รุ่งอรุณมาเยือนเหมันตนครอีกครั้ง แต่แสงแรกของวันกลับไม่สามารถขับไล่ความหนาวเหน็บและความมืดมนที่เกาะกุมเมืองแห่งนี้ไว้ได้ เสียงกรีดร้องอันแหลมคมของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะไปจ่ายตลาดได้ทำลายความเงียบงันของยามเช้า และกลายเป็จุดเริ่มต้นของความโกลาหลระลอกใหม่ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม
ณ ตรอกเล็กๆ ที่อับชื้นและสกปรกหลังหอคณิกาเมฆาจันทรา ร่างของ หลันจง ผู้าุโลำดับที่สามของตระกูลหลัน นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหิมะที่เริ่มจับตัวเป็น้ำแข็ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวและไม่เชื่อสายตาที่ยังคงค้างอยู่แม้จะสิ้นลมไปแล้ว ลำคอของเขามีรอยช้ำสีม่วงคล้ำเป็รูปฝ่ามือ บ่งบอกว่าเขาถูกบีบคอจนขาดใจตาย!
ทหารยามของเมืองรีบเข้ามาปิดล้อมที่เกิดเหตุทันที แต่ข่าวการตายของผู้าุโตระกูลหลันก็ได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
ณ คฤหาสน์ตระกูลหลัน บรรยากาศนั้นไม่ได้เพียงแค่เย็นเยียบอีกต่อไป... แต่มันคือความเดือดดาลที่พร้อมจะะเิออกมาเป็า!
"มันฆ่าท่านผู้าุโจง! ไอ้พวกตระกูลเซียวมันเหิมเกริมเกินไปแล้ว!""นี่ไม่ใช่การหยามหน้าอีกต่อไป! แต่มันคือการประกาศาอย่างเป็ทางการ!"
เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นของเหล่าผู้าุโดังก้องไปทั่วห้องโถงประชุม หลันเจี้ยน ยืนนิ่งอยู่ข้างศพของหลันจงที่ถูกนำกลับมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว แต่ดวงตาของเขากลับลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความเกลียดชังที่สามารถแผดเผาทุกสิ่งให้เป็เถ้าถ่านได้
"ท่านพ่อ... โปรดดูนี่ก่อน" หลันซูเหยา กล่าวขึ้นเสียงเรียบ นางชี้ไปที่ฝ่ามือขวาของศพที่กำแน่นอยู่ "มีบางอย่างผิดปกติ"
แพทย์ประจำตระกูลค่อยๆ ง้างฝ่ามือที่แข็งทื่อของหลันจงออกอย่างช้าๆ และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนก็คือ... รอยสัญลักษณ์ "หมาป่า" ขนาดเล็กที่ถูกวาดขึ้นด้วยพลังงานบางอย่าง มันจางมากจนแทบจะมองไม่เห็น แต่ทุกคนในที่นี้จำได้... นี่คือสัญลักษณ์ที่ถูกย่อส่วนลงของตระกูลเซียว!
"หลักฐาน! นี่คือหลักฐานที่พวกมันทิ้งไว้เย้ยหยันเรา!""ท่านผู้นำ! เราจะทนต่อไปอีกไม่ได้แล้ว! ต้องชำระหนี้แค้นนี้ด้วยเืเท่านั้น!"
"เงียบ!" หลันเจี้ยนคำรามลั่น เสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจจนทำให้ทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ เขามองไปที่บุตรสาวของตน "เ้าคิดว่ามันผิดปกติอย่างไร?"
"วิธีการสังหาร... และหลักฐานที่จงใจทิ้งไว้" หลันซูเหยาตอบอย่างเยือกเย็น "มันดูเหมือนกับการปล้นคาราวานครั้งก่อนไม่มีผิด... จงใจเกินไป... ราวกับกลัวว่าเราจะไม่รู้ว่าเป็ฝีมือของตระกูลเซียว ข้ายังคงยืนยันคำเดิม... อาจจะมีบุคคลที่สามที่กำลังชักใยอยู่เื้ั"
"แล้วใครกัน!?" หลันเจี้ยนตวาดกลับ "ในเมืองนี้ นอกเหนือจากพวกเราสองตระกูลแล้ว ยังมีใครอีกที่มีความสามารถและมีเหตุจูงใจที่จะทำเื่เช่นนี้! หรือเ้าจะบอกว่าการตายของท่านผู้าุโจงเป็เพียงเื่บังเอิญ!"
หลันซูเหยาจนปัญญาที่จะอธิบาย นางรู้แต่เพียงว่าสัญชาตญาณของนางกำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่มองไม่เห็น... แต่เมื่อไม่มีหลักฐานอื่นใดมาหักล้าง ความสงสัยของนางก็ไร้ซึ่งน้ำหนัก
หลันเจี้ยนหันไปมองศพของสหายร่วมตระกูล ความโกรธแค้นได้เข้าครอบงำสติปัญญาของเขาโดยสมบูรณ์ "ข้าไม่สนใจว่ามันจะเป็แผนการของใคร! แต่ในเมื่อหลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่ตระกูลเซียว... พวกมันก็ต้องเป็ผู้รับผิดชอบ! เตรียมยอดฝีมือทั้งหมด! วันนี้... ข้าจะให้คฤหาสน์ตระกูลเซียวต้องนองไปด้วยเื!"
