วันเข้าเช็คชื่อคณะนักศึกษาปี1มากมายละลานตาเต็มหน้าคณะรอลงชื่อเช็คยืนยันตัวว่ามา ขณะเดียวกันหนุ่มปี1หันมองรอบตัว "ใช่คณะนี้ป่าวว่ะ" สถานที่ไม่คุ้นตาไม่ใช่ที่ที่มาสมัครในวันแรก "มาถูกไหมเนี่ย" ตัวหมุนรอบหาคนที่พอจะถามได้
"5555 จริงเหรอ" เสียงหัวเราะดึงความสนใจเขา ตาโต น่ารัก ผิวเนียน เป็อะไรที่สมบูรณ์แบบ ตุ๊กตาเหรอ ตึกตัก! ตึกตัก! หัวใจเต้นแรงไม่คยเจอใครที่เหมือนตุ๊กตาขนาดนี้มาก่อนทำไมน่ารักแบบนี้นะ ตามองตามไม่หยุดเ้าตัวไม่รู้เลยว่ามีคนมองตนอยู่
"เขาไปก่อนนะ ขอบคุณนะที่มาส่ง" มือโบกบ๊ายบายเพื่อนใหม่
กลิ่นหอมลอยประทะจมูกคมกลิ่นหอมค่อยๆจางหายไป หอมจังจะไปแล้วเหรอ เ้าของกลิ่นหอมเดินผ่านเขาหายไปในฝูงชน "เดินเร็วจังตัวเล็กแค่นั้น" ตามองหาคนตัวเล็กเดินเร็วใช่ย่อยแป็ปดียวก็หายเข้าไปในฝูงคนแล้ว เขาเลิกหาคนในฝันมัวแต่ตามเขาต้องไปลงชื่อสายแน่ๆขาหมุนให้ตัวกลับไปอีกทางรีบเดินไปคณะอื่นต่อ
วิวสองข้างเต็มไปด้วยต้นไม้อากาศสูดเข้าปอดและปล่อยออกมาด้วยความสบายใจ "ลงชื่อเสร็จแล้วโล่งใจจังเลยดีนะที่มาทัน" มือประสานกันเยือดขึ้นฟ้าบิดความปวดเมื่อยออก ตามองรอบข้างบรรยากาศดีจังคิดไม่ผิดเลยที่เลือกเข้าที่นี่ บ๊อก! บ๊อก! หมาตัวน้อยวิ่งมาเห่าข้างขาเล็กหน้าก้มลงมองหมาน้อย ตัวย่อให้พอดีกับน้องหมา "มาจากไหนเนี่ย น่ารักจัง" มือขาวลูบหัวหมาน้อยหัวปกคลุมด้วยขนฟูๆคลอเคลียมือนั่นอย่างชอบใจ
"ขอโทษนะ" สาวผมสั้น หน้าตาหล่อ รีบวิ่งตามหมาของตัวเองมาขอโทษคนที่กำลังเอ็นดูเ้าหมาดื้ออยู่ "เราขอโทษนะที่ไม่ดูหมาให้ดี"
"ไม่เป็ไรน้องน่ารักดีนะชื่ออะไรเหรอ"
"ถ้วยฟู"
"ชื่อเหมาะกับน้องมากเลย แล้วเธอล่ะชื่ออะไร"
"เราชื่อนับเก้า"
"เราชื่อแอมบี้นะยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าเราจะได้เป็เพื่อนกัน"
"เธอเรียนที่นี่เหรอ"
"ใช่ เราพึ่งไปลงชื่อมาเองคณะนิเทศ"
"เราอยู่วิศวะ"
"คนล่ะคณะนิ"
"แต่เราก็เป็เพื่อนกันได้นะถ้าอยากเป็"
"เป็สิเราอยากเป็เพื่อนกับเธอ"
"ไว้เจอกันวันเปิดเรียนนะ"
"ไว้เจอกันนะ"
สาวที่เล่นกับลูกน้อยเมื่อครู่เดินกลับทางคณะที่พึ่งลงชื่อเสร็จ เ้าของน้องหมามองตามยังจะไปกับเขาแบบนั้น "เอาแม่ไหมลูกพ่อจะจีบให้" คอเอียงมองอย่างสงสัย แม่เหรอพ่อจะหาจากไหนจีบใครก็ไม่จีบ "พ่อไม่เคยเจอใครสวยแบบนี้มาก่อน" พ่อบ่นอะไรเยอะจังหนูหิวนะกลับบ้านกัน หงิง หงิง สองขาเล็กตระกุยขากางเกงให้พ่อสนใจ "หิวแล้วเหรอเดี๋ยวพ่อพากลับนะพ่อยังมองไม่พอเลย" เขาเดินไปจนไม่อยู่แล้วเนี่ยกลับบ้านได้แล้ว พ่อไม่ยอมกลับสักที่ลูกน้อยกัดขากางเกงให้เดินกลับห้อง ขายาวเซตามลูกน้อยตาละห้อยเหมือนหมาโดนทิ้งคนสวยทำไมสวยแบบนี้
18 นาฬิกา เวลาฟ้าสลัวรอบข้างเริ่มมืดแต่อย่างนั้นยังมีที่นึ่งคงความสว่างไว้แม้ในยามค่ำคืน ห้องเช่านักศึกษาสูงละฟ้า ดูดีประดุจคอนโดหรู
"สวัสดีค่ะมาติดต่อเช่าห้องว่างค่ะ" เงียบกริบไม่มีคนออกมาต้อนรับตามองบนโต๊ะหากริ่งเรียกมือตบกริ่งเมื่อเห็น กริ๊ง! กริ๊ง!
"ขอโทษนะคะมีใครอยู่ไหมคะ"
เสียงคนวิ่งมาจากข้างหลัง"มาแล้วค่ะขอโทษด้วยนะคะพอดีพี่ชายไม่อยู่ออกไปข้างนอก"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
"มาติดต่อห้องว่างนะคะ"
"ค่ะ"
"รอสักครู่นะคะเดี๋ยวขอเช็คห้องว่างสักครู่ค่ะ" มือกดแป้นพิมพ์อย่างเร่งรีบกลัวลูกหอคนใหม่รอนาน "เหลือห้องว่างสามห้องค่ะ"
"ไว้มาดูพรุ่งนี้ได้ไหมคะ"
"ได้ค่ะหอเราเปิดเจ็ดโมงนะคะ"
"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"
ติดต่อห้องพักเสร็จเดินสำรวจรอบหอต่อ "ตรงนั้นตลาดเหรอ" ถึงจะมืดแต่พอจะเห็นฝั่งตรงข้ามหน้าหอมีโต๊ะเรียงกันแต่ปิดไฟมืดไม่มีคน "แต่วันนี้ไม่มีค่อยถามพรุ่งนี้ล่ะกัน" เดินสำรวจเสร็จก็รีบกลับห้องเช่า
รุ่งเช้าวันใหม่ ฟ้าสดใสอากาศดี สาวปี1บิดเอวให้ความปวดหายไปหลังจากเก็บห้องมานับชั่วโมง "เก็บของเสร็จแล้วเหลือแค่ห้อง" ตัวล้มนอนอ้าแขนแพรล่าบนเตียงที่ยังไม่เก็บเผื่อเอาไว้ว่าจะยังไม่ได้เข้าอยู่วันนี้ "ไปอาบน้ำดีกว่าเดี๋ยวห้องยิ่งเหลือน้อยอยู่"
หอพักนักศึกษา:
สองพี่น้องคุยกันเื่ลูกหอคนใหม่ "เดี๋ยวเฮียรอรับเขาด้วยนะ"
"แล้วเฮียจะตรัสรู้ไหม"
"ผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าเหมือนตุ๊กตา"
"แล้วนี่จะไปไหน"
"ไปหานับเก้า"
"ไปหม่อสาวกันนะสิไม่ว่า"
"รู้ดีจริงๆ ไปล่ะ" น้องสาวตัวดีรีบเจ่นออกไป
หน้าหอพัก:
สาวหน้าหล่อยืนรอเพื่อนหน้าหอเป็จังหวะเดียวกันกับลูกหอคนใหม่เดินตรงมา
"นับเก้าใช่ไหม" คอเอียงมองหน้าคนที่ยืนมองนาฬิกา
หน้าเงยมองเสียงที่อยากได้ยินอีกหลังจากที่คุยกันเมื่อวาน ใจเริ่มเต้นเป็จังหวะ ประหม่าจัง "หวัดดี"
"เป็อะไรรึป่าวดูเหม่อๆ"
"ป่าว แอมบี้อยู่แถวนี้เหรอ"
"กำลังนะเรามาติดต่อดูห้องวันนี้"
"อ่อ"
"เราไปก่อนนะเดี๋ยวเต็มก่อน บ๊ายบาย" มือเล็กโบก ปากส่งยิ้ม
น่ารัก "บ๊ายบาย"
คุยกันท้ายบท
สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่านขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะอ่านแล้วสามารถติชมได้นะคะนี่แค่บทนำเป็น้ำจิ้มเท่านั้นแต่นางเอกของเราก็ตกไปแล้ว1คนฝากเป็กำลังใจให้น้องแอมบี้กับพ่อพระเอกของเราด้วยนะคะ ใครกันนะที่เป็พระเอก?
*บทนำสั้นหน่อยนะคะเราแต่งบทนำไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่
422
