยู่หน้าประตู หมอหลวงผู้นี้เป็นหมอมีชื่อของเมืองหลวงทว่าเมื่อสามปีก่อนกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าเขาถูกหลงเทียนอวี้ซ่อนตัวเอาไว้เหตุเพราะต้องการให้เขาไปทำเรื่องบางอย่างที่เป็นความลับแทนเขา

        “อืม เชิญ” หลินเมิ้งหยากลับไปนั่งยังเก้าอี้ของตนเองนางได้เห็นชายหนุ่มสวมใส่ชุดผ้าคลุมตัวยาวสีขาวเดินตามหลังพ่อบ้านเติ้งเข้ามาภายในห้องขัง

        “ถวายคำนับพระชายา” น้ำเสียงของชายหนุ่มคนนั้นอ่อนโยนเพียงได้ยินก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงขององค์ชายเชี่ยนเชี่ยน1

        เงยหน้าขึ้นแต่เขาคือชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเกินไปจนหลินเมิ้งหยาอดสงสัยไม่ได้

        มิใช่ว่าเป็นหมอหรอกหรือ? แต่เพราะเหตุใดจึงดูอ่อนเยาว์ถึงเพียงนี้?

        “อาจารย์เจียงเป็นอาจารย์ของกระหม่อมพระชายาเรียกกระหม่อมว่าเจียงเฉิงก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”เจียงเฉิงอธิบายด้วยท่าทางเข้าอกเข้าใจสายตาเหลือบมองใบหน้าของหลินเมิ้งหยาเพียงครู่เดียว ก่อนจะหลุบตาต่ำ

        เพราะเหตุนี้ท่านอ๋องจึงปฏิบัติกับพระชายาเป็นอย่างดีจนผิดปกติที่แท้พระนางก็เป็นคนสวยงามราวนางฟ้า

        “สวัสดีหมอเจียง อันที่จริงมิได้มีเรื่องใหญ่อันใดหรอกข้าแค่รบกวนท่านมาเพื่ออบรมสั่งสอนนักโทษที่ดื้อดึงผู้นี้ ได้ยินมาว่าร่างกายของมนุษย์มีทั้งหมดแปดจุดหากคนธรรมดาโดนกดเข้าจะทำให้จุกเจียนตาย ประสาทสัมผัสทั้งห้าถูกเปิดออกแต่ข้ามิรู้ว่าหากคนที่ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้โดนเข้าจะเป็นเช่นไร?”

        เจียงเฉิงเหลือบมองไปทางนักโทษที่ถูกทรมานจนหมดสภาพความเป็นมนุษย์นัยน์ตาแฝงไว้ซึ่งความสงสาร

        แม้เขาจะติดตามอาจารย์และเป็นหมอหลวงประจำจวนแห่งนี้แต่เพราะความเป็นหมอ พวกเขายังอดที่จะละทิ้งความสงสารไปมิได้

        “ทูลพระชายา หากนักโทษถูกกดเข้าแล้วละก็ เขาจะมิได้หมดสติเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับจะมีมากมายหลายเท่า แต่หากใช้พลังชีวิตมากจนเกินไปไม่นานไฟแห่งชีวิตก็จะดับลง”

        ทว่า ท่าทางของหลินเมิ้งหยากลับดูพึงพอใจเป็นอย่างมาก

        “ไม่เป็นไรหรอก เขามีวิทยายุทธ์เป็นทุนเดิมอยู่แล้วอีกทั้งข้ายังให้เขาได้ดื่มกินซุปโสม เจ้าจงช่วยข้ากดจุดทั้งแปดของเขาพ่อบ้านเติ้งจงไปหาหนูมาให้ข้าสักห้าหกตัว ยิ่งใหญ่ยิ่งดี”

        หลินเมิ้งหยาหันไปมองสายตาของผู้ว่าการทว่านางกลับได้เห็นแววตาที่กำลังเยาะเย้ยตนเอง

