ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “หมิงเจวียน รั่วซวง ที่แท้พวกเจ้าเองหรือ”

        “หน็อยแน่ ชีเหนียงแม่ตัวดี มีสถานที่ดีเช่นนี้กลับไม่บอกกล่าวข้าสักคำ กลัวข้าจะแย่งเจ้าหรืออย่างไร!” ตู้หมิงเจวียนได้ยินเสียงของนาง ก็ไม่ยอมทันที “เหตุใดเจ้าไม่ส่งข่าวมาบอกสักคำ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ารอเจ้าที่เมืองหลวงจนดอกพิกุลจะร่วงแล้ว”

        “ร้านค้าเหล่านั้นข้าเตรียมการไว้หมดแล้ว ลูกน้องก็ครบจนกระทั่งเปิดกิจการได้แล้ว แต่ยังไม่เห็นเงาเจ้าด้วยซ้ำ! เสียแรงที่ข้าเป็นห่วง เจ้ากลับสร้างความรุ่งเรืองอยู่ที่นี่”

        ตู้หมิงเจวียนงอแงเหมือนเด็ก ชีเหนียงกลับรับรู้ถึงความเป็นห่วงจากน้ำเสียงของนาง นางจับมือของตู้หมิงเจวียน “เอาล่ะ ข้าไม่ดีเอง ข้าไร้หัวใจถึงลืมเจ้าไป”

        ชีเหนียงพาพวกนางเดินผ่านระเบียงยาวมาจนถึงด้านหลัง

        ตรงจุดเชื่อมระเบียงยาวมีกำแพงกุหลาบที่สวยงาม เมื่อพ้นกำแพงกุหลาบนี้ไปก็จะถึงเรือนไม้ไผ่ที่ชีเหนียงสร้างไว้ให้ตนเอง

        “ชีเหนียง เจ้าช่างมีกระจิตกระใจนัก ที่แห่งนี้ต้องมีห้องให้ข้าสักห้องสินะ?”

        ตู้หมิงเจวียนจ้องมองนาง เหมือนจะบอกว่าหากไม่มี นางจะร้องไห้โวยวายไม่จบสิ้น

        ชีเหนียงยิ้มทันใดและชี้ไปทางซ้าย “ทางนั้น เจ้าเลือกได้ตามใจชอบ!”

        นี่คือสถานที่ที่ชีเหนียงเก็บไว้ให้สหายกับครอบครัวของตนได้พัก ที่แห่งนี้คือด้านหลังสุดของสวนอาทิตย์อัสดง สวนอาทิตย์อัสดงคือสถานที่พักผ่อนในบ้านพักตากอากาศอันหยาง แน่นอนว่าที่อื่นก็มีเช่นกัน เพียงแต่ที่นี่ค่อนข้างอยู่จุดศูนย์กลางก็เท่านั้น

        ด้านหลังนี้ยังมีประตูหลังอีกหนึ่งแห่ง เวลามีคนมาก พวกเขาก็จะใช้ประตูหลังและไม่ต้องเผชิญความวุ่นวายกับด้านหน้า

        ตู้หมิงเจวียนดีใจและรีบลากเยี่ยนรั่วซวงไปเลือกห้อง ชีเหนียงเองก็สั่งสิงเหล่าซื่อกับเฉียงจื่อต่อ

        “ส่วนที่เหลือพวกเจ้าต้องคอยตรวจสอบดูให้ดี อีกไม่กี่วันรอจิ่งซีกับที่เหลือก็จะมาแล้ว เรื่องรับสมัครลูกจ้างหญิงต้องเร่งหน่อย จำไว้ เราต้องการคนที่ทำงานได้ ทางที่ดีที่สุดคือมีไหวพริบ เงื่อนไขของบ้านพักตากอากาศ จิ่งเฉินเขียนไว้เรียบร้อยแล้ว ในฐานะผู้ดูแลใหญ่ เหล่าซื่อ!”

        ชีเหนียงขานชื่อสิงเหล่าซื่ออย่างหนักแน่น ช่วงที่ผ่านมาเขาทำงานได้ไม่เลว ชีเหนียงจึงไม่ให้คนในบ้านพักตากอากาศเรียกเขาว่านายท่านสี่ แต่ให้ตำแหน่งผู้ดูแลใหญ่กับเขาแทน“ตอนนี้เจ้าคือผู้ดูแลใหญ่ ต้องระวังพฤติกรรม ต่อไปต้องดูแลพี่น้องเราให้ดี อย่าได้เอ่ยถึงเรื่องค่ายอีก ทุกอย่างต้องแสดงออกในนามคนของบ้านพักตากอากาศ”

        สิงเหล่าซื่อตบหน้าอกของตนเพื่อรับประกัน “ฮูหยิน วางใจได้ วัตถุประสงค์ของเราก็คือการบริการทุกคน! เราทำเพื่อสร้างชื่อเสียง เราจะทำอย่างมีคุณภาพ! ข้าจะต้องจับตาดูพวกเขาให้ดีแน่ ไม่มีทางทำให้ฮูหยินผิดหวัง!”

