มิติเบื้องหน้ายืดขยายออกเป็ว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด แสงสว่างนวลตาจากเบื้องบนโลมเล้าหมอกจางคลอเคล้าอยู่ตามพื้น กองทรัพย์สมบัติมหาศาล สุดยอดศาสตรา อาหารอันโอชะ และเหล่าหญิงงามอันตรธานหายไปเสียแล้ว
'อิ อิ อิ อิ ...' เสียงหัวเราะอันไพเราะของสตรีดังก้องกังวานอยู่ภายในดวงจิตของเมฆาและเดโช
... ปรากฏแสงสีขาวค่อยๆ รวมตัวก่อเป็รูปร่างเทพีนางหนึ่ง ทั่วร่างส่องแสงกระจ่าง ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่ดังผืนนภา ลึกล้ำดังห้วงมหาสมุทร
"คือสิ่งใด ... นั้นนนน คือสิ่งใดกัน ..." *o* เมฆากล่าวอย่างตระหนก
"์ !!! ใช่แล้ว .. เทวะแท้จริง .. คะ... คือ... เทวะ... ที่แท้จริง ..." เดโชพร่ำรำพันอย่างยากเย็น
‘พวกเ้าปลุกเราตื่นแล้ว' เสียงอันเกื้อการุณย์ถูกถ่ายทอดออกมาสู่จิติญญา พลังไร้สภาพอันอ่อนโยนทำแข้งขาของทั้งสองอ่อนยวบ นั่งคุกเข่าราวบุตรคำนับผู้เป็มารดา
'มนุษย์ตัวน้อยจากพิภพเบื้องล่าง นี่มิใช่การง่ายเลย ที่จะมาถึงดินแดนแห่งนี้'
แม้จะเตรียมใจไว้ก่อนถึงสิ่งอัศจรรย์ที่อาจได้พบเจอ แต่การได้พบเห็นเทวาแท้จริงองค์หนึ่งมาปรากฏอยู่ตรงหน้า ช่างเป็สิ่งยากที่จะเชื่อยิ่งนัก .. ทั้งคู่ยังตาค้างตกตะลึง
เมฆา "..."
เดโช "..."
'อิ อิ อิ ... มิได้นำปากติดมาจากพิภพของเ้าด้วยหรือไร' เสียงจากองค์เทวี
ทั้งคู่นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เดโชสงบจิตใจจึงกล่าวว่า
"ทะ ... ท่านคือเทวะ ... เทวะที่แท้จริง ?"
'มิผิด!' เทวีตอบอย่างเรียบง่าย 'เราคือ อาเมตีส์เทวี .. เทวาต้นกำเนิดอันสูงส่ง'
คำตอบที่ได้รับทำเดโชอ้าปากค้าง ทำอย่างไรไม่ถูก
องค์เทวีกล่าวถาม 'เ้าทั้งสองมีกิจอันใดฤๅ ...'
เมฆารวบรวมสติแล้วจึงกล่าวว่า "ผู้น้อยมาตามหา .. สิ่งของสิ่งหนึ่ง .. ขอรับ"
องค์เทวี 'สิ่งของอันใด .. สมบัติล้ำค่า ศาสตราสุดวิเศษ คณะสาวงามคอยปรนนิบัติ .. สิ่งเ่าั้ มิใช่สิ่งที่พวกมนุษย์เช่นพวกเ้าตามหาหรอกหรือ'
.. เมฆาส่ายหน้า
องค์เทวี 'หรือ .. ผู้ฝึกยุทธ์เช่นเ้า จะ้าเคล็ดวิชาเลิศภพสุดวิเศษจากเรา'
.. เมฆาส่ายหน้าอีก มันกล่าว “ที่ผู้น้อยตามหา คือ .. วารีต้นกำเนิดแห่งชีวิต ขอรับ”
'วารีต้นกำเนิด อันใด ..' เสียงองค์เทวี
.. นางนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ แล้วจึงกล่าวว่า 'อ่อออ .. ข้าเข้าใจแล้ว .. สิ่งที่เ้าถามหา คือ .. มานัสสะวารี'
เมฆาโพล่งออกมา "หมายความว่า .. วารีต้นกำเนิดแห่งชีวิตอยู่ในที่นี้"
องค์เทวี 'ย่อมแน่นอน .. มันอยู่ที่นี่ เราเรียกสิ่งนั้นว่า .. มานัสสะวารี'
เมฆาบังเกิดความยินดี หันไปกล่าวกับเดโช “ในที่สุด .. ในที่สุด .. ความหวังของข้า .. ใกล้เป็ความจริงแล้ว ท่านอา ..”
