หลังเลิกเรียนนานน่านกลับมาอาบน้ำที่ห้องรอเคนมารับ วันนี้สายรหัสของเขานัดไปเลี้ยงย้อนหลังที่ร้านร้านหนึ่ง ซึ่งน่านน้ำไม่รู้จักและไม่เคยได้ยินมาก่อน ทว่าเมื่อสอบถามจากเคนอีกคนก็บอกว่ารูัจักดี จะเป็พาไปเอง
น่านน้ำบอกให้คินทร์รู้เป็ที่เรียบร้อย คนพี่ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแคบอกให้ระวังตัว เพราะตัวเองมีประชุม่เย็นก่อนจะไปพบลูกค้า กว่าจะได้กลับห้องก็คงจะดึก ไม่สามารถไปรับไปส่งน่านน้ำด้วยตัวเองได้ เช่นนั้นจึงให้เคนฝากฝังเคนให้ช่วยดูแลแทน
ติ๊ง~
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น ก่อนเ้าของจะหยิบขึ้นมาอ่านพรอมตอบกลับไป
K : เคนมารับหรือยังครับ
Nan : เฮียเคนบอกว่าใกล้ถึงแล้วครับ
K : ไปเที่ยวร้านแบบนั้นระวังตัวด้วยนะครับ ถ้ามีปัญหาอะไรน่านบอกเคนนะครับ
K : ถ้าเป็ไปได้อย่ากลับดึกมากนะครับที่รัก
Nan : รับทราบครับ
K : เฮียต้องไปประชุมแล้ว เสร็จแล้วเฮียจะทักไปฟาอีกทีครับ
Nan : ครับ ตั้งใจประชุมครับเฮีย
หลังจากคุยแช็ตกับคินทร์จบได้ไม่นาน เคนก็โทรมาบอกว่ารออยู่ข้างล่าง
น่านน้ำตรวจความเรียบร้อยในห้องอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้ลืมอะไรถึงได้รีบลงไป
เวลาเกือบหนึ่งทุ่มน่านน้ำและเคยมาถึงร้านนั่งชิลแห่งหนึ่ง บรรยากาศรอบข้างครึกครื้นกว่าที่คิดไว้ เสียงเพลงจากในร้านดังพอสมควร เพราะเป็ร้านเปิดโล่งจึงสามารถได้ยินอย่างชัดเจน ไม่ต้องกังวลว่าจะไปรบกวนชาวบ้านชาวช่อง เพราะที่นี่ไกลจากบ้านผู้คนพอสมควร
เคนนัดเพื่อนให้มาที่ร้านนี้เช่นกัน จะได้ถือโอกาสอยู่ดูน่านน้ำด้วย ต่อให้พี่ชายไม่ได้ฝากให้เขาช่วยดูแลเขาก็ไม่ปล่อยให้เด็กไร้เดียงสาคนนี้อยู่กับพวกรุ่นพี่เพียงลำพังแน่นอน
ต่อให้โตแค่ไหนน่านน้ำก็ยังเป็เด็กน้อยในสายตาของสามพี่น้องตระกูลนี้อยู่ดี
“เดี๋ยวเฮียจะไปนั่งกับเพื่อนที่โต๊ะริม ถ้าจะกลับก็เดินมาเข้าใจไหม?” เอ่ยเสียงเรียบถามเด็กตรงหน้า
“เข้าใจครับ”
น่านน้ำแยกตัวออกไปหาพวกรุ่นพี่ที่มากันอยู่ก่อนแล้ว ยังเหลือสายรหัสอีกคนที่ยังมาไม่ถึง ซึ่งทุกคนกำลังรออยู่เพื่อนทำการต้อนรับน้องใหม่อย่างเป็ทางการ
ผ่านไปเกือบชั่วโมงรุ่นพี่หลายคนเริ่มส่งเสียงดังขึ้นกว่าปกติ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปทำหให้สติที่มีค่อย ๆ เลือนหาย
“เรามาเล่นเกิมกันดีกว่า” คนเมายืนขึ้นพร้อมกับเชิญชวนทุกคนให้เล่นเกม “ถ้าขวดหมุนไปที่ใครให้คนนั้นพุดความจริง แต่ถ้าไม่ตอบจะต้องดื่ม”
เกมเบสิคที่คนในวงเหล้าชอบเล่นกัน น่านน้ำพอจะรู้มาบ้างจากหนังที่เคยดู
ั้แ่นั่งร่วมวงมาน่านน้ำเอาแต่นั่งเงียบฟังคนอื่นพูด ส่วนตัวเองพูดนับคำได้ ลอบมองไปยังโต๊ะที่เคนนั่งอยู่เป็ระยะ อย่างน้อยก็อุ่นใจที่มีคนรู้จักอยู่ที่นี่ด้วย อีกทั้งเคนคอยมองเขาอยู่ตลอดเหมือนกัน
