บทที่29 คุก2
“พลังเปลี่ยนมือของตัวให้เป็เหล็กแหลมพลังสร้างลูกบอลไฟในฝ่ามือและพลังสร้างหนามจากร่างกาย พวกแกสามคนนี่มันขยะจริงๆถึงพลังของพวกแกจะเป็เกรดCและมีการต่อสู้ประชิดตัวที่ยอดเยี่ยมแต่...ขยะก็ยังเป็ขยะ”เทวาเอ่ยขึ้นมาอย่างเฉยชาขณะที่เขานั่งอยู่ที่เตียง
สายตาของเขาเหลือบมองไปยังพื้น
บนพื้นเห็นร่างไร้ลมหายใจสามร่างกองอยู่
เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะจับผมของหนึ่งในนั้นขึ้นมาจากนั้นก็เดินออกไปด้านนอกห้องขังในของสายตาทางเดินแคบๆเห็นร่างจำนวนมากยืนอยู่เต็มทางเดินพวกเขาล้วนแต่เป็นักโทษของชั้นที่หนึ่งและจากที่มองจะเห็นว่าพวกเขาต่างก็จ้องมองมายังเทวาด้วยแววตากระหายเื
ทุกห้องขังเปิดออกมันหมายความว่าผู้อยู่เื้ัต้องเป็คนใหญ่คนโตระดับหนึ่ง
มันผิดปกติที่พวกเขาไม่ได้สู้กันเองนั่นก็บอกได้เพียงอย่างเดียว
เป้าหมายของพวกเขาเหล่านี้คือเทวาเอง
บนทางเดินนั้นใช่ว่าจะไร้แสงสว่างมันยังมีแสงสว่างเล็กน้อยจากหลอดLEDที่ให้แสงสว่างสลัวๆพอมองเห็นได้อยู่ตามทางเดินดังนั้นนักโทษทั้งหมดสามารถเห็นเทวาได้อย่างง่ายดาย
เทวายืนนิ่งจ้องมองทั้งหมดก่อนจะแสยะยิ้มเย็นๆกล่าวว่า
“พวกแกก็้าตายสินะเดี๋ยวพี่จัดให้ ฮิๆ”
เทวากวาดสายตามองพวกเขาและไม่เห็นใครมีพลังที่น่าสนใจเขาจึงคร้านที่จะสนใจเขาอาจจะเลื่อนการฆ่าพวกเขาไปบางคนที่น่าจะอึดๆหน่อยเพื่อฟาร์มเศษ แต่ก็นั่นแหละพวกนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับเขา ดังนั้นจึงไม่ต้องไปสนใจอะไรมากมายนักนอกจากฆ่า
“พวกเราฆ่ามันใครที่สามารถฆ่าได้ก็จะได้รับอิสระ”เสียงของนักโทษคนหนึ่งดังขึ้น
สำหรับอาชญากรนั้นเมื่อพวกเขาต้องมาที่คุกมืดมันหมายถึงการจองจำที่ยาวนานระยะเวลาโทษขั้นต่ำสุดก็คือ5ปี มันอาจจะน้อยเมื่อคิดถึงคุกธรรมดาแต่สำหรับคุกมืดนั้นมันเป็เวลาที่ยาวนานจนน่ากลัวไม่มีใคร้าอยู่ในที่ที่ทั้งมืด แคบและเหม็นเช่นนี้เป็เวลานานๆ
“ฆ่ามัน!”
“ไอ้หนูแกตายแน่!”
“ฉันจะเคี้ยวกระดูกและดื่มเืของแกเคี้ยก!”