องค์เทวี ‘สำหรับมนุษย์เช่นพวกเ้า มานัสสะวารีเพียงหนึ่งหยด ทำผู้ใกล้ตายฟื้นแข็งแรงดังเดิมได้ .. และอีกหนึ่งหยด ผู้ที่แข็งแรงผู้หนึ่งไม่แก่เฒ่าไปอีกร้อยปี'
เดโชตะลึงงัน .. ช่างเป็ของวิเศษโดยแท้ .. ถ้าได้รับอีกหนึ่งหยดจะเป็เช่นไรหนอ
องค์เทวี 'เมฆา .. เ้าจะนำ มานัสสะวารี ไปช่วยชีวิตบุคคลผู้นั้นหรือ ..’
เมฆาร่างกายสั่นสะท้าน .. ทุกสิ่งในจิตใจกลับถูกองค์เทวีล่วงรู้ .. มันนำหน้าผากคำนับลงพื้นพร้อมร่ำร้องว่า “องค์เทวี .. โปรดเมตตา .. โปรดเมตตาด้วย”
องค์เทวี '.. มานัสสะวารี นั้น .. ในดินแดนแห่งเทวาเอง ยังถือเป็สิ่งวิเศษเหนือสิ่งวิเศษทั้งมวล'
'.. ระหว่างการนิทราของข้า จะเกิดการโคจรของพลังแห่งจักรวาลเป็พลังบริสุทธิ์ไหลวน ก่อเกิดการกลั่นตัว เป็มานัสสะวารี .. วารีต้นกำเนิดแห่งสรรพชีวิต ..’
'.. วารีนี้ .. หนึ่งหยดจะถือกำเนิดในทุกหนึ่งร้อยปี ..’
หากเป็ดังที่องค์เทวีกล่าว 'มานัสสะวารี' หรือ 'วารีต้นกำเนิด' หยดหนึ่งต้องบรรจุไปด้วยพลังเทวะแท้จริงอันบริสุทธิ์เข้มข้น หากมนุษย์ผู้ใดได้พลังนี้ต้องกลายสภาพเป็กึ่งมนุษย์กึ่งเทวาแล้ว
ได้ยินเช่นนั้น เมฆารู้สึกลิงโลดคำนับองค์เทวีเป็การใหญ่ ปากร่ำร้องว่า “ขอบพระคุณองค์เทวี .. ขอบพระคุณองค์เทวี .. ขอบพระคุณองค์เทวี”
'ประเดี๋ยวก่อน ..' เสียงองค์เทวี .. ‘ขอบพระคุณอันใด .. ข้ายังมิได้รับปาก ว่าจะมอบสิ่งอันใดกับเ้า ..’
.. เมฆาชะงักงัน
องค์เทวี .. ‘ทำไมข้าต้องมอบของวิเศษเช่นนั้น ให้แก่เ้าด้วย’
.. เมฆาหน้าเหรอเงยหน้าขึ้นมามอง ยังไม่สามารถตอบอันใดได้
เดโชได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวขึ้นว่า “.. หากองค์เทวีเมตตาหลานข้า .. จะให้มันจัดงานเส้นไหว้องค์เทวีทุกๆ ปีเลยขอครับ”
องค์เทวี .. ‘งานเส้นไหว้อันใด ข้ามิใช่บรรพบุรุษของพวกเ้าเสียหน่อย ..‘
เมฆากล่าวอ้อนวอน “องค์เทวี โปรดเมตตา .. โปรดเมตตา .. โปรดเมตตาด้วย ..” พร้อมโขกคำนับลงพื้นไม่ยอมหยุด
องค์เทวี .. ‘อิ อิ อิ .. เอาหล่ะ .. เห็นแก่เ้ามีจิตใจดีงามอยู่บ้าง .. จงนำสิ่งที่เ้า้ากลับไป .. แต่ ..‘
.. เมฆาหยุดคำนับ มันเงยหน้ารับอย่างใจจดจ่อ .. แต่ อันใด?
องค์เทวี .. ‘ข้าอยากให้เ้านำสิ่งหนึ่งกลับออกไปจากที่นี่ .. มันมักร่ำร้อง รบกวนการนิทราของข้านัก’
เมฆากล่าว "มันคือสิ่งใด ข้าจักนำมันออกไป ตามประสงค์องค์เทวีผู้สูงส่ง"
องค์เทวี .. 'มันคือดวงจิตของอสูรตนหนึ่ง'
.. ดวงจิตอสูร !!! เมฆาสมองอื้ออึง .. สิ่งใดคือ ดวงจิตอสูร!