        เนื่องจากชีเหนียงมักจะพูดย้ำถึงเรื่องบริการและคุณภาพ สิงเหล่าซื่อก็เรียนรู้เช่นกัน เอะอะก็เอ่ยถึงเรื่องคุณภาพและบริการ!

        เมื่อเห็นเขาตระหนักรู้ได้เช่นนี้ ชีเหนียงก็พึงพอใจอย่างยิ่ง

        รอจนชีเหนียงถูกตู้หมิงเจวียนเรียกไป สิงเหล่าซื่อก็หันไปเห็นใบหน้าอิ่มอกอิ่มใจของเฉียงจื่อ

        “กลางวันแสกๆ เจ้าหน้าชื่นมื่นอะไร?”

        “ผู้ดูแล! ที่ฮูหยินบอกว่าจะรับสมัครลูกจ้างหญิง เช่นนั้นก็เท่ากับว่าเรา...” เฉียงจื่อจิ้มนิ้วชี้เข้าหากันและเกี่ยวกันอย่างเขินอาย ดวงตานั้นมีความกระมิดกระเมี้ยนน “โอ๊ย คนเขาเขิน ไม่อยากพูดแล้ว!”

        สิงเหล่าซื่อเห็นเขาเช่นนี้ก็สบถ “เก็บความลามกของเจ้าให้ดี หากทำให้หญิงสาวเหล่านั้นตกใจกลัวและกระทบกับเรื่องคู่ครองของเหล่าพี่น้องในค่าย…บ้านพักตากอากาศ ข้าจะเล่นงานเจ้าให้ตาย!”

        อันที่จริงไม่รู้ว่า ไม่ใช่แค่เพียงเฉียงจื่อที่เฝ้ารอลูกจ้างหญิงเหล่านี้ ลำพังเขาเองก็เฝ้ารอคอยให้ตนเองได้เจอกับรักแรกพบสักคนในนั้นเช่นกัน!

        หวังว่าเวลาจะผ่านไปเร็วสักหน่อย เร็วกว่านี้! คุณชายรองรีบมาเถอะ!

        …..

        ตู้หมิงเจวียนได้ห้องที่ชื่นชอบ ชีเหนียงก็มอบกุญแจให้นาง แล้วให้นางตกแต่งห้องแบบที่นางชื่นชอบ หลังจากมื้ออาหาร ชีเหนียงนัดหมายเวลาไปเมืองหลวงกับนาง ตู้หมิงเจวียนจึงจากไปก่อน

        ชีเหนียงที่รอจ้าวจือชิงอยู่นานและไม่ได้เจอสักที สุดท้ายจึงเขียนสาส์นทิ้งไว้และพาลั่วจิ่งเฉินมุ่งหน้าไปเมืองหลวงอย่างไม่รีรออีก

        สิงเหล่าซื่อเฝ้ามองรถม้าของชีเหนียงที่จากไป ในใจของเขาทั้งดีใจและหวาดกลัว ในเมืองหลวงยังมีผู้ที่อยากเล่นงานลั่วฮูหยินซ่อนตัวอยู่ ตอนนี้พี่จ้าวก็ยังไม่กลับมา เขาไม่กล้าบอกความจริงกับลั่วฮูหยิน จึงกัดฟันเรียกเฉียงจื่อมา

        “อะไรนะ! ข้าไม่ไป!” เฉียงจื่อปฏิเสธอย่างชัดเจน เขายังรอลูกจ้างหญิงอยู่ เขาไม่ต้องการไปเมืองหลวง

        “ไม่ไปก็ต้องไป เจ้าไปแอบจับตาดูให้ดี ดูว่ามีคนคิดร้ายกับฮูหยินหรือไม่!”

        “ผู้ดูแล ท่านคิดในแง่ร้ายเกินไปแล้ว ฮูหยินเป็นคนดีเช่นนี้จะมีใครทำเช่นนั้นกับนางได้…” เมื่อเห็นใบหน้าขึงขังจริงจังของสิงเหล่าซื่อ เฉียงจื่อจึงหุบยิ้มหน้าระรื่น “ต้องมีคนคิดเล่นงานฮูหยินจริงๆ!”

