ตอนที่ 3 ท่านไม่ได้จิตใจดีเช่นนั้น (2)
วันนี้ตอนที่เถียนจินจวี๋ไปขโมยไข่ที่เล้าไก่ ถูกหม่าซื่อพี่สะใภ้สามจับได้ แต่นางไม่ได้กระโตกกระตาก เห็นเถียนจินจวี๋ขโมยไข่ไปสองใบ นางเองก็กล้าขโมยแค่สองใบเช่นกัน หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เข้าไปในห้องครัว ใช้กาใบเล็กต้มน้ำต้มจนสุกอย่างรู้กัน ดังนั้นเถียนจินจวี๋จึงได้กินแค่ไข่สองใบที่นางขโมยมาเอง ตอนนี้นางกำลังหงุดหงิดที่ถูกเถียนไฉ่เวยใส่ความว่านางแอบกินไข่สี่ใบอยู่ จนต้าเฉ่ากับเสี่ยวเฉ่าเข้ามาเกาะแกะขอไข่กับนางอย่างไม่รู้ความเช่นนี้ก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้ ตบพวกนางคนละหนึ่งฝ่ามือ “ข้ากินไข่ไปแค่สองใบเท่านั้น อีกสองใบพวกเ้าไปขอแม่ตัวเองสิ” แม้จะไม่ได้เอ่ยยอมรับ แต่มันก็ชี้ชัดพอแล้ว
สองพี่น้องต้าเฉ่ากับเสี่ยวเฉ่าถูกตีก็พากันร้องไห้เสียงดังระงม
หม่าซื่อที่อยู่ในครัวได้ยินก็ปวดใจนัก แต่ไม่กล้าไปโวยวายใส่เถียนจินจวี๋ เพราะอีกฝ่ายเป็แก้วตาดวงใจของผู้เฒ่าเถียนทั้งสอง ใครจะกล้าไปหาเื่นางต่อหน้าเว่ยซื่อกันเล่า!
เมื่อบุตรสาวทั้งสองของตนถูกตบ หากคนเป็มารดาอย่างนางไม่ออกหน้าให้บุตรคงกล้ำกลืนโทสะนี้ไม่ลง ดังนั้นจึงชะโงกจากห้องครัวมาครึ่งตัว แล้วเอ่ยกับเถียนจินจวี๋ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสแสร้ง “น้องหญิงนี่ก็ เ้ากินไข่หมดแล้วยังพอทำเนา ทำไมต้องตบพวกนางด้วยเล่า อย่างไรหลานสาวของเ้าก็เป็ตัวเสนียด ตีแล้วก็ตีไป แต่ร้องไห้แบบนี้มันหนวกหูนัก ท่านแม่อายุมากแล้ว ไม่ชอบเสียงดังโวยวาย น้องหญิงก็เป็แม่นางอายุสิบเก้าแล้ว ยามปกติรู้จักเอาใจทำให้ท่านแม่อารมณ์ดีเป็ที่สุด วันนี้เป็อะไรไปเล่า”
คำกล่าวนี้สื่อเป็นัยว่านางไม่ควรตีต้าเฉ่าเสี่ยวเฉ่า แต่ก็ไม่ได้ถือว่าเป็การกล่าวโทษเถียนจินจวี๋ตรงๆ
หม่าซื่อคิดว่าเื่นี้เถียนไฉ่เวยเป็คนก่อขึ้นย่อมไม่มีทางปล่อยอีกฝ่ายอยู่แล้ว นางปั้นหน้าเย็นเยียบ เอ่ยกับเถียนไฉ่เวย “ไข่ไก่ล้วนถูกเก็บอยู่ในห้องท่านแม่ เ้าให้ต้าเฉ่าเสี่ยวเฉ่าไปขอกับอาหญิงของพวกนางได้อย่างไร ควรให้พวกนางไปขอจากท่านย่าต่างหาก”
ประโยคนี้ของหม่าซื่อเป็การสุมไฟใส่เถียนไฉ่เวย ให้เถียนจินจวี๋กับเถียนไฉ่เวยตบตีกันเอง ส่วนนางขอเป็ชาวประมงรอรับประโยชน์หลังนกกับหอยทะเลาะกันดีกว่า
เถียนไฉ่เวยไหนเลยจะมองอุบายชั่วร้ายของหม่าซื่อไม่ออก นางยิ้มบางให้อีกฝ่าย “ข้าเข้าใจที่อาสะใภ้สาม้าจะสื่อ อาสะใภ้สามบอกว่าอาหญิงหวงของกิน มีของกินแต่ไม่ยอมให้หลานสาวของตัวเอง ขอนางไปก็เปล่าประโยชน์ ไม่สู้ไปขอกับท่านย่า”
พูดถึงตรงนี้ นางแสร้งทำเป็หวังดีกับหม่าซื่อ “อาสะใภ้สามพูดแบบนี้ในบ้านยังพอทำเนา แต่อย่าได้เอ่ยออกไปเชียว หากคนนอกรู้เข้าว่าอาหญิงหวงของกินจนนางเสียชื่อเพราะเหตุนี้คงหาสามียากกว่าเดิมแน่ แบบนี้จะไม่ทำให้ท่านย่าร้อนใจจนตายหรือ”
เถียนจินจวี๋อายุตั้งสิบเก้าก็ยังแต่งออกเรือนไปไม่ได้จึงกลายเป็ตัวตลกของทั้งหมู่บ้านนานแล้ว พอได้ยินวาจาของเถียนไฉ่เวยก็เบิกตากว้างทันใด แล้วชี้หน้าด่าหม่าซื่อ “หากเ้ากล้าทำลายชื่อเสียงของข้าข้างนอก ข้าไม่มีทางปล่อยเ้าแน่!”
เว่ยซื่อรู้ว่าบุตรสาวตนโง่งมยิ่งนัก ทั้งยังไม่ยอมเสียเปรียบคนอื่น ทางนั้นแค่หลอกล่อนางก็ติดกับจึงรีบคลี่คลายสถานการณ์ “จินจวี๋ เ้าอย่าฟังไฉ่เวยเอ่ยไร้สาระเลย อาสะใภ้สามของเ้าไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น หากนางคิดจริงๆ ข้าจะถลกหนังนางก่อนเอง!”
เถียนจินจวี๋ได้ยินเว่ยซื่อเอ่ยเช่นนี้ถึงยอมความ
ั์ตาของเถียนไฉ่เวยเผยประกายเย็นเยียบพลางจ้องเว่ยซื่อ “เมื่อครู่อาหญิงยอมรับแล้วว่านางกับอาสะใภ้สามขโมยไข่คนละสองฟอง ท่านย่าจะลงโทษอาหญิงอย่างไร”
เถียนจินจวี๋เป็แก้วตาดวงใจของเว่ยซื่อ ไหนเลยจะหักใจลงโทษได้ลง จึงพูดแถหน้าด้านๆ ขึ้นมา “อาหญิงเ้ายอมรับตอนไหนว่าพวกนางขโมย นางแค่บอกว่าพวกนางแต่ละคนมีไข่สองใบ ไข่ไม่กี่ใบพวกนั้นไม่ได้ขโมยมา ข้าให้พวกนางเอง เ้าอย่าได้กล่าวหาคนส่งเดช ระวังเถอะ ข้าจะตีเ้า!”
1K