.. ดวงจิตอสูร !!! เดโชหน้าถอดสี .. แย่แล้ว ! เ้าเมฆาต้องถูกจับกินแน่แล้ว
องค์เทวี .. ‘เมฆา .. ดวงชะตาของเ้ากล้าแข็ง คงนำพามันไปได้ระยะหนึ่ง .. ผู้เป็เ้าของดวงจิตคือสหายเก่าของข้า ดวงจิตเป็ผนึกก้อนดำ เมื่อเ้าพบเจอจะรับรู้ได้เอง’
เมฆาไม่มีทางเลือก กล่าวตอบรับ “.. ขอรับ องค์เทวี .. ข้ายินดีทำตามความประสงค์ของท่าน”
องค์เทวี .. ‘เช่นนั้นก็ดี .. มานัสสะวารีเป็ของเ้าแล้ว’
เมฆาโขกหัวคำนับอีกครั้ง กล่าวว่า “.. ขอบพระคุณองค์เทวี”
องค์เทวี .. ‘มานัสสะวารี .. เพียงเสริมสร้างพลังชีวิตขึ้นใหม่’
‘.. จะสามารถช่วยชุบชีวิตบุคคลผู้นั้นได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับพลังชีวิตเหลือ .. แลโชควาสนาของมันแล้ว'
‘.. ทุกสิ่งในจักรวาลล้วนถือกำเนิด .. ดำรงอยู่ .. และดับสูญไป .. ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ไปจนชั่วนิรันดร์'
‘.. แม้แต่เรา ผู้เป็ทวยเทพ ก็ไม่อาจหนีพ้น การดับสูญ ..’
"..." เมฆาและเดโชทำหน้ามึนงง
องค์เทวี .. ‘เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น .. เข้าใจที่เรากล่าวหรือไม่ ..'
เมฆากล่าว “.. สมองข้าเล็กนัก .. ยังไม่เข้าใจ ขอรับ”
เดโชโพล่งออกมา “.. ดับสูญ อันใด .. ท่านเทวี ก็ยังคงอยู่นี่มายาวนาน .. ข้าไม่เข้าใจเช่นกัน”
เฮ่ออออ .. องค์เทวีถอดถอนใจ แล้วจึงถามเดโช .. ‘จอมเวท .. แล้วเ้าปรารถนาสิ่งใดหรือ ..'
เดโชรีบตอบ "ผู้น้อยมาค้นหา .. วิถีแห่งเทวา ขอรับ"
องค์เทวีหัวเราะ .. อิ อิ อิ .. กล่าวขึ้นว่า 'เ้าผู้นี้ สำคัญนัก ... สิ่งที่เ้าออกค้นหาเป็วิถีที่ยิ่งใหญ่ .. ใหญ่เกินกว่ามนุษย์เช่นเ้าจะรับไว้ .. แต่ก็มิใช่ ไม่มีหนทาง'
เดโชลุกพรวด” นั่นคือ มนุษย์เช่นข้า ก็สามารถเป็ส่วนหนึ่งของเทวาผู้สร้างได้ ..”
เสียงจากองค์เทวี
'.. เป็ไปได้มากกว่าเทวาเช่นเราเสียอีก ..'
‘.. จารึกเื่ราวมีอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ลองทำความเข้าใจดูเองเถิด'
‘.. ผลจะเป็เช่นไร .. ขึ้นกับบุญบารมี แลวาสนาของเ้าทั้งสองแล้ว’
‘.. เอาหล่ะ สิ่งที่พวกเ้าตามหาล้วนมีอยู่ สงสัยอันใดให้ถามเ้าพยัคฆาเทพ .. เศวต .. นิลกาฬ’
อ่อ !!! .. องค์เทวีราวนึกอันใดได้ .. แล้วกล่าวว่า ‘เวลาหนึ่งวันของสถานที่แห่งนี้ เท่ากับหนึ่งปีบนพิภพของพวกเ้า อย่าอยู่กันนานเกินไปหล่ะ ... เราผู้สูงส่งเริ่มง่วงอีกแล้ว ..'
หวาาา .. เสียงคล้ายสตรีอ้าปากหาว
โลกหล้าสีขาวค่อยๆ เลือนหายไป ภายใต้คลองจักษุมองเห็นโถงภายในวิหารอันใหญ่โต ทั้งคู่ยังยืนอยู่หลังประตูทางเข้าวิหาร ห่างจากธรณีประตูเพียงหนึ่งก้าว
เพียงหนึ่งก้าวเท่านั้น !!! แล้วสิ่งที่ประสพเมื่อครู่มันคืออะไร พวกมันมั่นใจว่ามิใช่ภาพหลอนแน่นอน
ภายในวิหารเป็พื้นหินอ่อนสีขาวมันวาวกว้างขวางสุดลูกตา เพดานสูงกว่าหกสิบศอกสีแดงอิฐ วาดลวดลายดอกไม้สีทองวิจิตรร้อยเรียงเป็กรอบผืนสี่เหลี่ยมจัตุรัสเรียงรายเป็ตารางอยู่ทั่วเพดาน
ผนังก็เป็สีแดงอิฐทั้งสี่ด้าน ใกล้ผนังฝั่งซ้ายขวามีเสาสีแดงเข้มสูงรับโครงสร้าง สุดริมเพดานมีหลังคาสีดำลาดถึงผนัง บนผนังและเสาวาดลวดลายลายเถาไม้ละเอียดสีทอง เขียว และน้ำเงิน เป็แนวตามริมขอบดูงดงาม ผนัง่บนเจาะช่องหน้าต่างแคบยาวเป็ระยะให้แสงอุ่นลอดเข้ามา
.. สตรีผู้หนึ่งยืนเด่นอยู่กลางวิหาร !!!
