เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        นางพยาบาลที่อยู่ในห้องจ่ายยาพูดด้วยน้ำเสียงมาดมั่นรวมถึงแววตาสะใจของเพื่อนร่วมงานโดยรอบ ทำให้อู๋อู๋ยิ่งรู้สึกแย่

        แต่ในเมื่อเธอสบประมาทออกไปแล้วหากถอนคำพูดจะไม่ขายหน้าเองหรอกหรือ

        อย่างไรเสียก็เคยขายหน้าครั้งใหญ่ไปแล้วเธอจะไม่มีทางให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด

        “ตกลง ฉันจะไปหาท่านคณบดี”

        “ไม่ต้องไปหรอกค่ะ ท่านมาพอดี”

        อู๋อู๋หันไปตามสายตาของนางพยาบาลที่มองไปทางหน้าประตูของห้องโถงใหญ่คณบดีจางที่แต่งตัวเรียบร้อยเดินเข้ามา

        สีหน้าโกรธเคืองของอู๋อู๋พลันเปลี่ยนเป็นยิ้มประจบเร็วยิ่งกว่าการแสดงเปลี่ยนหน้ากากเสียอีกพวกนางพยาบาลที่อยู่ในห้องจ่ายยาถึงกับเบะปาก

        “ท่านคณบดีจาง~”

        เสียงหวานของอู๋อู๋สั่นเครือเล็กน้อยทำเอาผู้ชายที่กำลังมาลงทะเบียนมองด้วยแววตาหื่น

        คณบดีที่สามารถคิดนโยบาย “กองทุนสำรองค่ารักษาพยาบาล” ซึ่งไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ของตนเองแต่เพื่อผู้อื่น ช่างเป็นความสมบูรณ์แบบที่ไร้จุดด่างพร้อยตัวเขาเองเมื่ออายุมากขึ้นจึงไม่ค่อยสนใจเรื่องใต้ร่มผ้า แต่ก็อดตื่นตัวไม่ได้

        “เสี่ยวอู๋แผนกผู้ป่วยหนักนี่ ในที่สุดก็มาทำงานแล้วหรือคราวนี้ถือว่าช่างมัน แต่ต่อไปอย่าขาดงานโดยไม่มีเหตุผลอีก”

        คณบดีจางกล่าวอย่างมีเมตตา

        ทว่าสีหน้าของอู๋อู๋เปลี่ยนไปเมื่อวันจันทร์เธอออกจากโรงพยาบาลโดยไม่ได้ลา ความหมายร้ายแรงก็คือขาดงาน

        เป็นหลักฐานชัดเจนที่ตอกอยู่บนกระดาน ไม่อาจปฏิเสธได้

        เมื่อสงบใจได้แล้ว สำหรับข้อเท็จจริงที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอู๋อู๋ยอมรับผิดอย่างกล้าหาญ

        “ตอนนั้นฉันมีบางอย่างที่ตั้งรับไม่ทัน ท่านคณบดีจางวางใจเถอะหลังจากนี้ฉันจะกลับมาเหมือนเดิมปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงพยาบาลอย่างเคร่งครัดค่ะ”

        คณบดีจางรู้สาเหตุของเรื่องนี้ดีไม่ต่างจากคนอื่นๆ ในโรงพยาบาลแต่เขาเป็นคนปากหนักมาแต่ไหนแต่ไร บางเรื่องไม่ควรเปิดเผยแม้แต่กับภรรยาที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปี เขาก็แทบจะไม่ปริปาก

        เพราะเขารู้ และเขาก็เข้าใจอู๋อู๋

        “ขอเพียงตั้งใจทำงาน ศึกษาค้นคว้าด้านการแพทย์ โอกาสย่อมมีเข้ามาเสมอ เอาละไปทำงานกันเถอะ”

        ในขั้นแรกเรื่องจบลงเช่นนี้แต่อู๋อู๋เข้ามาขวางคณบดีจางไว้เสียก่อน

        “ท่านคณบดีคะ ฉันจำเป็นต้องแจ้งให้ท่านทราบสถานการณ์ค่ะ”

        “หือ?”