        นางสัมผัสได้เลยว่าความมุ่งมั่นของผู้ว่าการกำลังจะหมดไปขอเพียงนางวางอุบายให้แยบยล เขาไม่มีทางที่จะไม่คายความลับออกมา

        เจียงเฉิงหยิบเข็มออกตนเองออกมาจากนั้นแทงลงไปบนร่างกายของผู้ว่าการ

        ต่อมา เลือดของเขาไม่เพียงไม่หยุดไหลแต่ผู้ว่าการที่กำลังสะลึมสะลือกลับตื่นตัวขึ้น

        “พระชายา ตามจับหนูมาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านต้องการให้ทำอะไรหรือ?”

        หลินเมิ้งหยาเหลือบมองผู้ว่าการ แววตาขี้เล่นฉายแววเย็นชา

        “เอาหนูไปใส่ไว้ในกางเกงของเขาจากนั้นพวกเจ้าทุบตีตัวหนูและโรยผงจี๋เล่อลงบนตัวพวกมัน ท่านผู้ว่าการนี่คือของขวัญที่ข้ามอบให้กับท่าน...ไฟน้ำแข็งบรรลัยกัลป์!”

        ทุกคน รวมถึงเจียงเฉิงล้วนสูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอด

        พระชายามิได้ทำการล้วงความลับเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่านางกำลังคิดจะเอาชีวิตของผู้อื่น

        แต่องครักษ์เหล่านั้นไม่สนใจเรื่องนี้เหล่าผู้คนที่ต้องตายไปล้วนเป็นเสมือนพี่น้องของพวกเขาดังนั้นพวกเขาไม่มีทางเก็บคนที่ทำร้ายพี่น้องของพวกตนเองเอาไว้อย่างแน่นอน

        “พระชายา การลงโทษเช่นนี้เหมาะสมแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” เพียงได้ยินขนบนร่างของเจียงเฉิงลุกชัน คิ้วขมวดเข้าหากันก่อนจะกระซิบถามหลินเมิ้งหยา

        “ก็ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมนี่ เขาต้องการเผาข้าให้ตายในคุกแห่งนั้นสิ่งที่ข้ากำลังมอบให้เขาคือดอกเบี้ยที่สมควรจะได้รับเท่านั้น”

        เจียงเฉิงเป็นหมอแน่นอนว่าเขาไม่อาจทำใจฆ่าสัตว์ตัดชีวิตได้อย่างหลินเมิ้งหยา อีกอย่างพระชายาพระองค์นี้ช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน

        ผงจี๋เล่อคือผงยาวิเศษชนิดหนึ่งถ้าคนธรรมดาโดนเข้าจะไม่เจ็บหรือคัน

        แต่หากคนที่มีบาดแผลโดนเข้าความเจ็บปวดและความคันจะซึมลึกถึงกระดูก

        นี่คือผลงานชิ้นโบแดงของหลินเมิ้งหยาทว่าองครักษ์เหล่านั้นกลับไม่เข้าใจ อีกทั้งยังพยายามสาดเข้าไปที่ร่างของผู้ว่าการ

        “โอ้ โอ้ โอ้ พอแล้ว ข้าต้องใช้เงินซื้อมานะ ใช้น้อยๆ หน่อย!”นี่เป็นยาที่เจ้าของร้านว่านเหย้าเก๋อต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจในการหามาได้แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตามหากถูกใช้จนหมดบนร่างของเจ้ากุ้งแห้งนี้จะเสียของหมด

        หลังจากยาถูกโรยลงบนตัวของผู้ว่าการได้ไม่นานร่างกายของเขาก็เริ่มโค้งงอ

        หลินเมิ้งหยานั่งมองเงียบๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้ส่วนผลจะเป็นอย่างไรนั้นมิอาจตอบได้ นางจำเป็นต้องสังเกตให้ดี

        ไม่นาน ยาก็ออกฤทธิ์เต็มที่

        สิ่งที่ได้เห็นคือร่างกายที่แข็งทื่อดั่งเหล็กกล้าของผู้ว่าการอ่อนยวบประหนึ่งขนมปังนุ่มนิ่มน้ำมูกน้ำตารินไหลไม่ขาดสาย เขาร้องไห้อย่างน่าสงสาร

