อำพรางรัก

บทที่11

        เกรทห้า..

        มินตราผ่านด่านทดสองทุกเกรทมาเรียบร้อยแล้ว เกรทห้า การตัดสินคือครั้งเดียว คือแพ้และชนะ คนที่แพ้จะต้องกลับมาซ่อมใหม่ เมื่อจบทุกเกรทแล้ว เธอคิดว่าถ้าเจอกับคู่แข็งธรรมดาเธอก็อาจจะชนะ แต่เ๱ื่๵๹นี้ประมาทไม่ได้เด็ดขาดแม้ว่าจะซ้อมกับเคนมาแล้วก็ตาม หลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้น เธอยังคงต้องเจอเขาทุกวัน เขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นั้นอีกเลย หรือแม้แต่เ๱ื่๵๹ที่องค์กรไม่ปลอดภัยด้วย เคนยังคงทำตัวปกติเหมือนเดิม เป็๲คู่ต่อสู้ที่ดี แต่เธอยังคงไม่สามารถเอาชนะเขาได้อยู่ดีถึงแม้ว่าจะซ้อมทุกวันก็ตาม เกรทห้าจะมีหน่วยตรวจพิเศษมาเป็๲ผู้คุม กรรมการจะตัดสินหลังจากสามสิบนาทีไม่มีใครล้ม จะให้สู้ใหม่ ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าอีกคนจะยอมแพ้ หรือไม่ก็น็อคไป ทุกคนจะปลอดอาวุธ ห้ามมีการใช้มีดปืนหรือเอาอาวุธใดๆ เข้ามาภายในเขตการต่อสู้ ถ้าหลุดออกนอกเส้นเขตของเบาะ ถือว่าตกรอบ มินตราเห็นคนรอบข้างเริ่มทยอยกันเข้ามาแล้ว วันนี้เธอใส่ชุดค่อนข้างรัดกุม แม้ว่ามันจะอึกอัดก็ตาม ท้องฟ้าแจ่มใสเกินไป เธออยากให้อากาศอึมครึมมากกว่า มันทำให้เธออึดอัดเวลาเห็นหน้าคู่ต่อสู้ชัดๆ

        “เราจะจับคู่ โดยการจับฉลาก” แม็กซ์ถือโถแก้วบางอย่างอยู่ในมือ ข้างในนั้นมีเศษกระดาษอยู่เต็มไปหมด คนที่ผ่านทุกเกรทแล้วจะมารวมตัวกันในที่แห่งนี้ มีชื่อยู่ในโถครบทุกคน มินตราพยายามนึกภาพว่าเธอจะได้คู่กับใคร ถ้าได้คู่กับอลิซนั่นแสดงว่าเธอซวยมาก เธอไม่อยากเจอหน้าอลิซอีก ถ้าสู้กัน เธออาจจะเลือกเดินหนีก็ได้ ใครจะรู้

        “คู่ที่หนึ่ง” แม็กซ์ เริ่มจับฉลาก

        “เธียร์”

        “อา...” เธียร์เงยหน้าขึ้น เขาเคยผ่านเกรทนี้มาแล้ว ครั้งก่อนเขาแพ้ เลยต้องมาซ่อมอีกครั้ง มินตราคิดว่าถ้าได้คู่กับเธียร์ เธอจะกล้าเตะเขาหรือเปล่า หรืออาจจะชกให้เขาดั้งหักเฉยๆ

        “อลิซ” มินตราหันขวับ เธียร์ได้คู่กับอลิซงั้นเหรอ รอบกายของเธอเงียบราวกับไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย อลิซก้าวออกมาจากทางด้านหลังเธอเหลือบมองมินตราอยู่ครู่หนึ่ง

        “ครั้งนี้เธอโชคดีไปนะ” เธอกระซิบข้างหูมินตรา หญิงสาวเม้มริมฝีปาก เธอไม่ได้โชคดี แต่เธียร์ต่างหากที่โชคร้าย ครั้งนี้เธอว่าเขาต้องแพ้แน่ เขาต้องกลับมาซ่อมใหม่อีกครั้ง เธียร์ดูสีหน้าไม่ค่อยดี เขาคงจะอึดอัด อลิซเป็๲ผู้หญิงที่ไม่ได้มีร่างกายถึกทึงมากนัก แต่เป็๲ผู้หญิงที่หมัดหนักพอตัว เธอไม่เคยโดยหรอก แต่ดูจากการยกเวตของเธอแล้ว ไม่น่าจะเป็๲สาววัยยี่สิบธรรมดาๆ

        “คู่ต่อไป”  แม็กซ์หยิบกระดาษขึ้นมาอีกครั้ง ไม่มีชื่อที่ฉันรู้จัก คู่ที่สาม ที่สี่ และหกผ่านไป และแม็กซ์เหลือกระดาษอยู่ไม่กี่ใบ

        “คู่ที่เจ็ด มิน” ชื่อเธอ มินตราหลับตาสงบนิ่งเธอฟังชื่อคู่ต่อสู้ของตัวเองอย่างลุ้นระทึก ใจของเธอเริ่มสั่น เธอไม่ได้กลัว แต่...เธอแค่ไม่รู้ว่าถ้าหากต้องล้มลงแล้วเข้าไปนอนรพ. เธอจะลุกไหนมาไหนไม่ได้นานแค่ไหน แม็กซ์หยิบมันขึ้นมา เธอไม่ได้ยินเสียงของหล่อนอีกหลายวินาที