เสียงจำนวนมากที่น่ากลัวส่งมาหาเทวาแต่เขาไม่แยแสเขาฉีกยิ้มแล้วโยนศพที่อยู่ในมือไปยังพวกเขาด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลทำให้ศพของเขาไม่ต่างลูกปืนใหญ่ระยะของพวกนักโทษก็ไม่ไกลนักดังนั้นะุศพของเทวาจึงปะทะกับพวกเขาเข้าอย่างจัง
ศพปะทะกับร่างเนื้อแล้วแตกกระจายเป็เศษเนื้อรวมถึงคนอีกสองสามคนที่ตัวแตกเพราแรงปะทะอีกด้วย
กลิ่นเืและเศษเนื้อทำให้สถานการณ์กลายเป็บ้าคลั่ง
ความจริงคือเหมือนกับว่าพวกนักโทษเป็บ้าไปแล้วขนาดเห็นฉากที่น่ากลัวจนเศษเืเนื้อแตกกระจายพวกเขาก็ยังไม่หยุดยั้งมันทำให้เทวาค่อนข้างสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเขาพุ่งไปข้างหน้าจับศีรษะของคนหน้าสุดแล้วก็บิดหมุน
กร๊อบ!
เสียงแตกหักของกระดูกดังขึ้น
ศีรษะในมือของเทวาหิดกลับหัวกลับหางเห็นได้ชัดว่าคนๆนี้ตายไปแล้วอย่างแท้จริง เทวาไม่ได้สนใจร่างไร้ิญญานี้อีกเขาเคลื่อนตัวต่อไปแล้วก็ดึงมีดออกมาจากที่เก็บของมันก็นานแล้วที่เขาไม่ได้ใช้มีดดังนั้นเขาจึงถือว่าเอามันออกมาเพื่อลับคมให้กับตนเองเสียหน่อย
ที่ผ่านมาเขาได้แต่ฆ่ามอนสเตอร์จำนวนมากร่างของเขาท่วมไปเืของมอนสเตอร์ แต่ตอนนี้เขากลับต้องมาสังหารมนุษย์ด้วยกันมันไม่ได้ทำให้เขาหวาดหวั่น จิตใจของเขาเ็าเหมือนกับหินผานี่คือผลลัพธ์ของการมีทักษะที่เกี่ยวกับจิตใจอย่างสมาธิหรือใจเย็นอะไรแบบนั้น
มันทำให้เขาสามารถกลายเป็เครื่องจักรสังหาร!
ฉัวะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
คนอีกห้าคนล้มลงด้วยร่างกายที่มีแต่าแคนๆหนึ่งนั้นเทวาปันไปหลายสิบครั้งจนเกือบจะร้อยครั้งก่อนที่อีกฝ่ายจะตายเห็ฯได้ชัดถึงความโเี้ของเขามีดทั้งสองราวกับเพิ่มจำนวนเป็ร้อยเล่มเมื่ออยู่ในมือของเขามันน่ากลัวและยังรวดเร็วแม่นยำ
ที่เขาทำเช่นนี้เพื่อไม่ให้เสียโอกาสในการฟาร์มไปด้วยเขาสามารถสังหารแบบOne hit kill(นัดเดียวจอด)ได้แต่เขาไม่ทำ มันจะน่าเสียดายที่ปล่อยให้วัตถุดิบในการฟาร์มเสียไปเปล่าๆอย่างน้อยก็ต้องโจมตีสักหลายครั้งเพื่อไม่ให้เสียของ
รายงานจากระบบรายงานว่าเขาได้รับเศษชิ้นส่วนอะไรบ้างและก็มีบางครั้งที่เขาได้รับเศษชิ้นส่วนของStamina Potion(E)มาด้วยเปอร์เซ็นต์การได้รับเศษชิ้นส่วนของยาสูตรใหม่นั้นไม่บ่อยนักเขาจึงคิดว่ามันเป็เพราะว่าพวกนี้กระจอกจนเกินไปต้องเป็ตัวตนที่แข็งแกร่งมันจึงจะมีโอกาสได้รับเศษชิ้นส่วนดีๆ
เทวายังคงฟาร์มต่อไปเขาใจลอยเล็กน้อย ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวราวกับเงา จากร่างหนึ่งไปยังร่างหนึ่งร่างหนึ่งล้มลงร่างต่อไปก็จะตามมาในเวลาอันสั้น