        บนโลกใบนี้มิได้มีเพียงความเจ็บปวดที่จะทำให้คนเราพ่ายแพ้

        นางอ้าปากยิ้มกว้าง หยิบขวดที่เหลือยาเพียงครึ่งเดียวเข้ามาเก็บไว้ในอ้อมกอดทว่ากลับได้เห็นสายตาไม่เห็นด้วยจากเจียงเฉิง

        “เจ้ากำลังคิดว่าข้าโหดเหี้ยมเกินไปใช่หรือไม่?”

        เจียงเฉิงชะงัก จากนั้นส่ายหน้า

        ภายในความทรงจำของเขา หญิงสาวล้วนมีอุปนิสัยอ่อนโยนแม้แต่มือลอบสังหารหญิงของท่านอ๋องก็เช่นกัน เมื่อพวกนางมิได้ออกปฏิบัติภารกิจท่าทางของพวกนางมักจะสงบเสงี่ยมเรียบร้อย

        มิมีผู้ใดที่จะงดงามแต่โหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้

        เหตุใดผู้หญิงแบบนี้จึงได้ขึ้นเป็นนายหญิงของพวกเขากันนะ?

        “หมอเจียง บนโลกใบนี้มีคนประเภทชี้ต้นตายชี้ปลายเป็นแต่อีกคนกลับหวังเพียงเนื้อปลาอยู่มากมาย ความเมตตามักจะนำมาเพียงความยุ่งยาก”

        อันที่จริง ความรู้สึกที่หลินเมิ้งหยามีต่อหมอรูปหล่อคนนี้นั้นไม่เลวเลย

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีจิตใจอ่อนไหวเหมือนสตรีเช่นนี้

        “กระหม่อมไม่อาจเห็นด้วยกับคำพูดของพระชายานักบุญเคยกล่าวว่าความกตัญญูคือหลักปกปักคุ้มครองในใต้หล้า ความเมตตาคือหลักพื้นฐานในการสร้างประเทศ”

        ดูไม่ออกเลยว่าเขาจะเป็นหมอที่น่าสงสารถึงเพียงนี้

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ จากนั้นตอบกลับเสียงเบา “มิใช่ปลาแล้วจะรู้ถึงความสุขของปลาได้อย่างไรนักบุญที่เจ้าอ้างเคยปกป้องดูแลประเทศชาติบ้านเมืองเช่นนั้นหรือ?ล้วนเป็นเพียงคำพูดไร้ประโยชน์ที่สักจะพูดออกมาก็เพียงเท่านั้นหากมีความสามารถเช่นนั้นจริง ป่านนี้เขาคงกลายเป็นฮ่องเต้ไปนานแล้วอีกทั้งยังมิต้องร่อนเร่สั่งสอนผู้อื่นเช่นนี้”

        ประโยคเดียว ทำให้เจียงเฉิงเกือบสำลัก

        หลินเมิ้งหยามิได้ดูหมิ่นเหล่าบรรพบุรุษแต่เพราะคำพูดของหมอหลวงผู้นี้แค่ไปจี้จุดที่นางเกลียดชังเข้าเท่านั้น

        เจียงเฉิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่ถึงอย่างไรหลินเมิ้งหยาก็เป็นนายหญิงดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงสะกดกลั้นความไม่พึงพอใจเอาไว้ทว่าภายในใจกลับคิดว่าผู้หญิงคนนี้หยิ่งยโสยิ่งนัก ปากคอเราะรายมิเหมาะสมจะเป็นนายหญิงของจวนอวี้

        อีกด้าน ผู้ว่าการเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป เพียงได้เห็นหนูเหล่านั้นแข้งขาของเขาสั่นเทิ้ม

        “จงฟัง ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย หากเจ้ายังไม่พูดหนูพวกนี้จะเข้าไปใกล้ของรักของหวงของเจ้า!”

