เผลอใจไปรักนายเย็นชา

"สวัสดีค่ะทุกคน" 

       "ฉันชื่อแคนดี้"

เป็นลูกครึ่งไทยเยอรมัน และฉันก็พึ่งย้ายโรงเรียนจากเยอรมันมาที่ไทยแค่ไม่กี่วันมานี้เอง แต่ที่ฉันต้องมาที่เมืองไทยในครั้งนี้ ก็เพราะว่ามามี๊และดาดี๊ของฉัน ต้องมาเปิดกิจการส่วนตัวใหม่ที่นี่ไงล่ะ ซึ่งที่ไทยเป็นบ้านเกิดมามี๊ของฉันด้วย นี่ก็จะเป็นครั้งแรกที่ฉันได้มาเมืองไทยด้วยสินะ ฉันก็รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกันแฮะ เพราะฉันคิดว่าการมาเมืองไทยครั้งนี้คงจะต้องเจออะไรใหม่ๆที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนแน่นอน  

*และเรื่องวุ่นๆก็เริ่มขึ้น*

"มามี๊กับดาดี๊ ส่งหนูตรงนี้นะคะคนเก่ง"

"ไปเรียนวันแรกก็ตั้งใจเรียนด้วยนะ คนเก่งของดาดี๊"

"•_•"

"หนูไม่ไปไม่ได้หรอคะ" อ้อนวอน^_^

"ไม่ได้ค่ะ เป็นเด็กต้องเรียนหนังสือนะรู้มั้ย:-D"

"แต่มามี๊คะ..." งอแงไม่หยุดเลยนะเราเนี้ย

"มามี๊กับดาดี๊ต้องรีบไปแล้วล่ะค่ะลูก เดี๋ยวตอนเย็นมามี๊จะมารับนะคะ"(^^)

"......"

เป็นการมาโรงเรียนครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าไม่ค่อยอยากมาสักเท่าไหร่เลย เพราะฉันพึ่งจะกลับมาจากเยอรมันมาแค่ไม่กี่วันเอง แล้วยังไม่ทันได้พักผ่อนเลยสักนิด แถมยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ด้วย และยังต้องมาเรียนในที่ ที่ใหญ่โตมากๆแบบนี้อีก...เฮ้อ"=_="

ฉันก้าวขาออกจากรถและเดินมุ่งหน้าไปยังห้องผู้อำนวยการ แต่ก็มาสะดุดตากับโรงเรียนแห่งนี้ ที่กว้างขวางและใหญ่โตราวกับคฤหาสน์หลังหนึ่ง ฉันที่เอาแต่มองไปรอบข้าง จนไม่ทันได้มองทางข้างหน้า…

จนเผลอชนเข้ากับชายร่างสูง ราว 170 ซม. ที่มีสีผิวสองสี ตาสองชั้น คิ้วคมเข้ม ในตาสีน้ำตาลอ่อน และผมดำสนิท

"ตึก...โอ้ย!" ฉันอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะหัวของฉันชนเข้ากับหน้าอกของชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน

"อะไรของเธอวะเนี้ย!" ชายร่างสูงพูดพร้อมกับแสดงสีหน้านิ่งขรึม

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ชายร่าสูงบางอย่างสงสัย?

"คือ...ขอ" ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ก็มีเสียงต่อว่ามาจากชายร่างสูงก่อนแล้ว

"นี่เธอ เธอเดินภาษาอะไรให้มาชนชั้นได้หะเนี้ย:-!" ชายร่างสูงตะคอกเสียงใส่

"ยัยเซ่อเอ๊ย!" `•︵•`

"อะไรของนาย นายต่างหากล่ะที่วิ่งมาชนชั้นก่อน" ฉันมองหน้าชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ฉันไม่ผิดเขาต่างหากที่ผิด ชนคนอื่นก่อนแล้วยังจะมีหน้ามาโวยวายใส่ชั้นอีก! ขอโทษสักคำก็ไม่มี ผู้ชายอะไรไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย! ฉันต่อว่าเขาในใจ

"นี่เธอ จะหาว่าชั้นผิดงั้นหรอ...!?" ชายร่างสูงยืนต่อว่าฉันแบบไม่ยอมรับผิด

":-(" ฉันทำหน้าบึ้งตึงพร้อมกับส่ายหัวไปมาเพราะรู้สึกเซ็ง!

กึก กึก กึก เสียงคนวิ่ง "นี่ไอ้ไทม์ รีบมาทางนี้ก่อนเร็ว เกิดเรื่องแล้ว!"

"ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยบ้า!" ชายร่างสูงพูดก่อนจะวิ่งออกไปพร้อมกับเสียงเรียกนั้น

พอตาบ้านั่นตะโกนมา ฉันก็รีบตะโกนสวนกลับไปทันที

"เออ...รีบๆมาเอาคืนด้วยล่ะ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!" ฉันตะโกนออกไปอย่างท้าทาย

เอ๊ะ! นายนั่นชื่อว่าอะไรนะ "ไทม์" งั้นหรอ ชื่อก็ออกจะเพราะหน้าตาก็ดีเสียอย่างเดียวนิสัยเสีย เหอะช่างเถอะ อย่าให้ฉันเจอนายอีกก็แล้วกัน แม่จะด่าให้หูชาเลยคอยดู!!!

ณ ห้องเรียน4/7

ตื่นเต้นจัง^^ นี่ฉันต้องได้แนะนำตัวแล้วสินะ สู้ๆ ฉันให้กำลังใจตัวเอง

"สวัสดีค่ะนักเรียนทุกคน" ครูใจดีกล่าวทักทายนักเรียนในชั้นเรียน ครูใจดีคือครูที่ปรึกษาห้อง4/7 ซึ้งก่อนหน้าที่ฉันจะมาห้องนี้ได้หลงทางไปหลายที่เลย โชคดีนะที่เจอครูใจดีซะก่อนเลยมาถูกห้อง ไม่อยากจะคิดเลยไม่งั้นคงอีกนาน…..ฮ่าฮ่า><

“วันนี้ก็เป็นวันแรกของการเปิดเทอม(เทอม2)ได้เตรียมพร้อมกันมารึยังคะ พร้อมเรียนกันบ้างรึยังคะเนี้ย”ครูใจดีพูดหยอกกับเพื่อนในห้อง

“โห่ครูก็…บลาๆ” เสียงเพื่อนผู้ชายกลุ่มหนึ่งพูดต่อรองกับครูใจดี

“เอาล่ะ ไม่เป็นไรค่ะวันแรกเราชิวๆกันอยู่แล้วสยายๆนะคะทุกคน” ครูใจดีพูดพร้อมกับยิ้มหวานออกมา*-*

“เย้! ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย” เสียงส่วนใหญ่จากเพื่อนในห้อง

ฉันอดหัวเราะไม่ได้เลยแฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า^^ เพื่อนทุกคนในห้องส่วนใหญ่ก็น่ารักเหมือนกันนะเนี้ย

“ทุกคนคะ วันนี้เรามีเพื่อนใหม่มาร่วมเรียนกับเราด้วยนะ”

"สวัสดีดีค่ะ ชื่อแคนดี้นะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนเลยนะคะ^^ ฉันกล่าวทักทายเพื่อนในห้องอย่างเป็นมิตร

“อู้วว้าว เด็กใหม่สวยเวอร์ ซุบซิบๆ” เสียงจากพวกผู้ชายในห้องที่แซวฉัน ไอ้บ้าเอ๊ยเขินจนทำตัวไม่ถูกไปหมดแล้ว><

ว่าแต่ฉันจะได้นั่งตรงไหนกันนะ…?

“แคนดี้จ๊ะ มีที่ตรงข้างไทม์เหลืออยู่จ่ะ หนูไปนั่งตรงนั้นก่อนนะจ๊ะ” ครูใจดีพูดทันทีหลังจากที่เห็นฉันมองหาที่นั่งพร้อมกับชี้ไปทางชายคนหนึ่ง

ว๊ากกก!: นี่ฉันหูฝาดไปใช่ไหมเนี้ย “ไทม์” ชื่อเหมือนไอ้ผู้ชายเฮงซวยอะไรนั่นเลย ไม่หรอกมั้งมันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก ฉันหันไปมองทางที่ครูใจดีชี้

“อุ๊ต๊ะ” ฉันอุทานออกมา ตายจริงใช่จริงๆด้วย

“มีอะไรรึเปล่าจ๊ะแคนดี้" ครูใจดีเอ่ยถาม

“อ๋อ ไม่มีอะไรค่ะครู” ฉันตอบกลับครูใจดีไปว่าไม่มี ทั้งที่จริงแล้วฉันก็ไม่อยากนั่งกับตาบ้านั่นด้วยซ้ำ

“ดีแล้วจ่ะ ระหว่างนี้ก็นั่งแบบนี้ไปก่อนละกันนะ เดี๋ยวรอจัดเลขที่ใหม่แล้วเราค่อยมาเปลี่ยนที่นั่งกันใหม่ค่ะ”^^ ครูใจดียิ้มให้หลังพูดจบ

โอ๊ยย! ฉันอยากจะบ้าตายจริงๆ….

จบตอนแล้วขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านอย่าลืมติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ^•^

ฝากติดตามหรือสามารถส่งของขวัญเพื่อให้กำลังกับดาวน้อยได้นะคะ ดาวน้อยจะได้มีกำลังใจแล้วมีทุนการศึกต่อค่ะขอบคุณค่ะ☺️