มองดูอีกครั้งนั้นคือรูปสลักหินขาวนวล รูปร่างกลิ่นอายดังองค์เทวีที่ปรากฏกายเมื่อครู่
รูปสลักสูงนับสิบศอกเป็หินสีขาวนวลยองใยชนิดหนึ่ง ถูกวางประดิษฐานบนแท่น สตรีสูงศักดิ์รูปหน้างดงามมุมปากยกยิ้มก้มมองลงมาเปี่ยมด้วยความการุณย์ ผมเกล้ามวยสูงสง่า คอยาวระหงแนวไหล่กลมกลึงด้านซ้ายพาดสไบเฉียงปกคลุม อาภรณ์ยาวปิดคลุมสองเท้าให้ความพลิ้วไหวดังต้องสายลม
แขนขวายื่นออกมือขวาถือสิ่งของหนึ่งมีมือซ้ายประคองไว้ นั่นคือคนโทกำลังถูกเทลง ที่เบื้องเท้าเป็อ่างกลมกว้างเพียงสองศอกและสูงหนึ่งศอกบรรจุน้ำสีชมพูใสบริสุทธิ์อยู่เต็มปริ่ม
.. สิ่งนี้คือ .. มานัสสะวารี
ดังที่ 'อาเมตีส์เทวี' กล่าวไว้ 'มานัสสะวารี' หนึ่งหยดจะกำเนิดขึ้นทุกหนึ่งร้อยปีบนพิภพเทวานี้ นั่นเท่ากับสามหมื่นหกพันห้าร้อยปีบนพิภพมนุษย์ 'มานัสสะวารี' ถูกบรรจุอยู่เต็มอ่างไม่รู้มีกี่ล้านกี่แสนหยด
.. องค์เทวีผู้นี้หลับมานานเท่าใดแล้ว !!!
เมฆาลองใช้มือกวัก 'วารีต้นกำเนิด' ขึ้นมา แต่ราวกับััอากาศธาตุ ไม่มีสิ่งใดติดกลับขึ้นมาทั้งสิ้น
"หรือนี่เป็ของวิเศษ ข้าคงต้องยกกลับไปทั้งอ่างแล้ว" เมฆากล่าวพร้อมลองออกแรงขยับอ่าง มันพบว่าอ่างน้ำไม่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย เมื่อพิจารณาดูตัวอ่างน้ำผนึกเป็ส่วนหนึ่งของฐานรูปสลักเทพี
เดโชลองใช้มือกวัก 'วารีต้นกำเนิด' ขึ้นมาบ้าง ไม่มีสิ่งใดติดมือมาเช่นกัน
เมฆาก้มหัวใช้ปากััโดยตรง ก็ไม่สามารถัักับ 'มานัสสะวารี' มันก้มจุ่มลงไปทั้งหัวตัวทะลึ่งพรวดลงอ่างไป
ที่ก้นอ่างมันเห็นก้อนกลมแบนสีดำก้อนหนึ่ง มันใช้ปากงับแล้วลุกตัวขึ้นมา ตัวมันแห้งสนิทไม่มีหยดน้ำใดติดมาแม้แต่น้อย
เมฆาวางก้อนกลมนั้นลงบนฝ่ามือ เป็ก้อนกลมแบบสีดำใสคล้ายผลึกแก้วกว้างราวครึ่งนิ้ว ปราศจากกลิ่นอายใด ภายในมีจุดประกายคล้ายผงทรายสีทองเล็กๆ มากมายเคลื่อนไหววิ่งวนอยู่
"คงเป็ผลึกดวงจิตอสูรที่เทวีกล่าวถึงแล้ว" เดโชกล่าว
"คงเป็เช่นนั้นแล้ว ช่างแปลกนัก ภายในมีบางสิ่งเคลื่อนไหวไปมา .. “เมฆาพิจารณาดูภายในผลึก ประกายสีทองเล็กๆ ภายในให้ความรู้สึกลึกล้ำสุดกว้างใหญ่หาที่สุดไม่ได้ มันเก็บผลึกก้อนนั้นไว้ในช่องเก็บของภายในสายคาดเอวอย่างมิดชิด
"แล้วข้าน้อยจะนำ วารีต้นกำเนิดกลับไปอย่างไรเล่า" เดโชกล่าวราวรำพันกับองค์เทวี มันสังเกตเห็นผนังวิหารด้านหลังรูปสลักองค์เทวีเป็ผนังสีแดงอิฐมีอักขระสีทองจารึกอยู่ทั่วทั้งผนัง
เดโชขนหัวลุกชันเดินรี่เข้าไป
