เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาข้างในบ้าน เห็นทุกคนยังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เขาทำท่าจะเดินผ่านแต่ถูกพิบูล ผู้เป็ปู่หยุดไว้ก่อน
“ปู่้าคำอธิบายเื่เมื่อเช้านี้” ชายหนุ่มทำหน้างง และนาทีต่อมาก็เข้าใจโดยไม่ต้องสงสัยเลยว่าหมายความว่าอย่างไร
“คุณปู่ก็ถาม ผู้หญิงที่เข้ามานอนในห้องผมดูสิครับ ว่าเข้ามาได้ยังไง”
“ลูกสาวฉันไม่ได้เข้ามานอนในห้องแกแน่ แกบอกมาดีกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ เพราะคนที่เสียหาย คือลูกสาวของฉัน” ท่าทางไพโรจน์ก็ไม่ยอมเหมือนกัน ถ้าหากลูกสาวต้องมาเสียตัวให้ผู้ชายฟรีๆ แบบนี้
“ผมเป็ลูกผู้ชายพอ กล้ายอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำ แต่เื่เมื่อคืนนี้ ทำไมไม่ลองถามลูกสาวคุณอาดู ว่าขึ้นมานอนบนเตียงผมทำไม”
“เ้าปรัชหยุดกล่าวหาหนูดาได้แล้ว” ปู่ของเขาขึ้นเสียงใส่เขาทันที ชายหนุ่มกำมือแน่น มองหญิงสาวที่กำลังสะอื้นไห้นั่งซบอกของน้าสาว คนที่เป็ฝ่ายเสียหายควรเป็เขาต่างหากไม่ใช่หล่อน แต่ดูแล้วทุกคนในบ้านเป็ห่วงความรู้สึกของหล่อนมากมายเหลือเกิน
“คุณพ่อขา คุณน้าขา ดาอยากกลับบ้านค่ะ”
“ก็ได้ หนูดากลับบ้านไปก่อนเื่นี้ ปู่จะขอคุยกับหลานชายเป็การส่วนตัว”
“ขอบคุณครับ ผมไม่อยากให้ลูกสาวผมถูกคนอื่นครหาครับ ถ้าคุณท่านจะกรุณาทำให้ถูกต้องนะครับ นึกเสียว่าหนูดาก็เป็หลานคนหนึ่ง”
ไพโรจน์มองพิบูลชายวัยชราด้วยความหวัง และที่เขายังอดทนไม่มีเื่มีราวกับชายหนุ่ม ที่ยืนตรงหน้าก็เพราะชายชราคนนี้
“ฉันรับปากว่าจะให้ความยุติธรรมทุกฝ่าย ถ้าหลานฉันผิดจริง ฉันจะให้หลานชายสู่ขอหนูดามาแต่งงาน”
“นี่มันแผนสกปรกชัดๆ ผมไม่แต่งกับผู้หญิงคนนี้แน่นอน” แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นมา มองหล่อนด้วยความรังเกียจ หญิงสาวหน้าซีดลงรู้สึกเจ็บแปลบจากคำพูดของเขา ทั้งแววตาของเขาที่แสดงออกว่ายังไม่พอใจและรังเกียจหล่อน
“ดาก็ไม่้าแต่งงานกับพี่ปรัชค่ะ คุณพ่อคะ คุณน้าคะ ดาอยากกลับบ้านให้เร็วที่สุด” แค่นี้ก็อับอายเดินทนแล้ว
“แกไม่มีสิทธิ์มาดูถูกลูกสาวฉัน” ไพโรจน์รีบลุกขึ้นยืน ด้วยความโกรธจัด จับคอเสื้อปรัชญา ตั้งท่าหมายจะต่อยชายหนุ่มตรงหน้า แต่พิบูลก็ห้ามไว้ทัน
“ใจเย็นๆ เดี๋ยวฉันจะจัดการเื่ทั้งหมดเอง แม่ชบาพาหนูดา และไพโรจน์กลับไปก่อน”
ในที่สุดชบาก็พาไพโรจน์กับหญิงสาวกลับบ้านตามคำขอของพิบูล
พออยู่กันสองคน ชายชรามองหน้าหลานชายอย่างคาดโทษ
“บอกปู่มาเดี๋ยวนี้ ว่าเื่ทั้งหมดเกิดขึ้นได้ยังไง เอ็งเป็คนทำใช่ไหม”
“ผมไม่ได้ทำ และผมก็ไม่รู้เื่อะไรทั้งนั้น!”
“ถ้าเอ็งไม่ยอมรับก็ต้องแต่งงานกับหนูดา เพื่อแสดงความรับผิดชอบ” ชายหนุ่มกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ นี่กลับกลายเป็ว่าเขาถูกปรักปรำเสียเอง
“และปู่ก็ไม่เชื่อว่าหนูดาจะทำเื่พวกนี้ ได้”
“ปู่คงรู้จักผู้หญิงคนนี้น้อยไป คุณปู่ไม่รู้หรอกว่าเธอทำอะไรไว้กับผมเมื่อตอนไปรับที่สนามบิน”
“หยุดกล่าวหาหนูดาได้แล้วเ้าปรัช ฉันขอยื่นคำขาด เอ็งต้องแต่งงานกับหนูดาเพื่อแสดงความรับผิดชอบ”
“ไม่มีใครบังคับผมได้หรอก และผมจะไม่ยอมทำตามความ้าของผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด!” เขายืนยันเสียงหนักแน่น พูดจบเขาก็เดินขึ้นบนบ้านอย่างหัวเสีย ทำไมวันนี้ถึงมีแต่เื่ มาทำให้เขาหงุดหงิดั้แ่เช้า ั้แ่แอนนามาเจอเขากับวีรดาอยู่ด้วยกันถึงสองครั้ง... และเขาก็ไม่รู้เลยว่าจัดการง้อแฟนสาวยังไง ให้หล่อนยอมรับฟังเขา หนำซ้ำโทรไปหล่อนก็ไม่รับสาย...
ภายในใจของเขาว้าวุ่น ทว่าคำถามบางอย่างกลับผุดขึ้นมาในใจ ทำไมแอนนาถึงไม่ยอมฟังเหตุผลของเขา เขาอยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ในใจหล่อน ชายหนุ่มส่ายหน้า เมื่อไม่รู้จะจัดการกับปัญหาอย่างไร เขาก็เลือกที่จะขับรถออกนอกบ้าน ไปที่บราแห่งหนึ่งที่เขาคุ้นเคย วันนี้เขามานั่งฟังเพลงอยู่ในมุมที่สงบอยู่คนเดียว แม้ว่าจะมีสาวสวยมานั่งข้างๆ ชวนเขาดื่ม เขาก็ไม่มีอารมณ์อะไรที่จะสนุก หรือมีความสุขไปกับเ้าหล่อน เขายื่นเงินจำนวนหนึ่งให้หล่อน
“ขอตัวนะครับ” จากนั้นก็ขับรถกลับบ้าน
เมื่อกลับมาถึงบ้าน เห็นปรียานีย์ที่อยู่ในชุดนอน กำลังนั่งดูละครในห้องรับแขก ชายหนุ่มเดินมานั่งข้างๆ
“พี่ปรัชเป็อะไรคะ ดูหน้าเครียดๆ”
“ปรียา เธอรู้เื่เมื่อเช้านี้แล้วใช่ไหม” ปรียานีย์อ้าปากค้าง พี่ชายหล่อนคงพูดถึงเื่ที่หล่อนวางแผนวางยาให้วีรดาไปนอนกับเขาแน่ ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ แม้ภายนอกปรียานีย์จะมีนิสัย ออกซ่า ทะเล้น ทำตัวเป็เด็ก แต่เอาเข้าจริง เมื่อมาเจอพี่ชายทำหน้าดุ หล่อนก็ต้องหวาดหวั่นเป็ธรรมดา ปรียานีย์จึงเลือกที่จะเก็บความลับนั้นไม่ให้พี่ชายรู้ต่อไป เพราะกลัวจะถูกลงโทษ…
“ปรียา ไม่ทราบเื่ที่เกิดขึ้นค่ะ ปรียาทราบแต่ว่าทุกคนรู้หมดแล้ว ว่าอะไรเกิดขึ้นระหว่างดากับพี่ปรัช”
“ก็ปล่อยให้มันรู้ไป เพราะพี่ไม่ได้ไปทำอะไรเพื่อนของเรา”
“ไม่ได้นะคะพี่ปรัช เื่มันเลยเถิดขนาดนี้แล้ว คนที่เสียหายคือดา ยังไงพี่ปรัชต้องรับผิดชอบนะคะ ไม่งั้นอาไพโรจน์กับน้าชบาต้องไม่พอใจแน่นอน” ปรียานีย์พูดเสียงอ่อย พยายามหลบสายตาพี่ชาย