ตอนที่ 4 พบหน้า
ทางด้านเหมันต์กับเพทายที่กำลังนั่งดื่มอยู่ด้วยกันทั่งสองกำลังคุยกันถูกคอ อยู่ๆก็มีพนักงานในร้านเดินเข้ามาขอความคิดเห็น
“เฮียคะมีน้องผู้หญิงคนหนึ่งมาขอเช่าลุง เธอบอกว่าเลือกไม่ถูก อยากให้ทางร้านเลือกไปให้เธอหน่อยเฮียช่วยเลือกให้หน่อยได้มั้ยคะ หนูไม่กล้าตัดสินใจ”
“เมื่อไหร่”
“เธอ้าพรุ่งนี้ค่ะ”
“ขอดูรายละเอียดสัญญาหน่อย”ในสัญญาเช่าระบุข้อมูลส่วนตัวของลูกค้าครบถ้วนเพทายจึงไม่ต้องถามข้อมูลจากลูกน้องให้เสียเวลา
“นี่ค่ะ”ลูกน้องยื่นสัญญาให้คนเป็ลูกพี่รับเอกสารเอามาถือไว้
“ไปทำงานเถอะเดี๋ยวงานนี้เฮียจัดการให้”
“ค่ะ” เมื่อลูกน้องเดินออกไปแล้วคนเป็ลูกพี่ที่กำลังนั่งดื่มอยู่กับเพื่อนส่งสายตามองลงไปในกระดาษสัญญาที่ถืออยู่ในมือ เขาอ่านข้อมูลคร่าวๆอยู่ๆก็นึกสนุกขึ้นมา อยากให้เพื่อนที่ชอบมานั่งบ่นว่าเบื่อหาอะไรสนุกๆทำ
“ไอ้เหม”
“หืม...”
“มาเป็ลุงให้ลูกค้ากูสักงานสิ”ร้านดอกไม้กระต่ายน้อยเพทายรู้จัก ถึงแม้ว่าสองอาชีพนี้จะดูแตกต่างกันแต่ในตัวเมืองจังหวัดเดียวกัน คงไม่แปลกที่เขาจะเคยพบเคยเจอเ้าของร้านดอกไม้ร้านนี้มาบ้าง ส่วนข้อมูลในสัญญา ตรงตามที่เพทายเข้าใจ ผู้เช่าเป็ผู้หญิงสถานะโสดอายุยี่สิบห้าปี...น่าสนใจ!
“ไม่ล่ะ” เหมันต์ปฏิเสธทันที
“เถอะน่า...คิดซะว่าแก้เบื่ออยากหาเพื่อนคุยไม่ใช่เหรอ”
“กูไม่ชอบเอาใจใครชอบเป็คนถูกเอาใจมากกว่า” ยังไงซะเหมันต์ก็ยังไม่สนใจอยู่ดี
“มึงไม่รู้อะไรผู้หญิงมีสัญชาตญาณเป็ฝ่ายเอาใจผู้ชายอยู่แล้วเธอคนนี้อาจจะเอาใจเก่งกว่าผู้หญิงที่ผ่านๆมาของมึงก็ได้”ประโยคนี้เพทายพูดเชียร์ให้เพื่อนยอมเป็ลุงให้ก็เท่านั้น
“มึงอย่ามาหลอกล่อกูซะให้ยากกูไม่บ้าจี้ตามมึงหรอก”
“นะ...กูขอร้องล่ะ่นี้ลุงร้านกูขาดแคลนอย่างที่เล่าให้ฟังนั่นแหละ กูไม่อยากเสียลูกค้ามึงช่วยกูสักงานนะ”
“ค่าแรงกูล่ะ”
“จ่ายตามที่ลูกน้องกูได้มึงเจ็ดสิบ กูสามสิบ ส่วนมื้อนี้กูเลี้ยงมึงเอง”
“เออๆ แล้วกูต้องทำอะไรบ้าง”
“ไม่เกินความสามารถของมึงหรอกน่าแต่ก็มีกฎของลุงอยู่นิดหน่อย”
“อะไร”
“อ่ะ ลองอ่านดู”เพทายยื่นแคตตาล็อกให้เพื่อนเอาไปอ่านแล้วจึงอธิบายต่อว่า
“หลักๆก็ไม่มีอะไรมากมึงก็แค่สุภาพกับลูกค้าหน่อยไม่ต้องเล่าเื่ส่วนตัวให้ลูกค้าฟังแต่ให้รับฟังเื่ของเธอแทนส่วนความสัมพันธ์ระหว่างหนุ่มสาวไม่ควรมีเด็ดขาดแค่นี้แหละ”
“ก็ไม่ยาก”
“สรุปมึงตกลงแล้วนะ”
“คืนนี้หาที่นอนให้กูด้วยถ้าให้กูกลับบ้านแล้วต้องมาใหม่ กูคงไม่มานะขนาดนั้น”ถึงแม้ว่าจังหวัดจะอยู่ติดกัน แต่ระยะทางจากบ้านของเหมันต์มาที่นี่ก็ไกลกันมากแถมยังต้องใช้เวลาเดินทางหลายชั่วโมง
“รู้แล้วน่า ชนแก้ว!”