ฮ่า ฮ่า ฮ่า .. เสียงเดโชหัวเราะดังลั่น ”... จารึกแห่งเทวา ... สิ่งนี้คือจารึกเื่ราวของทวยเทพ เป็จารึกที่องค์เทวีกล่าวถึง .. ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เดโชพูดไปหัวเราะไป เสียงก้องทั้งวิหารราวคนเสียสติ สองแขนกางยกขึ้นเดินโหยงเข้าไปหา
มันหยุดยั้งยืนนิ่งอยู่หน้าผนังจารึก คนเงียบงันจนเมฆาต้องเหลียวหน้ามามอง
"..." เมฆา
"มารดาเรา ... ข้า ... ข้า” เดโชหน้าซีดเผือด
"..." เมฆา เป็อันใดอีก
โดเชทรุดตัวคุกเข่าลง กล่าวอย่างหมดเรี่ยวแรงว่า “ข้า .. อ่าน ไม่ ออก”
มันร่ำเรียนวิชาอักษรมานานาชนิด เชี่ยวชาญอ่านคัมภีร์บันทึกโบราณต่างๆ แต่อักษรที่อยู่ตรงหน้าเก่าแก่าเกินไป มันพอรู้จักอักขระเพียงหนึ่งส่วน อีกเก้าส่วนกลับไม่เคยพบเจอ เป็ไปได้ยากยิ่งที่จะตีความได้อย่างถูกต้อง
ผ่านไปเนิ่นนานเดโชยังนั่งกองอยู่หน้าผนัง 'จารึกแห่งเทวา' ใบหน้าสลดดังคนผู้หนึ่งพบเจอกรุสมบัติมหาศาล แต่ไม่มีกุญแจไขเข้าไปข้างในได้
ส่วนเมฆายังนั่งโง่งมอยู่ที่รูปสลักองค์เทวี มันลองหลายวิธีแต่ก็ยังไม่สามารถััถูก 'มานัสสะวารี' ได้ หางตาเหลือบเห็นความเคลื่อนไหว 'ศนิพยัคฆา' ตัวสีขาวเยื้องย่างเดินมาอย่างเกียจคร้าน
.. ตุ๊บ .. ตุ๊บ .. ตุ๊บ
ศนิพยัคฆาสีขาวทิ้งตัวลงนอนข้างฐานรูปปั้นสลักเทวีราวแมวง่วงตัวหนึ่ง
'เ้ามนุษย์หน้าโง่ !!!'
"!!!" เมฆาถูกด่าจนสะดุ้ง
'มานัสสะวารีเป็ของวิเศษระดับเทวาจริงแท้ กายหยาบเช่นเ้ามิสามารถััได้โดยตรงดอก' เสียงกระแสจิตศนิพยัคฆาสีขาวสนทนากับทั้งคู่
"แล้วต้องทำเช่นไรเล่า ท่านพญาเสือโคร่ง" เมฆาเอ่ยถาม มันมีความหวังดังเจอแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
'พญาเสือโคร่งอันใด นามดังพันธุ์ไม้ เราคือ 'เศวต' เรียกเราว่า 'เศวตพยัคฆา' เข้าใจหรือไม่' เศวตพยัคฆาเริ่มหงุดหงิด
เมฆาพยักหน้าหงึกๆ เดโชได้ยินเสียงสนทนาจึงเดินกลับมาที่เมฆา
'การจะััสิ่งที่กำเนิดจากเทวาที่แท้จริง กายหยาบเช่นพวกเ้าต้องดำเนินการผ่านสิ่งเชื่อมต่อ'
"มันคือสิ่งใดกันละท่านเศวตพยัคฆา? " เดโชกล่าวถามบ้าง
'ช่างโง่เง่าแท้ !!!' พวกมันถูกศนิพยัคฆาด่าอีกแล้ว
"..." เมฆา เดโช
'ก็ใช้สิ่งที่นำพวกเ้ามายังดินแดนแห่งนี้อย่างไรเล่า !!! ใช้สิ่งนั้นบรรจุมานัสสะวารีก่อน แล้วนำผ่านสู่กายหยาบแลดวงจิตของเ้า หากทำสำเร็จอักษรบนผนังก็สามารถอ่านออกได้ ... มีปัญญาแค่เศษเสี้ยวเพียงนี้ เหตุใดมนุษย์เช่นพวกเ้าจึงสำเร็จ 'สุญญตา' มากมายนัก' กล่าวจบเศวตพยัคฆาล้มตัวลงนอนไม่สนใจทั้งสองอีก
เดโชหยิบ 'ผลึกนพรัตน์' ออกมาอย่างเร็วรี่ นำไปจุ่มลง 'มานัสสะวารี'