        หลินเมิ้งหยายื่นคำขาด ทว่าน้ำเสียงของนางกลับดูไม่เต็มใจเท่าไรนัก

        ปากที่คาบไม้ก๊อกอยู่ของผู้ว่าการเริ่มส่งเสียงอู้อี้

        “เถาฮวาอู๋! พวกเราคือนักฆ่าของเถาฮวาอู๋!ข้าบอกแล้ว ข้าจะบอกทั้งหมด!”

        ดูท่าผงจี๋เล่อจะใช้ได้ผลดีกว่าแมลงหมื่นพิษ

        เมื่อต้องตกอยู่ในสภาพเจ็บปวดและแสบคัน ไม่ว่าใครต่างก็มิอาจทานทน

        “ดี ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงคายความลับออกมา หากเจ้ากล้าโป้ปดข้าจะให้ผงจี๋เล่อเข้าไปกัดเซาะร่างกายของเจ้าอีก”

        “มิบังอาจ! ข้าน้อยมิกล้าแล้วพ่ะย่ะค่ะพระชายาได้โปรดถอนพิษผงจี๋เล่อให้ข้าน้อยด้วย!” สายตาของผู้ว่าการสะท้อนให้เห็นถึงสติที่ใกล้จะสูญสิ้นเต็มทีทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย

        “พ่อบ้านเติ้ง เจ้าจงจดเอาไว้ให้ดี พูดจบเมื่อไรค่อยถอนพิษบนร่างเขาจะถอนพิษได้หรือไม่ก็อยู่ที่ตัวเขาแล้ว”

        หลินเมิ้งหยากลับไปนั่งยังที่นั่งของตนเองผู้ว่าการคนนั้นรีบคายความลับออกมาทั้งหมด

        ที่แท้พวกเขาคือกลุ่มนักลอบสังหารเถาฮวาอู๋แห่งเจียงหู

        อันดับแรก ชายที่ถูกเรียกว่านายน้อยผู้นั้นแม้ใบหน้าของเขาจะยังดูอ่อนเยาว์ แต่อันที่จริงอายุอานามของเขามากถึงห้าสิบกว่าปีแล้วอีกทั้งยังมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตและชำนาญในการต่อสู้

        คนที่สามารถว่าจ้างกลุ่มเถาฮวาอู๋ได้ จะต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างงามหรือไม่ก็ต้องนำสมบัติหายากมาแลก

        นอกจากจะมีชื่อเสียงในแถบเจียงหูแล้วพวกเขายังมีขั้วอำนาจอยู่ในราชสำนัก

        ทว่า นอกจากนายน้อยคนนั้นแล้ว มิมีใครรู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร

        ส่วนเรื่องที่หลินเมิ้งหยาถูกลอบสังหารในคราวนี้เป็นคำสั่งมาจากภายในผู้ว่าการได้รับคำสั่งโดยตรง โดยเขาต้องสกัดทางผ่านที่นางจะต้องไปแต่บังเอิญเหลือเกินที่วันนั้นมีการประลองยุทธ์หาคู่พอดี

        แต่เมื่อถามว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ต้องการปลิดชีวิตนางเขากลับปฏิเสธว่าไม่รู้

        อีกอย่าง ที่บัญชาการใหญ่ของกลุ่มเถาฮวาอู๋ยังอยู่ในท่าเรือแห่งหนึ่ง

        ไม่มีใครรู้ว่าที่แห่งนั้นคือที่ใดกันแน่แต่พวกเขารู้ว่าเมื่อจะออกปฏิบัติภารกิจ จะมีป้ายอาญาสิทธิ์ดอกท้อส่งมา!

        บนป้ายอาญาสิทธิ์ดอกท้อนั้นจะมีเนื้อหาของภารกิจเขียนอยู่

***********************

1 องค์ชายเชี่ยนเชี่ยนเปรียบเปรยผู้ที่มีวาจากิริยานอบน้อมอ่อนหวาน