        “เช่นนั้นข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” เฉียงจื่อไปเก็บสัมภาระในทันที ก่อนจากไปสิงเหล่าซื่อยังมิวายกำชับเขาว่าห้ามให้ลั่วฮูหยินเห็นเขาเด็ดขาด นอกจากนี้ยังบอกเงื่อนงำซับซ้อนในเมืองหลวงให้แก่เขา แล้วให้เขาแอบตรวจสอบคนเหล่านี้

        ก่อนหน้านี้เขาแอบไปสืบด้วยตนเอง บวกกับค้นเจอจากบัญชีของสือเลี่ยหยาง แม้ว่าเขาจะวงคนสำคัญที่เกี่ยวพันได้ไม่กี่คน แต่กลับไม่อาจแน่ใจได้ว่าคือคนเหล่านี้ กระต่ายเจ้าเล่ห์ย่อมมีสามโพรง โดยเฉพาะสือเลี่ยหยางที่อยู่วงการนี้มานาน สิ่งที่อยู่ในมือเขาล้วนมีทั้งของจริงของปลอม บัญชีแบบเดียวกันนี้ คนของบ้านพักตากอากาศสามารถค้นเจอจากตอนที่สร้างบ้านไม่ต่ำกว่าสามเล่ม

        หากมิใช่เขาค้นพบเจอก่อน ลั่วฮูหยินคงเป็นคนเจอของเหล่านี้แทน น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ตัวหนังสือ ตัวอักษรในนี้เขาจึงต้องคอยจดจำและลอกเลียนไปขอคำชี้แนะจากคุณชายใหญ่ทีละตัว เพียงแต่คุณชายใหญ่หลักแหลมเกินไป เขาไปถามไม่กี่ครั้งก็นำมาซึ่งการสงสัยจากคุณชายใหญ่ ส่งผลให้เขาไม่กล้าไปหาคุณชายใหญ่อีก

        เพียงแต่เขารู้ตัวหนังสือแสนน้อยนิด แม้มีใจอยากเรียน แต่กลับไม่สามารถเรียนได้ในชั่วระยะเวลาอันสั้น ดีที่คุณชายใหญ่มีความอดทน ผู้ที่อยู่ในบ้านพักตากอากาศ หากต้องการเรียน เขาก็ยินดีสอน จนตอนนี้สิงเหล่าซื่ออย่างน้อยก็เขียนชื่อของตนเองได้แล้ว

        จ้าวจือชิงจัดการเรื่องสือเลี่ยหยางจบ ก็รีบควบม้าเร็วกลับค่ายอันหยาง มองดูการเปลี่ยนแปลงของค่าย เขาจึงรู้ได้ว่าชีเหนียงใส่ใจกับที่นี่อย่างแท้จริง เพียงแต่เขาเดินเตร็ดเตร่ในบ้านพักตากอากาศอยู่หลายรอบ แต่กลับไม่พบเงาของชีเหนียงแม้แต่น้อย กระทั่งสิงเหล่าซื่อก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน

        สิงเหล่าซื่อช่วงนี้ยุ่งกับการเก็บงานในบ้านพักตากอากาศ เมื่อได้ยินว่าจ้าวจือชิงกลับมา ก็รีบทิ้งงานในมือและวิ่งกลับมา

        “ลูกพี่จ้าว! ท่านกลับมาได้สักที!” สิงเหล่าซื่อเห็นเขาดีใจจนทนไม่ไหว จึงอ้าแขนจะเข้าไปกอดเขา

        มองดูสิงเหล่าซื่อที่ต่างจากในอดีตอย่างสิ้นเชิง จ้าวจือชิงยกมือขึ้นอีกฝ่ายให้อยู่ในระยะห่างสามเมตร

        สิงเหล่าซื่อเห็นดังนั้นก็หยุดลง แล้วเช็ดมือสกปรกบนผ้าเช็ดหน้าสองสามที เมื่อเห็นจ้าวจือชิงจ้องมองก็รีบอธิบาย “ใช่ว่าข้านั้นพิถีพิถันอะไรมากมาย แต่ลั่วฮูหยินบอกไว้ว่า บ้านพักตากอากาศของเราจะก้าวสู่การบริการระดับสูง ทุกรายละเอียดย่อมส่งผลวิธีคิดของลูกค้าที่มีต่อเรา ดังนั้นจะหยาบกระด้างเหมือนในอดีตไม่ได้เด็ดขาด”

        ขณะพูด ก็พับผ้าเช็ดหน้าเก็บไว้ในอ้อมอกอย่างดี

        -----