ดังปาฏิหาริย์ 'ผลึกนพรัตน์' สามารถัักับ มานัสสะวารีกระเพื่อมเป็วง ผลึกแก้วเรืองแสงสดใสส่องประกายเจิดจ้า มานัสสะวารีสีชมพูถูกดูดเข้าไปเห็นเป็เส้นสีชมพูเรืองเต็มแกนกลางตลอดความยาวผลึกห้านิ้ว ตัวผลึกกลับอวบอ้วนขึ้นเล็กน้อย
"เงยหน้าขึ้น" เดโชกล่าวกับเมฆา
เดโชนำปลายผลึกแก้วจิ้มลงบนหน้าผากของเมฆาและใช้พลังปราณเล็กน้อยบีบผลึกแก้ว ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนักมันรู้สึกว่าผลึกแก้วมีความยืดหยุ่นสามารถยุบตัวลงได้
มานัสสะวารี สีชมพูเรืองรองหยดเท่าหัวแม่มือห้าหยด ร่วงหล่นลงกลางหน้าผากของเมฆา แกนกลางสีชมพูเรืองลดลงหนึ่งส่วน เดโชนำผลึกนพรัตน์จุ่มลงในอ่างอีกครั้ง เหตุการณ์เดิมเกิดซ้ำอีก ผลึกแก้วดูดมานัสสะวารีขึ้นมาจนเต็ม
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า .. ผลึกนี้สามารถบรรจุ วารีต้นกำเนิดได้หลายสิบหยด" เดโชหัวเราะอย่างยินดี
หลังจาก วารีต้นกำเนิดหยดนั้นกระทบถูกหน้าผากของเมฆา ก็ซึมหายลงไปในชั้นผิว .. เมฆารู้สึกสมองอื้ออึงวิงเวียน .. พลังจากวารีแทรกซึมเข้าไปจักรชีพจร ก่อเกิดพลังปราณสีชมพูเป็เกลียวสดใสดังแก้วกระจายทั่วเส้นเอ็น สมอง เส้นเื ไขกระดูก และอวัยวะทั้งร่าง
วารีวิเศษทำการชำระล้างพิษและของเสียต่างๆ ตามด้วยการซ่อมแซมส่วนที่าเ็ทั้งเก่าใหม่ ทั้งภายนอกภายใน และยังชำแรกเข้าสู่ดวงจิตของมัน
เมฆารู้สึกถึงสมดุลของพลังปราณ พลังปราณใหม่ที่ได้รับเข้ากันได้ดีกับพลังปราณดั้งเดิม ทั้งสองเกื้อหนุนกันและกัน มันเริ่มเดินลมปราณตาม 'จักรอรุณโรจน์' นำพลังปราณใหม่ชักนำปราณเก่าที่เหือดแห้งขึ้นมา
ราวกับได้รับน้ำชุบชีวิต ปราณสีทองดั้งเดิมก่อเกิดไม่หยุดยั้ง ผสมรวมเป็หนึ่งเดียวกับปราณใหม่สีชมพูใส
ร่างกายของเมฆาก่อเกิดลวดลายอักขระมนต์ดังเดิม แต่ที่เปลี่ยนไปคือสีทองกลับมีอมชมพูเล็กน้อยดูสดใส พลังปราณที่แสดงออกก็แผ่ไพศาลกว่าก่อนหน้าราวกับเป็คนละคน
ผ่านไปราวสิบนาทีการประสานหลอมรวมลมปราณจึงเสร็จสมบูรณ์ เส้นปราณภายในก็ขยายใหญ่กักเก็บพลังปราณได้มากกว่าเดิมเท่าตัว และยังสามารถก่อกำเนิดใหม่ต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุด
"มารดาเรา !!! มันยอดมาก ยอดเยี่ยมที่สุด ..." เดโชอุทาน มันเฝ้าสังเกตเมฆาอยู่ใกล้ๆ
ทันใดนั้นเองดวงตาเดโชเบิกโตเท่าไข่ไก่ เศวตพยัคฆาลุกขึ้นนั่งมอง นิลกาฬพยัคฆาหรือเสือโคร่งดำก็เดินเข้ามาหยุดยืนมองจากหน้าวิหาร ประกายสีทองบนร่างเมฆากลับเข้มข้นเรุนแรงเป็เท่าทวี
มันกำลังทะลวงระดับยุทธ์ !!!