        “อะไรเหรอ” เธอลืมตาขึ้นถาม เมื่อไม่ได้ยินชื่อของคู่ตนเอง แม็กซ์ขมวดคิ้วอยู่นาน ก่อนเธอหันซ้ายขวาเหมือนกำลังหาใครบางคนอยู่และเธอก็เจอเขายืนอยู่ไม่ไกลจากเคน

        “อะไรเนี่ยพีเจ นายลงแข่งทำไม” พีเจเหรอ... เธอเห็นเขาแล้ว เขาในชุดออกกำลังกายสีเทาเข้ม กำลังยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล

        “อ่าว มีชื่อด้วยเหรอ แย่จังเลยนะ” เขาพูดพร้อมกับเขาแก้ม หมายความว่ายังไงเขาลง เขาอยู่หน่อยอื่นไม่ใช่เหรอแล้วทำไมเขาถึงได้เลือกมาลงแข่งด้วย พีเจเดินมาใกล้เธอยักคิ้วให้เธอเล็กน้อย

        “ไม่ตลกเลยพีเจ เล่นอะไรอยู่” เขายิ้มให้กับแม็กซ์ ดวงตาของลุกวาวเมื่อมองมาทางเธอ ..ทำไมเธอถึงรู้สึกขนลุก เขาดูเหมือนไม่ใช่คนขี้เล่นอีกต่อไป สายตาคู่นั้นมันฉายแววว่านี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญ เธอเกรงว่าเธอกำลังคิดถึงสิ่งที่พ่อพูด

        อย่าไว้ใจใคร

        การแข่งขันเริ่มขึ้น ...

        เธียร์ดูประม่า เขาดูจะไม่ชอบการแข่งขัน เพราะทุกครั้งที่มีการแข่งและวัดด้วยกำลัง เธียร์มักจะแพ้ถึงแม้จะชนะบ้างสองสามครั้ง –เ๱ื่๵๹นี้แม็กซ์เป็๲คนบอกเธอ- และเธียร์เองก็ไม่ถูกกับอลิซเป็๲ทุนอยู่แล้วทำให้เขาดูประหม่ามากกว่าเดิม  อลิซชกเข้าที่เบ้าตาของเธียร์เต็มแรง ทันทีทีมีเสียงออดดังให้เริ่ม เขากุมเบ้าตาแน่น แล้วร้องโอย เธียร์ถูกหล่อนชกเข้าอีกครั้งที่หน้าท้อง ก่อนที่เธอจะเหวี่ยงขาที่ก้านคอของเขา เธียร์ล้มลง  มินตราเห็นอลิซแสยะยิ้ม มันน่าเกลียดมาก เธออยากเป็๲คนอัดอลิซด้วยตัวเองเสียมากกว่า เธียร์เป็๲คนที่อ่อนแอที่สุดในองค์กรหรือเปล่า ทำไมเขาไม่สู้เลย มินตราเบือนหน้า เธอไม่อยากเห็นอะไรแบบนี้ เธียร์ไม่ได้ก่ออาชกรรมในรูปแบบของการใช้กำลัง เขาแค่เป็๲คนเก่งด้านข้อมูลทางคอมพิวเตอร์ไม่ใช่การต่อสู้แบบนี้  แต่เธอไม่ทันเห็นอะไรบางอย่าง เธียร์ขัดขาเธอ เธอล้ม หัวกระแทกกับเบาะ เธียร์ลุกขึ้นคร่อมหล่อนไว้ แล้วพลิกตัวหล่อนให้นอนคว่ำลง มือของเขาจับท่อนแขนของเธอบิดเกร็ง อลิซพยายามดิ้นเธอกำลังถูกหักแขน เธียร์ก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างที่เธอไม่ได้ยิน นั่นอะไร  เขาทำเหมือนกำลังยั่วโมโหให้อลิซตื่นขึ้น เธอเห็นสิ่งที่เปลี่ยนไป มือของอลิซอีกข้างไม่ได้โดนกด มินตรากระพริบตาเพียงครู่เดียวก่อนที่จะเห็นว่าเธียร์โดนเหวี่ยงออกไปนอกกรอบเรียบรอยแล้ว

        ปี๊ด!

         ดูเหมือนว่าเขาจะยั่วโมโหอลิซได้ถูกเวลา เพราะอลิซผลักเขาตกเบาะไปกระแทกกับพื้นอย่างจัง ทำให้การแข่งขันหยุดลงได้ภายในเสี้ยววินาที อลิซชนะ หล่อนจับแขนตัวเองและรู้ว่ามีบางอย่างหัก มินตราเห็นหล่อนกัดฟันแน่น การที่เธอชนะในครั้งนี้มันทำให้มินตรารู้สึกสงหรณ์ใจไม่ดี คนที่แน่นิ่งไปคือเธียร์ เธอตั้งท่าจะวิ่งไปดูเขา แต่ว่ามีคนกรูเข้าไปหามเขาแล้ว หัวของเขาอาจจะไปกระแทกกับพื้นจนน็อค  มินตราได้แต่มองเธียร์ถูกอุ้มใส่รถเข็นจากไปและไม่แน่เธออาจจะโดนแบบเดียวกับเธียร์

        พีเจเดินเข้ามาอย่างองอาจ สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายมากกว่าที่ควรจะเป็๞ หญิงสาวลอบมองดูใบหน้าเคราครึ้มของคนตรงหน้าด้วยสายตาที่คลางแคลงใจ หล่อนยอมรับว่ากังวลไม่น้อยกลัวว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะทำให้เธอพลาด

        “อย่าหวงน่า” เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับลูบเคราบางของตัวเองเบาๆ

        “ฉันไม่ทำให้เธอเจ็บหรอก”