        “มีคนละเมิดกฎระเบียบของโรงพยาบาลค่ะ” อู๋อู๋มองพยาบาลที่อยู่ในห้องจ่ายยา“มีคนถอนเงินออกจากบัญชีกองทุนสำรองค่ารักษาพยาบาลของฉันโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอมค่ะ”

        “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ”

        กองทุนสำรองค่ารักษาพยาบาลนี้จัดตั้งขึ้นโดยคณบดีจางความตั้งใจเดิมเพื่อให้ความเป็นอยู่ของบุคลากรในโรงพยาบาลดีขึ้นแต่นโยบายนี้มีภัยซ่อนอยู่หลายชั้น ภัยใหญ่ที่สุดคือการสมอ้างด้วยเหตุนี้เขาจึงจัดประชุมหารือหลายครั้งในช่วงเริ่มต้นอันดับแรกต้องเป็นเจ้าของบัญชีมาชำระด้วยตัวเองเท่านั้นโดยใช้บัตรประจำตัวประชาชน ต่อให้เป็นคนในครอบครัวหรือแม้แต่เพื่อนสนิทที่มีเอกสารยืนยันครบถ้วนก็เกรงว่าจะไม่สามารถดำเนินการ

        และในวันนี้เรื่องที่เป็นกังวลก็เกิดขึ้นจนได้

        คณบดีจางขมวดคิ้ว เขาเดินไปที่หน้าต่างห้องจ่ายยาก่อนจะถาม “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ”

        “คุณหมออู๋เข้าใจผิดแล้วค่ะ”

        นางพยาบาลที่เข้าเวรพูด ทำให้คิ้วที่ขมวดเป็นปมของคณบดีจางคลายลง

        ลางสังหรณ์ของอู๋อู๋ทวีความรุนแรง เธอกำมือแน่นและเกิดความลังเล “เธอว่ามาที่บอกว่าเข้าใจผิดหมายความว่ายังไง”

        ตอนที่เปลี่ยนกะ นางพยาบาลที่เข้าเวรก่อนหน้านี้ได้เล่าเหตุการณ์ให้ฟังแล้วนางพยาบาลที่เข้าเวรในขณะนี้จึงอธิบายซ้ำอีกครั้ง

        “คนที่เข้าเวรเมื่อคืนคือพี่จางค่ะ ลูกสาวของคุณหมออู๋ไข้ขึ้นสูงเพื่อนร่วมชั้นเป็นคนพามาส่ง เพราะรีบจึงไม่ได้เตรียมค่ายามาด้วยเด็กนักเรียนที่พามาคือลูกสาวของคุณหมอหยาง พี่จางรู้จักและรู้เรื่องจากเธอจึงเสนอให้หักเงินจากบัญชีของคุณหมออู๋ค่ะ”

        “ก็เลยหักเงินจากบัญชีของฉันเงินของฉันถูกหักโดยที่ฉันยังไม่ได้อนุญาตงั้นหรือ”

        “อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปค่ะคุณหมออู๋ ดิฉันยังพูดไม่จบ”

        นางพยาบาลคนนั้นหันไปมองคณบดีจางก่อนจะมองอู๋อู๋ด้วยสายตาหยั่งเชิงรอดูสถานการณ์

        “พี่จางบอกก็จริงแต่ที่พูดไปแบบนั้นก็เพื่อให้ลูกสาวของคุณหมอหยางใจเย็นลงค่ะต่อมาพี่จางโทรศัพท์ไปที่บ้านคุณหมออู๋ พอคุณหมออู๋ฟังจบก็ตัดสายทิ้งไม่สนใจลูกสาวของตัวเอง พี่จางไม่มีทางเลือกจึงไม่สามารถละเมิดกฎระเบียบของโรงพยาบาล ทำได้เพียงเอาเงินของตัวเองจ่ายไปค่ะและคิดว่ารอให้คุณหมออู๋มาทำงานแล้วจะเล่าให้ฟังและหารือว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง”

        พี่จางใช้แซ่เดียวกับคณบดีจาง นับเป็นหลานสาวคนหนึ่งของเขา เมื่อทำงานที่เดียวกันคณบดีจางย่อมให้ความสนใจมากกว่าปกติ และเขารู้ว่าหลานสาวเป็นคนจิตใจดีเป็นไปได้ที่จะทำแบบนั้น

        “เป็นแบบนี้นี่เอง เสี่ยวอู๋ เธอเข้าใจผิดแล้ว”