ถูกต้อง ... ร่างกายจิตใจของเมฆาสมบูรณ์พร้อม ตอนนี้มันอยู่่กลางของระดับยุทธ์ ‘จิตต์พิสุทธิ์'
บนพื้นพิภพมีสถานที่มากมาย มันกลับมาเลือกทะลวงระดับยุทธ์ในดินแดนแห่งเทวาาแห่งนี้ พลังเทวะอันยิ่งใหญ่บริสุทธิ์เข้มข้นไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย มุ่งตรงสู่ดวงจิตของมัน
ร่างนั่งขัดสมาธิเพชรของเมฆาลอยขึ้นกว่าสามศอกดูดซับพลังเทวะาอย่างต่อเนื่อง ก่อเกิดปราณทรงกลมลวดลายอักขระมนต์สีทองห่อหุ้มร่างกายมัน ยิ่งมายิ่งหนาแน่นเข้มข้นเปล่งประกายเจิดจรัส
ผ่านไปราวสามสิบลมหายใจปราณทรงกลมสีทองพลันะเิกระจายออกโดยไร้เสียง แสงวาบทั่วทั้งวิหาร ทั่วร่างของเมฆาเปล่งประกายทองสดใส พลังยุทธ์ของมันทะลวงผ่านระดับ 'จิตต์พิสุทธิ์' ทะลุพรวดเข้าสู่ ‘จิตต์ณานคุรุ’ โดยทันใด
เดโชเห็นเยี่ยงนั้นมันมิรอช้า นำ 'ผลึกนพรัตน์' มาจ่อที่หน้าผาก หยด 'วารีต้นกำเนิด' ลงบ้าง
แล้วจึงนั่งขัดสมาธิเดินพลังปราณในทันใด ร่างกายของมันถูกห่อหุ้มด้วยปราณสีม่วง มีสายวิชชุวิ่งวน .. ปร๊ะ .. เปรี๊ยะ ..
เพียงชั่วครู่ .. ปราณสีม่วงขยายหนาแน่นเพิ่มความเข้มข้นสดใส สายวิชชุม่วงนับพันหมื่นส่งแสงวิ่งพล่านด้วยพลังมหาศาล .. ปร๊ะ .. เปรี๊ยะ .. ปร๊ะ .. เปรี๊ยะ ..
.. ปร๊ะ .. เปรี๊ยะ .. เปรี๊ยะ .. เปรี๊ยะ .. เปรี๊ยงงงงงงง ... เดโชทะลุพรวดเข้าสู่ลำดับ ‘จิตต์ณานคุรุ’ เช่นกัน
.. ผ่านไปราวชั่วโมงทั้งคู่ปรับสมดุลขอบเขตใหม่ของพลังปราณได้อย่างสมบูรณ์
ผ่านไปอีกหลายชั่วโมง .. ทั้งสองค่อยๆ ลืมตาตื่น ขยับบริหารแขนขา .. เดโชมิรอช้า ลุกเดินไปที่ผนัง 'จารึกแห่งเทวา' .. เมฆาก็ตามติดไปด้วยความสนใจ
เดโชน้ำตาไหลด้วยความปีติ มันเข้าใจอักษรเทวาที่จารึกไว้บนผนังแล้ว เป็ความเข้าใจจากภายในดวงจิตโดยแท้จริง มันมิรอช้าเริ่มอ่านแปลความทันที
'บันทึกเทวา
.. จักรพิภพดำรงอยู่ด้วยการหมุนวน การหมุนวนทำให้สรรพสิ่งเคลื่อนที่ การเคลื่อนที่ก่อเกิดสรรพพลัง สรรพพลังให้กำเนิดสรรพชีวิต
.. สรรพสิ่งในมหาจักรวาลเกิดการหมุนวนดึงดูดเข้าสู่จุดศูนย์กลาง ทั้งหมดทั้งมวลถูกดูดรวมรั้งเข้ามาสู่จุดเดียวกัน พลังงานอันไพศาลบีบเคล้นอัดแน่น ดังผืนฟ้าท้องทะเลแลแผ่นดินถูกหมุนดูดรวมอัดกันจนเท่าเศษเสี้ยวของเม็ดกรวดเล็กก้อนหนึ่ง เล็กจนไม่สามารถเล็กไปกว่านี้ได้อีกแล้ว โดยฉับพลันทันใดพลังงานทั้งมวลที่ถูกบีบอัดนั้นกลับะเิขยายออก มวลธาตุสรรพสสารฟุ้งกระจายพุ่งชนกันโกลาหล ก่อเกิดการประสมปนเป บ้างแตกสลายศูนย์หายไป และบ้างถือกำเนิดใหม่ขึ้นมากมาย
.. สภาพโกลาหลใหญ่จากการะเิขยายตัวจนไม่มีที่สิ้นสุด ผ่านไปเนิ่นนาน นานจนไม่สามารถประมาณได้ สภาพโกลาหลใหญ่นี้จึงสิ้นสุดสิ่งที่ก่อเกิดทั้งมวล คือมหาจักรพิภพ
.. ผ่านไปอีกเนิ่นนานของความเนิ่นนานที่ไม่สามารถประมาณได้ จักรพิภพมากมายจึงได้กำเนิดขึ้น บ้างขนาดใหญ่ บ้างขนาดเล็ก บ้างเป็จักรพิภพภายในจักรพิภพ มีกระจายไปทั่วมากมายดังเม็ดทรายบนชายหาด ภายในจักรพิภพหนึ่งก็บรรจุด้วยพิภพมากมาย สรรพสิ่งดำเนินไปดูคล้ายไม่มีแบบแผน แต่กลับตั้งอยู่บนแบบแผนหนึ่ง นั้นคือทุกสิ่งเคลื่อนที่หมุนวนและดูดดึงผลักดันกันแลกัน
.. ระหว่างนี้พลังแห่งสภาพโกลาหลยังคงดำเนินอยู่ ก่อกำเนิดชีวิตอันมากมายหลากหลายกระจัดกระจายอยู่ตามจักรพิภพนั่น
.. จักรพิภพต่างดำรงอยู่อีกเนิ่นนานของความเนิ่นนานที่ไม่สามารถประมาณได้ บางจักรพิภพดับสูญบางจักรพิภพกำเนิดใหม่ ดำรงและวิวัฒน์เรื่อยไปตามวิถีที่แตกต่างกัน
.. ในความเนิ่นนานของความเนิ่นนานที่ไม่สามารถประมาณได้นั้น .. ณ กาลหนึ่งมหาจักรพิภพจะเริ่มหดตัวหมุนวนเข้าสู่กึ่งกลางอีก จุดกลางการหมุนเป็ความมืดมิดจุดหนึ่ง มืดมิดจนไม่มีสิ่งใดมืดมิดกว่าได้ การหดตัวคราวนี้จะไม่เนิ่นนานแล้ว จักรพิภพทั้งมวลจะหวนคืนไปสู่ที่เดียวกันอีกครั้ง
.. ดำเนินเช่นนี้เป็วัฏจักร 'กำเนิด' 'ดำรงอยู่' และ 'ดับสูญ' วนอยู่เรื่อยไป ทั้งสามคือกฎธรรมดาของสรรพสิ่งทั้งปวงในมหาจักรพิภพนี้
.. สำหรับจักรพิภพแห่งนี้ ตัวเราและเผ่าพันธุ์มิได้เป็สิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่ก่อกำเนิดแต่แรกเริ่มจักรพิภพ นอกจากเผ่าพันธุ์เทวาแรกเริ่มเราแล้ว ยังมีอสูรเผ่าพันธุ์แรกเริ่ม แลมนุษย์เผ่าพันธุ์แรกเริ่ม ทั้งสามเผ่าพันธุ์ดำรงอยู่ต่างพิภพกัน มีการดำรงเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกัน
.. เผ่าพันธุ์เทวาแรกเริ่มของเรากำเนิดมาพร้อมกับภูมิปัญญาอันสูงส่ง สามารถควบคุมธาตุธรรมชาติของจักรพิภพนี้อันประกอบด้วย ธรณี วารี วายุ อัคคี วิชชุ รัศมี มิติ และกาล
อ่านถึงส่วนนี้เดโชกลับสะดุ้งโหยง ตัวมันฝึกวิชา 'วิชชุเวทเอกอุ' หนึ่งในห้าแขนงวิชา 'คัมภีร์เอกอุเบญจเวท' เวทมนตร์ที่ควบคุมพลังธาตุธรรมชาติทั้งห้าได้แก่ ดิน น้ำ ลม ไฟ และสายฟ้า แต่นี่กลับมีธาตุอื่นเพิ่มขึ้นมา
'รัศมี' หมายถึงแสงสว่างคงเป็พลังธาตุเหมือนของเมฆาแล้ว แล้ว 'มิติ' และ ‘กาล’ เล่า... เดโชงงงันยิ่ง
การอ่านบันทึกนี้ต้องใช้การตีความอย่างมาก แม้ยังไม่เข้าใจถ่องแท้ แต่นับว่าทั้งคู่ได้ก้าวล้ำไปยังภูมิความรู้ของปราชญ์ปรมาจารย์ของปวงเทวาแล้ว บันทึกต่อจากนั้นเป็การกล่าวถึงวิธีการดึงพลังธาตุธรรมชาติออกมาใช้
ผ่านไปหนึ่งวันเต็มเดโชและเมฆาอ่าน 'จารึกแห่งเทวา' จบแล้วรอบหนึ่ง แสงสว่างสลัวลงเล็กน้อยกลางวันกลางคืนแทบไม่แตกต่างกัน แต่สิ่งที่บ่งบอกเวลาขณะนี้ก็คือมีดวงจันทร์ปรากฏขึ้นมาบนท้องฟ้า
ดินแดนแห่งนี้มีดวงจันทร์ถึงสามดวง !!!
เวลาล่วงเลยผ่านไปทีละน้อยทั้งคู่ไม่รู้สึกหิวหรือกระหายเลยแม้แต่น้อย คาดว่าอยู่เป็ปีก็ไม่ต้องรับประทานสิ่งใด เมฆากลับสนุกอยู่ในวิถีแห่งวิชายุทธ์ ส่วนเดโชก็เพลิดเพลินกับการตีความบันทึกเทวาและสำรวจวิหารแห่งนี้
32K
