เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งที่คิดแผนการแก้แค้นเจิ้งหยวนไว้ในใจเรียบร้อยแล้วทว่าอยู่ๆ ก็ได้ยินประโยคตบหน้าฉาดใหญ่จากลูกชายกะทันหันย่อมควบคุมเสียงตนเองไม่ได้ เธอตะคอกถามเสียงดัง “ฮะ แกไม่รู้เหรอ?”แถมน้ำลายยังกระเด็นออกมาสองสามหยดโดนหน้าเจิ้งเทียนหู่ด้วย

        เจิ้งเทียนหู่เช็ดหน้าอย่างรังเกียจ “ทำอะไรเนี่ยกระเด็นโดนหน้าหมดแล้ว!”

        “ไม่ใช่ หู่จื่อ แกบอกฉันมาให้ชัดเจนเลยนะสรุปแล้วแกได้ยินอะไรมากันแน่?”ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งดึงแขนของเจิ้งเทียนหู่พลางเอ่ยถามอย่างร้อนรน

        “ผมไม่ได้ถามอะไรเลย แค่เห็นพวกเขาคุยกันอยู่ไกลๆ เอง”

        “แล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่าเป็นคนรักของเจิ้งหยวนเล่า?”ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งคาดไม่ถึงว่าลูกชายจะไว้ใจไม่ได้ขนาดนี้ดันไม่สอบถามเรื่องสำคัญมาให้ชัดเจน!

        เจิ้งเทียนหู่ลุกขึ้นนั่งแล้วพูด “ยังต้องถามด้วยเหรอน้องบอกเองนี่ว่าเจิ้งหยวนมีคนรักอยู่ในอำเภอ เธอไม่รู้จักคนอื่นในอำเภอผู้ชายที่ไปพบด้วยก็ต้องเป็นคนรักเธออยู่แล้ว”

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งโกรธขึ้นหน้าแล้วจริงๆในเมื่อเห็นคนแล้ว ทำไมไม่เข้าไปสอบถามยืนยันสักหน่อยล่ะ? หากหาคนคนนี้ไม่เจอ เจิ้งหยวนไม่ยกหางชี้ฟ้าเอาหรือเธอไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายตนจะโง่งมได้ถึงเพียงนี้ แต่อย่างไรเสียก็เป็นลูกหัวแก้วหัวแหวนของตนแม้จะโกรธแค่ไหนก็สั่งสอนเขาเหมือนที่สั่งสอนเจิ้งสยาไม่ลงเธอครุ่นคิดสักพักและถามต่อ “งั้นแกยังจำได้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง? พวกเราจะได้ไปดักเจอเขาที่หน้าประตูโรงงานเครื่องจักร!”

        เจิ้งเทียนหู่ความรู้สึกช้า มองไม่ออกว่าแม่โกรธอยู่จึงตอบว่า “ห่างกันไกล จะมองเห็นชัดได้ยังไง” เขายังอธิบายเพิ่มอีก “แม่ไม่รู้หรอกเจิ้งหยวนระมัดระวังตัวมาก ระหว่างทางคงรู้ว่ามีคนแอบตามอยู่เธอหยุดหันกลับมามองด้วย ถ้าผมไม่ระวัง มีหวังโดนเธอจับได้ไปนานแล้วแถมหน้าประตูโรงงานเครื่องจักรก็โล่งโจ้ง พวกเขายืนคุยกันหน้าประตูโรงงานผมไม่กล้าเข้าใกล้หรอก”

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งไม่ยอมแพ้ยังคงถามด้วยความคาดหวังอยู่ “งั้นพวกเขาพูดอะไรกันบ้าง แกได้ยินไหม?”

        เจิ้งเทียนหู่กลอกตา “บอกไปแล้วนี่ มันอยู่ไกลจะได้ยินได้ยังไงเล่า!”

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งโกรธลูกชายแทบตายแล้ว! เขาไปสะกดรอยตามคราวนี้มีประโยชน์อะไรบ้าง ไม่ได้ยินอะไรสักอย่างไม่รู้หน้าตา ไม่รู้กระทั่งชื่อแล้วจะหิ้วผู้ชายคนนี้มาไว้ตรงหน้าเจิ้งหยวนจากโรงงานเครื่องจักรได้อย่างไรกัน! ซ้ำร้าย เจิ้งหยวนก็ดูไม่อนาทรร้อนใจสักนิดเดียวหากเธอไม่มีคนรักในอำเภอจริงๆ ล่ะ? ไม่อย่างนั้นเธอจะมั่นใจขนาดนี้หรือ? และถ้าใช่ขึ้นมา ครอบครัวเธอคงฉกฉวยการแต่งงานกับสกุลเฝิงมาไม่ได้แล้ว

        ขณะที่ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งสติเริ่มไม่อยู่กับร่องกับรอยเจิ้งเทียนหู่พลันพูดขึ้น “ถึงจะไม่ได้ยินว่าพวกเขาสองคนพูดคุยอะไรกันแต่ผมมั่นใจว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ธรรมดาแน่นอน แม่รู้ไหมเจิ้งหยวนคุยกับผู้ชายคนนั้นเสร็จก็เดินจากไป เจ้านั่นมองตามแผ่นหลังเจิ้งหยวนตลอดจนไม่เห็นเงาเจิ้งหยวนแล้วเขายังยืนอยู่สักพักแล้วค่อยกลับเลย”

        หากเขาเป็นคนมีการศึกษาสูงย่อมรู้ว่าท่าทางของหลินเสี่ยวหยางเรียกว่า ‘อาลัยอาวรณ์’ กัน ทั้งที่มองไม่เห็นแล้วแต่ยังละสายตาออกมาไม่ได้ แม้เจิ้งเทียนหู่ความรู้น้อยยังคงสัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนั้นชอบเจิ้งหยวนจากสัญชาตญาณของผู้ชายคนหนึ่ง

        ป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งก็มีประสบการณ์มาก่อนเมื่อได้ยินคำพูดของเจิ้งเทียนหู่ ดวงตาพลันสว่างวาบระหว่างทั้งคู่ต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างแน่! แค่เกี่ยวข้องกันก็พอแล้วเธอลอบคิด พระวิ่งหนีได้ แต่วัดวิ่งหนีไม่ได้ [1]ตราบใดที่เขาคือคนรักของเจิ้งหยวนจริงๆ เธอก็ยังสามารถลากผู้ชายคนนี้ออกมาได้!

        เชิงอรรถ

        [1] พระวิ่งหนีได้ แต่วัดวิ่งหนีไม่ได้ หมายถึง แม้จะหลบซ่อนได้ชั่วขณะแต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น