บทที่ 7 เธอแค่เป็ไข้
ขณะที่ฟู่อวิ่นซางกำลังทำงานอยู่ โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นครืด ๆ จากนั้นเสียงเรียกเข้าก็ขัดจังหวะ
ฟู่อวิ่นซางมองดูหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่ข้างหู “แม่มีธุระอะไรรึเปล่าครับ”
“อวิ่นซางจ๊ะ ลูกอยู่ที่ไหนเหรอ”
“อยู่ที่บริษัทกำลังทำงานอยู่ครับ”
เสียงของปลายสายฟังดูสับสน “อ้าว แม่นึกว่าลูกไปต่างจังหวัดซะอีก ทางโรงพยาบาลโทรมาหาแม่ซะงั้น ลูกก็ไม่ได้ไปไหนแถมไม่ได้ปิดมือถืออีกต่างหาก แปลกจริงนะ แม่เพิ่งไปทำหน้ามาเมื่อคืนนี้ วันนี้ยังบวม ๆ อยู่เลย ไม่ค่อยสะดวกออกไปไหน ไม่อย่างนั้นแม่…”
“ใครเข้าโรงพยาบาลเหรอครับ?” ฟู่อวิ่นซางทนฟังผู้เป็แม่เอ่ยอ้อมค้อมไม่ไหวจึงเอ่ยถามอย่างตรงประเด็น
“ก็ภรรยาลูกไงจ๊ะ”
เมื่อสิ้นคำตอบ ก็ได้ยินเสียงของลูกชายลุกพรวดพราดจากเก้าอี้ ผู้เป็แม่จึงเดาได้ในทันทีว่า ลูกชายของเธอคงกังวลและรีบร้อนจะวิ่งออกจากประตูไปยังโรงพยาบาลแน่นอน
ดังนั้นเธอจึงรีบเอ่ยต่อไปว่า “อวิ่นซาง ลูกอย่าเพิ่งใไป เมียลูกไม่เป็อะไรมากหรอก แค่เป็ไข้เท่านั้น”
“เธออยู่โรงพยาบาลไหน ส่งเลขห้องมาให้ผมหน่อย” ฟู่อวิ่นซางกดปุ่มลิฟต์พลางถามไปด้วย
ผู้เป็แม่คิดเพียงว่าหากตอบออกไปว่าแค่เป็ไข้ ลูกชายคงจะเบาใจลงไปได้บ้าง แต่เสียงของอวิ่นซางกลับยังคงดูใอยู่
เป็ไข้ไม่ใช่โรคหัวใจกำเริบนะ คนปกติก็เป็ไข้เป็หวัดกันได้บ้าง
คุณนายฟู่คงไม่คิดว่าไข้รุนแรงมาก ๆ ก็สามารถทำร้ายปอดและหัวใจได้เหมือนกัน
เธอตอบช้าไปเล็กน้อยว่า “โรงพยาบาลกลางเมือง ห้อง… เอ่อ… เลขห้องแม่จะส่งให้ทางโทรศัพท์หลังจากนี้แล้วกัน”
เธอนึกเลขห้องไม่ออกในตอนนั้น
ฟู่อวิ่นซางพยักหน้ารับพร้อมตอบสั้น ๆ จากนั้นก็วางสาย แล้วรีบรุดหน้าไปยังโรงพยาบาล
ในโรงพยาบาล ภายในห้องผู้ป่วย เยี่ยเจียได้รับน้ำเกลือ ไข้จึงลดลงไปมาก
เธอไม่ได้นอนในโรงพยาบาลนานมากนัก หลังจากได้รับน้ำเกลือและยาลดไข้อีกเล็กน้อยก็ออกจากโรงพยาบาล
ขณะที่กำลังจะออกจากโรงพยาบาล เยี่ยเจียเห็นฟู่อวิ่นซางตรงทางเข้าโรงพยาบาลซึ่งกำลังเหนื่อยหอบเพราะวิ่งมาอย่างรวดเร็ว “คุณมาทำอะไร…”
“ใครให้คุณออกมา!” ฟู่อวิ่นซางแสดงสีหน้าเคร่งเครียด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธขณะกำลังตำหนิเยี่ยเจีย
“ฉัน…”
เยี่ยเจียยังไม่ทันได้พูด ร่างของเธอก็ลอยขึ้นเพราะถูกฟู่อวิ่นซางอุ้มไว้ในอ้อมอก เธอคล้องคอเขาไว้โดยสัญชาตญาณด้วยกลัวว่าจะตกลงไป จากนั้นเธอก็รีบพูดกับเขาว่า “ฉันแค่เป็ไข้เท่านั้น ตอนนี้ไข้ลดแล้ว… ไม่จำเป็ต้องอยู่โรงพยาบาลต่อ”
“ฉันไม่เป็ไรแล้วจริง ๆ คุณวางฉันลงเถอะ”
คำพูดของเธอดูเหมือนจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ฟู่อวิ่นซางยังคงอุ้มเธอเดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
เยี่ยเจียเห็นดังนั้นจึงไม่พูดอะไรอีก ในโรงพยาบาลมีคนผ่านไปมามากมาย ถูกฟู่อวิ่นซางอุ้มอย่างนี้ จึงเป็ที่สะดุดตาเป็อย่างมาก เธอจึงหันหน้าไปซุกที่แผ่นอกกำยำของเขา
ฟู่อวิ่นซางอุ้มเธอเข้ามายังเตียงผู้ป่วยแล้ววางเธอลง จากนั้นก็หันไปมองพยาบาลสาวซึ่งอยู่ข้าง ๆ “ไปเรียกผู้อำนวยการโจวมา”
เยี่ยเจียเห็นพยาบาลสาวมีสีหน้าลำบากใจจึงพูดว่า “ไม่ต้องเรียกค่ะ”
จากนั้นเธอก็หันไปมองฟู่อวิ่นซางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “จริง ๆ แล้วไม่ต้องเรียกหรอกค่ะ ฉันแค่เป็ไข้เท่านั้นเอง”
“ยืนนิ่งอะไรอยู่ได้ ไปเรียกผู้อำนวยการโจวของพวกเธอมาสิ!”
ฟู่อวิ่นซางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้งได้
เมื่อเห็นดังนั้น เยี่ยเจียจึงต้องบอกกับพยาบาลสาวว่า “เรียกหมอหานมาก็ได้ค่ะ”
128