ขวดแก้วเริ่มหมุนลงบนโต๊ะหลัจากเคลียร์พื้นที่ว่างเสร็จเรียบร้อย ปากขวดหมุนไปเรื่อย ๆ ตามแรกส่ง โชคดีที่ปากขวดไม่ได้มาหยุดตรงกับเขา ไม่ว่าจะรอบไหน ๆ ก็ตาม
จนกระทั่งคคิดเกมเริ่มเบื่อจนหยุดเล่น เปลี่ยนเป็พูดคุยแทน ทั้งยังมากอดคอรุ่นน้องสายรหัสเดียวกันอย่างน่านน้ำ ยื่นแก้วเหล้าสีอำพันส่งให้
“ดื่มหน่อยเส้! ั้แ่มานั่งเนี่ย น่านยังไม่ดื่มสักแก้ว”
น่านน้ำหน้าเสียเล็กน้อย เริ่มทำตัวไม่ค่อยถูกเพราะไม่เคยดื่มมาก่อนในชีวิตนี้ หากปฏิเสธออกไปตรง ๆ ก็กลัวจะเสียมารยาท และนี่ก็เป็ครั้งแรกของการเข้าสังคมกับคนอื่น ๆ ไม่ทันที่ความคิดจะหยุดลงปากแก้วก็จ่ออยู่ตรงริมฝีปากเสียแล้ว
“ดื่มเลย ดื่มเลย!”
เสียงโห่เชียร์ของทุกคนบนโต๊ะดังขึ้นปลุกใจให้รุ่นน้องดื่มเหล้า แรงกดดันมากจนน่านน้ำยอมอ้าปากให้คนอายุมากกว่ากรอกเหล้าเข้ามาในปากจนหมดแก้ว กลิ่นเหม็นเฉพาะตัวฉุนขึ้นจมูกผสมกับความขมปร่าในปากถูกกลืนลงในลำคอ ใบหน้าหวานเหยเกเพราะความไม่คุ้นชินของรสชาติทั้งยังคล้ายจะสำลักอยู่รอมร่อ
“เก่งมาก! อีกแก้ว”
แก้วที่สองไม่ทันถึงปากน่านน้ำคนที่ยืนกอดคออยู่กลับชะงักมือนิ่ง เมื่อมีใครบางคนเข้ามารั้งเอาไว้
สีหน้าหล่อเรียบนิ่งไม่แสดงถึงอารณ์ใด ๆ ตามวิสัยเ้าทำให้ทั้งโต๊ะเงียบสนิท ทว่าดวงตาคมยังแฝงความดุดันอยู่ไม่น้อย
“ผมว่านี่ก็ดึกแล้ว คุณเองก็เมามากแล้ว แยกย้ายกันกลับได้แล้วมั้งครับ”
“มึงเป็ใคร มายุ่งอะไรวะ? คนเขากำลังสนุกกัน”
คนเมาสติไม่เต็มร้อย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรออกไป หากเพ่งมองคนที่รั้งข้อมือเขาเอาไว้แล้วมั่นใจเลยว่าเขาไม่เคยเจอคนคนนี้มาก่อน
และแน่นนอนว่าทุกคนในโต๊ะไม่มีใครรู้จักเคน ก็แน่ละในเมื่ออีกฝ่ายเรียนอยู่อีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง
“จะกลับเลยไหมน่านน้ำ”
คนถูกถามไม่ได้ให้ความสนใจกับคนเมา หันมาถามน่านน้ำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอฟังคำตอบจากแฟนของพี่ชาย
ตอนนี้ใกล้จะสี่ทุ่มแล้วเคนคิดว่าน่านน้ำอยู่ที่นี่นานเกินไป จากที่นั่งสังเกตก็เห็นว่าเ้าตัวเอาแต่นั่งเงียบ ๆ ฟังคนอื่นคุยกันไม่ได้มีส่วนร่วมสักเท่าไรเท่าไร ต่อให้อยากลุกหนีจากตรงนี้ก็คงไม่กล้าพอเพราะเป็คนขี้เกรงใจ นี่แหละนะข้อเสียของน่านน้ำที่เคนเคยตำหนิอยู่หลายครั้ง แต่ดูเหมือนจะยากสำหรับเด็กคนนี้หากให้ปรับเปลี่ยนเื่นี้
ก่อนหน้านี้ไปเข้าห้องน้ำมา ไม่คิดว่าจะออกมาเห็นรุ่นพี่ขี้เมากำลังจะมอมเหล้าน่านน้ำ
“รีบกลับปายหนายวะ น่านต้องอยู่กับพวกกูอีกยาว” เสียงยืดยานเอ่ยตอบกลับไปเสียงดัง ไม่สนว่าโต๊ะข้าง ๆ จะมองหรือเปล่า
“พี่โดมมันเมาแล้ว ถ้าน่านจะกลับก็กลับได้เลยนะ”
“ใครเมา กูไม่เมาเว้ย!”