        ลางสังหรณ์ของเธอเกิดขึ้นจริงๆ อู๋อู๋ได้แต่ก้มหน้าคราวนี้เธออับอายอีกแล้ว

        “แต่ว่า…”

        นางพยาบาลที่เข้าเวรพูดเสียงเบา เบามาก จนคณบดีจางแทบไม่ได้สังเกตแต่อู๋อู๋สังเกต จึงอดไม่ได้ที่จะเกิดประกายความหวังสุดท้าย

        “แต่ว่าอะไร”

        “หลังจากที่ลูกสาวของคุณหมออู๋ให้น้ำเกลือเสร็จ และถามเรื่องต่างๆก็บอกว่าจากผลดีเอ็นเอเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ จึงไม่สะดวกใจใช้เงินของคุณแล้วเธอก็จ่ายค่ารักษาพยาบาลเอง ก่อนที่พี่จางจะเลิกงานได้กำชับว่าหากคุณหมออู๋ทราบเรื่องและมาทวงเงินก็ให้ดิฉันบอกไปว่ามีการชำระเงินแล้วไม่จำเป็นต้องจ่ายอีกค่ะ”

        ลูกสาวมีไข้ขึ้นสูง เพื่อนร่วมชั้นมาส่งที่โรงพยาบาลเพื่อนร่วมงานหวังดีโทรไปแจ้ง แต่ถูกตัดสายทิ้ง รวมถึงตัดขาดความสัมพันธ์กับซูอิน…

        ทุกสิ่งทุกอย่างโยนใส่เหมือนกับอู๋อู๋โดนตบหน้า

        นอกจากไม่ห่วงลูกสาวที่กำลังป่วย ยังไม่รู้เรื่องต่างๆแน่ชัดก็รีบมาประณามผู้อื่น อีกทั้งยังดึงคณบดีจางเข้ามายุ่ง

        อู๋อู๋มองไปรอบๆเพราะการมาของคณบดีจางทำให้เพื่อนร่วมงานหลายคนไม่รีบไปที่แผนกของตัวเองแต่กลับยืนดูเรื่องสนุกอยู่ตรงทางเดิน สีหน้าของทุกคนแสดงความดูถูก

        แววตาเยาะเย้ยที่มองมาเธอรู้สึกเหมือนโดนเข็มหลายเล่มทิ่มแทงใบหน้าจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

        เธอทำเรื่องงี่เง่าเช่นนี้ได้อย่างไร

        “เสี่ยวอู๋ เรื่องราวชัดเจนแล้วนะ”

        คณบดีจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี แต่อู๋อู๋กลับชะงักเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและไม่พอใจ จึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

        “เป็นเพราะฉัน…”

        “ไม่ได้ตรวจสอบเรื่องราวให้ชัดเจนก่อนก็รีบมา…ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานกันทั้งนั้นไม่ควรต้องโกรธเคืองกัน ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ โตๆ กันแล้ว ต่อไประวังหน่อยล่ะ”

        อู๋อู๋พยักหน้า

        ประโยคถัดมาที่คณบดีพูดกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนตกนรก

        “เอาละ เรื่องเข้าใจผิดครั้งนี้เมื่อได้คุยกันรู้เรื่องแล้วก็ถือว่าเข้าใจกัน เสี่ยวอู๋ เธอไม่ได้มาทำงานหลายวันคงมีงานค้างหลายอย่าง รีบไปจัดการเถอะ”

        เอ่ยจบคณบดีจางก็มองไปรอบๆ “รวมถึงพวกเธอ ใกล้เวลาเข้างานแล้วมาสุมหัวกันอยู่ที่นี่ทำไม รีบกลับไปที่แผนกของตัวเอง มีอะไรก็ไปทำ”

        ต้องการให้เธอไปทำงานงั้นหรือ

        เกิดเรื่องน่าอายติดกันเป็นครั้งที่สอง อู๋อู๋โกรธจนอยากซ่อนตัวหนีไปให้ไกลจากโรงพยาบาล จะให้อยู่ทำงานต่อหรือ อู๋อู๋เดาได้เลยว่าต่อจากนี้จนถึงเลิกงาน ทุกนาที ทุกวินาทีสำหรับเธอแน่นอนว่าคงเป็นช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมาน