ตอนที่ 5 หยดน้ำตา
หลังกลับมาจากเขาใหญ่ก็เป็เวลาที่ค่ำมากแล้ว เมื่อทานอาหารมื้อเย็นเสร็จ ศรัตน์ก็ไม่ทิ้งเวลาให้ว่างเปล่า เขาเข้าห้องทำงานของตัวเองไปเคลียร์งานที่คั่งค้าง ตอนนี้งานที่เขากำลังรับผิดชอบกำลังไปได้สวยและเป็ที่ยอมรับของหลายๆ สายตา เพราะเป็คนที่จริงจังกับการทำงาน จึงทำให้เขาหลงลืมสิ่งมีชีวิตข้างกายอย่างธนภร ภรรยาที่เขาเคยรักสุดหัวใจ
“หอมชงกาแฟมาให้ค่ะ ว้าย!!” ธนภรร้องอย่างใ เมื่อแก้วกาแฟที่เธอถือมาชนเข้ากับแฟ้มงานที่ศรัตน์หันมาพอดี
น้ำร้อนจัดราดมือเธออย่างจัง ก่อนที่มันจะราดลงสู่กระดาษเอกสารงานสำคัญซึ่งศรัตน์อดหลับอดนอนทำมากว่าสองคืน
“ศรัตน์ หอมขอโทษ...”
“หอม หอมรู้ไหมว่าทำอะไรลงไป!!”ศรัตน์รีบหากระดาษชำระใกล้มือมาซับน้ำกาแฟที่เปียกงานอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สนใจมือของภรรยาที่เริ่มเกิดรอยแดงช้ำถนัดตา “งานนี้สำคัญมาก ทำไมทำอะไรไม่ระวัง ทำไมซุ่มซ่ามขนาดนี้ฮะ!!”
“หอมขอโทษ... เดี๋ยวหอมช่วย”
“ไม่ต้อง!! ออกไปเลยไป ไม่ต้องมาวุ่นวาย!!”
ธนภรสะดุ้งทั้งตัวเมื่อสามีตะคอกใส่เธอ ร่างกายจึงได้รีบคว้าแก้วกาแฟและออกจากห้องทำงานของชายหนุ่มผู้เป็สามีทั้งน้ำตา
ฝ่ามือแดงถูกลูบด้วยยาด้วยการดูแลของเธอเอง เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอเจ็บตัวเพราะความซุ่มซ่ามจนทำให้งานของสามีเสียหาย หยดน้ำตาของความน้อยเนื้อต่ำใจหลั่งไหลออกมาเป็สาย เธอสะอึกสะอื้นต่อความเ็ปทั้งทางร่างกายและจิตใจของตัวเอง
“คุณหอมเป็อะไรคะ ให้ป้าช่วยไหมคะ”
“.....” ธนภรชักมือหลบพร้อมกับเช็ดคราบน้ำตา เมื่อพี่เลี้ยงที่ดูแลลูกสาวอุ้มเด็กน้อยเข้ามาในห้อง“ไม่ได้เป็อะไรค่ะ อะตอมเป็ไงบ้างคะ ซ้อมเต้นเก่งหรือยังเอ่ย”
“เก่งแล้วค่ะ อะตอมอยากเต้นให้พ่อรัตน์ดู”
“......” คนเป็แม่จ้องมองลูกน้อยที่แววตามีแต่ความใสซื่อและไร้เดียงสา
“วันนี้นอนก่อนนะคะ ดึกแล้ว... ป้าไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูดูแลต่อเอง”
+++
ในเวลาที่ดึกมากแล้ว เมื่อดวงตาอ่อนล้าแต่ไม่อาจที่จะข่มตาหลับลงได้ ธนภรนอนตะแคงกอดลูกน้อยของตนเองบนเตียงกว้าง เธอแกล้งหลับตาเมื่อสามีเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนเตียงนอนไหววูบยุบตัวก่อนที่มันจะเด้งกลับคืน ดวงตาคู่สวยที่บวมช้ำจึงได้หรี่ตามองศรัตน์ ซึ่งเขากำลังนำหมอนและผ้าห่มอีกชุดที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าออกไปจากห้อง เมื่อประตูถูกปิดลง ภายในห้องกลับมามืดสนิทอีกครั้ง ดวงตาที่จ้องมองคนที่ออกไปจากห้องจึงได้เกิดหยดน้ำตาอีกครั้ง