“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า”
น่านน้ำรู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไร พะอืดพะอมแปลก ๆ ไม่รู้เป็เพราะเหล้าที่ดื่มไปหรือเปล่า ถึงได้มีอาการแบบนี้ ทั้งยังมึนหัวทุกครั้งที่ขยับตัว
“อารายวะ จะรีบปายหนายเล่า!”
พลันมือหยาบจับท่อนแขนเล็กเพื่อรั้งไม่ให้ไปก็ถูกเคนสะบัดออกทันทีไม่มีความเกรงใจหรือเกรงกลัวใด ๆ น่านน้ำได้แต่เม้มปากแน่นไม่กล้าพูดปริปากพูดอะไรออกไป ก่อนเดินตามแรงดึงของคนอายุมากกว่ามาที่รถ
เคนจัดการยัดตัวว่าที่พี่สะใภ้ขึ้นรถ ก่อนตัวเองจะไปฝั่งคนขับและเริ่มขับเคลื่อนรถออกไปจากที่นี่
ท้องถนนใน่กลางคืนนั้นค่อนข้างจะมีรถเยอะประมาณหนึ่ง สมกับเป็เมืองหลวงแห่งการท่องราตรี ผู้คนในเมืองชอบใช้ชีวิตตอนกลางคืนมากกว่าโดยปกติ
“เฮียเคน น่านจะอ้วก” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงอ้อมแอ้มพลางหลับตาลงเบา ๆ ในท้องตอนนี้ปั่นป่วนคล้ายคนเมารถ ยิ่งมองแสงไฟจากรถผ่านไปผ่านมายิ่งมึนหัว
“ดื่มไปกี่แก้ว”
“แก้วเดียวครับ”
“ทนหน่อยใกล้ถึงแล้ว แถวนี้จอดไม่ได้”
“ครับ”
เคยเพียงเอ่ยบอกเสียงเรียบไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับอาการของน่านน้ำ คนที่ไม่เคยดื่มเหล้ามาก่อนโดนไปแก้วเดียวก็สามารถล้มพับลงได้ง่าย ๆ และจากที่เห็นในแก้วตอนนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็เหล้าเพียว ๆ ไม่มีอะไรผสมให้รสชาติและความเข้มของมันอ่อนลง
น่านน้ำอดกลั้นไม่ให้ตัวเองอ้วกแตกใส่รถของเคนก่อนถึงคอนโดฯ ปรับเบาะเอนนอนชิงหลับไปเสียก่อน
ไม่รู้ว่าตัวเองนอนหลับไปนานแค่ไหน ตื่นมาอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว อาการมึนหัวก่อนหน้านี้ก็เบาลง ไม่หนักอึ้งเท่าตอนแรก
ดวงตากลมใสแดงเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่น มองไปรอบ ๆ ตัวทว่าไม่เจอใครอีกคน ก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นเดินออกมาจากห้อง เห็นคินทร์กำลังนั่งทำงานอยู่ชั้นล่าง
ร่างเล็กย่างกายเข้ามาออดอ้นคนพี่ทั้งที่ปกติแล้วน้อยนักที่น่านน้ำจะทำแบบนี้ หรือฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปช่วยให้มีความกล้ามากขึ้น
“ดีขึ้นหรือยังครับ” สุ้มเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามคนรักอย่างอ่อนโยน พลางโอบเอวบางไว้หลวม ๆ ยกมืออีกข้างลูบแก้มนวลซับสีเืแ่เบา
“ดีขึ้นแล้วครับ”
“สนุกหรือเปล่า”
น่านน้ำส่ายหัวไปมา “ไม่สนุกครับ เสียงดัง คนเยอะ น่านไม่ค่อยชอบ”
“ถือเป็ประสบการณ์ครับ” ได้ลองเรียนรู้อะไรด้วยตัวเองจะทำให้เราโตขึ้นคินทร์เชื่ออย่างนั้น “แล้วที่ดื่มไปเป็ยังไง ชอบไหม?”