ยังไม่ทันที่ตะวันจะทันได้ตรงหัว ขบวนยอดฝีมือของตระกูลหลันนับร้อยคน นำโดยหลันเจี้ยนและเหล่าผู้าุโ ก็ได้มาหยุดยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเซียวอีกครั้ง แต่คราวนี้... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาพร้อมกับจิตสังหารที่พร้อมจะเข้าประหัตปะา!
"เซียวคัง! ไอ้ชาติชั่ว! ไสหัวออกมาพบข้า!" หลันเจี้ยนคำรามลั่นจนประตูคฤหาสน์สั่นะเื
เซียวคังและเซียวเทียนอี้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับยอดฝีมือของตนเองด้วยใบหน้าที่ดำคล้ำและเต็มไปด้วยความโกรธจัดไม่แพ้กัน
"หลันเจี้ยน! เ้ามันบ้าไปแล้วรึไง! มาโวยวายอะไรหน้าบ้านข้าแต่เช้า!"
"บ้ารึ!?" หลันเจี้ยนหัวเราะอย่างเ็า "เ้ากล้าทำ แต่ไม่กล้ารับงั้นรึ! เมื่อคืนนี้เ้าส่งคนไปลอบสังหารผู้าุโของข้า! วันนี้ข้าจะมาทวงหนี้แค้น!"
"เ้าพูดเื่อะไรของเ้า!?" เซียวคังเบิกตากว้าง "ข้าจะไปฆ่าผู้าุโของเ้าทำไม! มันไม่มีประโยชน์อะไรกับข้าเลย!"
"หลักฐานมัดตัวเ้าแ่าขนาดนี้ยังจะปฏิเสธอีกรึ!" ว่าแล้วหลันเจี้ยนก็โยนศพของหลันจงลงไปเบื้องหน้า!
เมื่อเซียวคังและเซียวเทียนอี้เห็นสัญลักษณ์หมาป่าบนฝ่ามือของศพ พวกเขาก็หน้าเปลี่ยนสีในทันที! พวกเขารู้ได้ในทันทีว่า... พวกเขาถูกใส่ร้ายอย่างจัง!
"นี่มันกับดัก! มีคนจงใจสร้างเื่ให้เราสองตระกูลต้องแตกหักกัน!" เซียวเทียนอี้ะโออกมาอย่างร้อนรน
"หุบปาก! คำแก้ตัวเดิมๆ น่ารังเกียจสิ้นดี!" หลันเจี้ยนไม่คิดจะฟังอีกต่อไป "วันนี้... หากพวกเ้าไม่ส่งตัวคนร้ายออกมา... ข้าจะบุกเข้าไปลากคอมันออกมาเอง!"
"เ้ากล้าเรอะ!" เซียวคังคำรามกลับ
"เ้าก็ลองดูสิ!"
ความอดทนของทั้งสองฝ่ายได้ขาดสะบั้นลง!
"ฆ่ามัน!" หลันเจี้ยนออกคำสั่ง!
"ป้องกัน!" เซียวคังคำรามตอบโต้!
ตูม!
ยอดฝีมือของทั้งสองตระกูลเข้าปะทะกันอย่างดุเดือดหน้าประตูคฤหาสน์! เสียงะเิของพลังปราณ, เสียงคมดาบที่ปะทะกัน, และเสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปดังขึ้นระงมไปทั่ว! าที่แท้จริงระหว่างสองตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งเหมันตนคร... ได้ปะทุขึ้นแล้วอย่างเป็ทางการ!
ณ โรงฆ่าสัตว์ที่ถูกลืมเลือน เฟิงหลงลืมตาขึ้นช้าๆ จากการทำสมาธิ รอยยิ้มที่พึงพอใจและเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
เขาััได้ถึงคลื่นพลังที่ปะทะกันอย่างรุนแรงจากใจกลางเมือง... เขาััได้ถึงความโกรธแค้นและความเกลียดชังที่คุกรุ่นขึ้นระหว่างสองตระกูล
เมล็ดพันธุ์ที่เขาหว่านไว้... ได้ผลิดอกออกผลอย่างงดงามแล้ว
"กัดกันเข้าไป... ฆ่ากันให้มากขึ้น..." เขาพึมพำกับตัวเอง "เมื่อพวกเ้าอ่อนแอลงจนถึงขีดสุด... ก็ถึงเวลาที่ข้าจะออกไปเก็บเกี่ยวผลผลิต"
าที่มองไม่เห็นซึ่งถูกควบคุมโดยเขาแต่เพียงผู้เดียว...
ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
780