เวลาผ่านไปสิบนาเบื้องหน้าของเทวาก็ไม่ปรากฏร่างที่มีชีวิตอีกต่อไป
“หืมหมดแล้ว?”เทวาเลิกคิ้ว
‘ระบบรายงานจำนวนที่ฉันฆ่าสิ’
[65คน]
‘นั่นยังไม่พอขาดอีกตั้งเยอะ’เทวาคิดในใจ
จากนั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นประตูใหญ่บานหนึ่งที่สุดปลายทางเขาเดินไปหาประตูบานนี้และพบว่ามันสามารถเปิดได้ มันไม่ได้ถูกล็อค
เทวาไม่ได้กลัวอะไรเขาเปิดประตูเข้าไปก่อนจะพบกับลิฟต์
เทวาเปดลิฟต์แล้วมันก็เคลื่อนลงไปที่ชั้นล่าง
เขาทิ้งกองเืและซากศพจำนวนมากไว้เื้ัอย่างไม่เหลียวแล
ย้อนกลับไปเล็กน้อย
“พระเ้ามันไม่จริงใช่ไหม เื่แบบนี้มันเป็ไปไม่ได้!”เสียงของเ้าหน้าที่ที่ดูแลห้องควบคุมอุทานออกมา
เขาเห็นว่าชิปที่ฝังอยู่ในตัวของนักโทษทุกคนที่ชั้นหนึ่งแจ้งเตือนมาว่าเ้าของร่างตายลงราวกับใบไม้ร่วงดังนั้นเขาจึงได้เปิดดูกล้องวงจรปิดตัวหนึ่งเพื่อดูสถานการณ์จกานั้นเขาก็ร่างของเทวาสังหารพวกนักโทษอย่างโเี้มันทำให้เขาสั่นกลัวกับเหตุการณ์นี้อย่างมาก
เพราะเขาติดการพนันและมีหนี้สินจำนวนมากขนาดที่ว่าครอบครัวของเขาจะตกอยู่ในอันตรายถ้าไม่รีบใช้คืนเขาจึงต้องทำงานให้กับชนชั้นสูงที่ลึกลับคนหนึ่งที่ติดต่อเขามาเขาจะจ่ายหนี้ทั้งหมดให้แต่เขาต้องทำงานบางอย่างให้กับเขาคนนั้น
งานของเขาก็ง่ายดายมากแค่เขาต้องเปิดประตูห้องขังของชั้นหนึ่งแล้วปิดกล้องวงจรปิดของชั้นนี้ซะเขายังรู้มาว่าชนชั้นสูงคนนี้้ากำจัดเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาที่คุกในวันนี้อีกด้วย
เขาเป็แค่เ้าหน้าที่ระดับกลางเขาย่อมไม่มีรหัสควบคุมของคุกขนาดนั้นแต่บุคคลลึกลับนั้นก็ให้รหัสผ่านกับเขามามันทำให้เขาสามารถทำอะไรก็ได้ในคุกมืดแห่งนี้จนกว่ารหัสผ่านจะรีเซ็ตทุกหกโมงเช้าของทุกวัน
ตอนแรกมันก็จะแค่สังหารแค่คนเดียวและมันไม่น่าจะเป็เื่ใหญ่และเขาอาจจะรับโทษโดยการโดนไล่ออกแต่นั่นไม่ใช่ปัญหานักเพราะเขาจะสามารถล้างหนี้และครอบครัวของเขาก็จะไม่ทุกข์ยากนักเขาแค่ต้องไปหางานทำใหม่ที่อาจจะเงินเดือนน้อยลงแต่ชีวิตที่ไม่มีหนี้สินนั้นดีกว่าการทำงานที่ได้เงินเดือนสูงอย่างที่นี่แต่มีหนี้จำนวนมาก
แต่เมื่อเห็นว่านักโทษจำนวนมากตายมันจึงกลายเป็เื่ใหญ่และกองทัพจะต้องรู้เื่ในเร็วๆนี้อย่างแน่นอน
มันทำให้เขาเครียดหนักมากจนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจอย่างบ้าระห่ำ
เขาปลดล็อคทุกประตูและทุกชั้นให้เปิดออกสิ่งนี้หมายถึงอะไรมันจะหมายถึงอาชญากรที่เลวร้ายจำนวนมากจะสามารถออกมาได้แต่เขาก็ไม่ได้เลวทรามขนาดนั้นเขาจัดตั้งการป้องกันประตูทางออกอย่างแ่าและมันหมายถึงว่าจะไม่มีนักโทษคนใดที่จะออกไปสู่โลกภายนอกได้
นอกจากเขาจะปลดล็อคประตูแล้วเขายังปิดระบบเกือบทุกอย่างทั้งกล้องวงจรปิดสัญญาณเตือนและอะไรอีกหลายอย่างเพื่อให้ที่นี่กลายเป็นรกที่แท้จริงเขาใช้รหัสผ่านได้อย่างคุ้มค่าอย่างแท้จริง
ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อสังหารคนที่ชนชั้นสูงผู้ลึกลับนั้นตั้งเป้าหมายเอาไว้ซึ่งก็คือเทวา
อย่างไรเด็กนั่นก็ต้องตายและเขาก็ได้แต่หวังว่าชนชั้นสูงนั้นจะเห็นใจครอบครัวของเขาและเห็นถึงความจริงใจของเขาเขายังหวังว่าชนชั้นสูงจะทำตามสัญญาและทำให้ครอบครัวของเขาอยู่รอดต่อไปได้
เขาไม่มีทางเลือกอยู่เลยในสถานการณ์เช่นนี้
มันเป็การคิดและการตัดสินใจที่บิดเบี้ยวจากสถานการณ์ที่บิดเบี้ยว
เ้าหน้าที่คนนั้นเอื้อมไปหยิบปืน
เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ขมับก่อนจะ...
ปัง!
เทวาลงลิฟต์มาถึงชั้นสอง
ได้เขายินเสียงแห่งความวุ่นวายจากข้างในเมื่อเปิดประตูเขาเห็นการต่อสู้ชุลมุนมุ่นวายมันเป็การต่อสู้ของเหล่านักโทษด้วยกันเทวากวาดสายตามองอกอไปก่อนจะสังเกตว่านักโทษชั้นสองนั้นแข็งแกร่งกว่านักโทษชั้นหนึ่งมากมันเหมือนกับว่านักโทษชั้นหนึ่งเป็เพียงนักเรียนใหม่และนักโทษชั้นสองนั้นก็คือปีสอง
เทวาพอใจอย่างมากเขาเห็นความสามารถพอใช้ได้อยู่สองสามคนเขาหมายตาพวกนั้นเอาไว้ในใจจากนั้นเขาก็ก้าวเข้าไปในการต่อสู้อันวุ่นวายนั้นอย่างไม่เกรงกลัว
เวลานั้นมีคนเคลื่อนเข้ามาหาเทวาจากด้านหลังเขาเงียบมากแต่มันไม่พ้นสายตาของเทวา เทวาจับแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะบีบมันอย่างแรง
กร๊อบ!
ข้อมือของอีกฝ่ายแตกหักจนเละ
เหล็กแหลมหลุดจากมือของเขาพลังของเขานั้นคือฝีเท้าที่รวดเร็วและเงียบ เขาค่อนข้างมั่นใจในการลอบสังหารเมื่อเห็นเทวาเขาก็นึกว่าเด็กคนนี้เคี้ยวง่ายจึงได้ลงมือกับเขาแต่มันคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์
“พี่ชายพลาดแล้วที่ลงมือกับฉันก่อน”เทวาฉีกยิ้มก่อนจะ
แขวกกกก!
เทวาจับอีกฝ่ายฉีกแขนจนแขนขาดอย่างโเี้
“อ่าที่นี่มันอะไร? ์ที่ทำให้ฉันได้ปลดปล่อยตัวเองหรือไงมันรู้สึก...ดี”รอยยิ้มของเทวาห่างไกลจากมนุษย์เข้าไปทุกทีแล้ว
อย่างที่เทวาเคยคิดเกี่ยวกับตัวของเขาเอง
บางทีแล้วเขาอาจจะมีสัญชาตญาณของฆ่าตกรก็เป็ได้
และเขาไม่ได้พยายามปกปิดหรือหวาดกลัวมัน
เขาปล่อยให้หัวใจของเขานำทางเขาไป
................................................
5K
![ร้อนรัก...ช่างซ่อมแอร์ [PWP] มี ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1752051728_46400326.webp)