“ไม่ชอบ ขมไม่อร่อย ปวดหัวปวดท้องจะอ้วก”
“ถ้าไม่ชอบครั้งต่อไปก็ไม่ต้องดื่มอีก หรือถ้าในอนาคตมีเหตุการณ์ที่ทำห้เลี่ยงไม่ได้ก็ดื่มน้อย ๆ รู้ลิมิตตัวเอง เข้าใจไหมครับ”
“เข้าใจครับ”
ตอนนี้เหมือนพ่อกำลังสอนลูกอยู่อย่างไรอย่างนั้น จากเด็กสิบห้าปีที่เคยร้องไห้น้ำตานองหน้าคนนั้นโตจนอายุยี่สิบแล้ว ผ่านมาไวราวกับโกหก
“ขึ้นไปอาบน้ำสักหน่อยไหม จะได้สบายตัว”
“ก็ดีครับ งั้นเดี๋ยวน่านไปอาบน้ำแปป๊บหนึ่งนะ”
“ครับ”
ก่อนหน้านี้ที่เคนมาน่านน้ำคินทร์เป็คนลงไปรับด้วยตัวเอง เพราะน้องชายี้เีแบกน่านน้ำขึ้นมาส่ง
ครั้นได้เห็นว่าแฟนเด็กหมดสภาพเพราะเหล้าแค่แก้วเดียวก็อดเอ็นดูไม่ได้ คิดว่าหลังจากนี้น่านน้ำคงเข็ดขยาดกับการดื่มอย่างแน่นอน
หลังจากอุ้มร่างเล็กขึ้นมาถึงห้อง ก็พาไปนอนที่เตียงทันที ไม่คิดที่จะปลุกให้ตื่นมาอาบน้ำ เกรงว่าจะอาการมึนหัวที่ยังไม่ดีขึ้นจะหนักกว่าเก่า คินทร์จึงปล่อยให้คนรักได้พักผ่อนไม่รบกวน
.
.
เด็กหนุ่มตัวหอมอาบน้ำปะแป้งเสร็จก็ลงมาหาคู่หมั้นตัวเองด้วยหน้าตาที่สดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เอวบางถูกรวบเอาไปกอดพลางดึงให้นั่งลงบนตักแกร่ง
ใบหน้าหล่อรับกับแว่วสายตาทรงเหลี่ยมดูมีเสน่ห์มากขึ้น แม้จะแปลกตาไปบ้างเพราะเมื่อก่อนคินทร์ไม่ได้ใส่แว่นแบบนี้ แต่ทว่า่นี้เขาสังเกตเห็นคินทร์ใส่แว่นบ่อยขึ้นโดยเฉพาะตอนทำงาน เหมือนว่าเ้าตัวจะมีปัญหาเื่การมองเห็นครั้นไปตรวจวัดค่าสายตาถึงได้รู้ว่าตัวเองสายตาสั้นลงไปเยอะพอสมควร หลังจากนั้นจึงได้ตัดแว่วมาใส่
ดวงตาคมภายใต้เลนต์แว่นจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่ละสายตา ทั้งยังหลุบตาลงมองริมฝีปากบางอมชมพูเป็ธรรมชาติ เคลือบด้วยลิปบาล์มชุ่มชื่นบำรุงริมฝีปากให้น่าจุ๊บมากขึ้น
พลันร่างกายเร็วกว่าความคิด คินทร์กดจูบไปยังอวัยวะเดียวกันพร้อมงับกลีบปากล่างเบา ๆ ให้หายมันเขี้ยว
“อื้อ!”
เสียงร้องท้วงในลำคอดังขึ้น ก่อนใบหน้าแสนดื้อดึงจะแสดงออกมาให้เห็น เรียกความเอ็นดูจากคนพี่ได้เป็อย่างดี ก่อนจะเปลี่ยนเื่ไปคุยอย่างอื่น
“ง่วงหรือยัง”
“เริ่มง่วงแล้วครับ” แม้จะนอนไปแล้วก่อนหน้านี้ แต่ก็ยังรู้สึกไม่เต็มอิ่มอยู่ดี
“ขึ้นไปนอนก่อนไหม?”
“เฮียจะนอนตอนไหน”
“เคลียร์เอกสารกองนี้เสร็จก็นอนครับ”
“น่านอยากนอนพร้อมเฮีย”
“กว่าเฮียจะทำงานเสร็จคงอีกสักพัก น่านขึ้นไปนอนก่อนเถอะเสร็จแล้วเฮียจะตามไป”
“ไม่เอา” เอ่ยตอบอย่างดื้อดึง พลางโอบแขนรอบลำคอเ้าของตัก ทิ้งศีรษะบนลาดไหล่กว้าอย่างเอาแต่ใจ
คินทร์ไม่ได้ตำหนิน่านน้ำทั้งยังกระชับเอวบางเข้ามากอดเอาไว้แน่น นานทีจะได้เห็นท่าทีแบบนี้จากน่านน้ำ จะให้เขาปฏิเสธได้ยังไง
อยากให้น่านน้ำอ้อนแบบนี้ทุกวันเลยด้วยซ้ำ..
TBC.
#คำขอจากเฮียคินทร์
571K