"เคร้ง!"
เช้าวันรุ่งขึ้น
@เหมันต์&กระต่าย
ในขณะที่ผมกำลังขับรถไปตามแผนที่ที่ไอ้เพทายให้มาผมก็อดคิดไม่ได้ว่าเจ้คนที่เช่าลุงจะแก่ขนาดไหน แล้วผู้หญิงที่เช่าลุง้าอะไรจากผู้ชายประเภทนี้ แต่ถ้าเป็ผู้ชายเช่าผู้หญิงแล้วล่ะก็คงหนีไม่พ้นเื่บนเตียงอย่างแน่นอน ส่วนผู้หญิงเช่าผู้ชาย ผมคิดไม่ออกจริงๆ
คิดไปคิดมาผมก็ขับรถมาถึงหน้าร้านดอกไม้หน้าร้านติดป้ายขนาดใหญ่มีข้อความชื่อร้านเขียนว่า ร้านดอกไม้กระต่ายน้อยน่าจะใช่ที่นี่แหละ
“ร้านนี้เหรอวะ” ผมบ่นพึมพำคนเดียวจากนั้นจึงหาที่จอดรถแล้วเดินเข้าไปด้านในร้านเพื่อแนะนำตัวในหัวนึกภาพใบหน้าป้าแก่ๆมาตลอดทาง
“กริ๊ง!”เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นตอนที่ผมผลักประตูเปิดเข้าไปด้านในจากนั้นก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยเชิญพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผม
"เชิญค่ะ"ผมเดินเข้าไปพร้อมกับกวาดสายตามองหาคนเช่าลุง แต่ผมกลับไม่เห็นใครเลยนอกจากเธอ
"รับดอกไม้อะไรดีคะ"ผมไม่ได้มาซื้อดอกไม้...ควรจะบอกกับเธอยังไงดี ตอนนี้ทั้งเธอและผมยืนมองหน้ากันไปมาอยู่อย่างนั้น เป็ผมที่ต้องเป็ฝ่ายถามให้ชัดเจน
"ผมมาจากร้านเหล้าเพทายครับ"
"ร้านเหล้า...มาทำไมคะ"เธอถามพร้อมกับมีสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัดผมลืมถามชื่อคนเช่าจากไอ้เพทายมาซะด้วยสิ เบอร์ลูกค้าก็ไม่ได้ขอมาคิดว่าแค่วันเดียว...เอายังไงดีวะ
"ในร้านนี้ยังมีคนอื่นอีกมั้ยครับ"
"ไม่มี"หรือว่าผมจะมาผิดร้าน แต่ไม่น่าใช่นะ...หน้าร้านมีชื่อร้านเขียนไว้ชัดเจน
"ผมคือลุงเช่าที่ทางร้านเหล้าส่งมาครับเ้าของร้านบอกว่าคนที่ร้านนี้เช่าผมวันนี้ ให้ผมมาที่ร้านนี้แต่เช้า"จะว่าไปแล้วผมก็เขินเหมือนกันนะที่ต้องมาแสดงตัวแบบนี้ต่อหน้าเด็ก
"ห๊ะ!" ใอะไรวะอย่าบอกนะว่าเป็แม่ของเธอคนนี้ มีผัวหรือเปล่าวะ ผมจะซวยมั้ยเนี่ย!
"รอเดี๋ยวนะคะ"ฉันรีบวิ่งเข้าไปด้านในร้านทันที เมื่อคืนฉันเมาตื่นขึ้นมาตอนเช้าคิดว่าตัวเองฝันไปฉันจำได้คลับคล้ายคลับคลาเหมือนว่ามีการเซ็นสัญญาอะไรสักอย่างหลังจากเซ็นสัญญาเสร็จ ฉันก็จัดการโอนเงิน ฉันคิดว่าเื่ทั้งหมดเป็ความฝันแต่เขาคนนี้มาได้ยังไง
“กระเป๋า!”ฉันรีบค้นกระเป๋าสะพายใบเมื่อวานของตัวเองคิดว่าถ้าฉันไม่ได้ฝันไปจะต้องเจอสัญญาในกระเป๋าอย่างแน่นอนฉันรีบค้นกระเป๋าอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็เจอกระดาษหนึ่งใบ
“เื่จริงเหรอวะเนี่ย...มือถือล่ะ”ฉันรีบเดินออกไปหยิบมือถือที่วางไว้ เอาขึ้นมาดูหลักฐานการโอนเงิน
“เชี้ย...”มีเงินโอนออกไปหมื่นสี่ไม่รวมค่าอาหารกับเครื่องดื่ม...ฉันอยากจะบ้า!
“นี่น้อง...ตกลงคนเช่าอยู่ที่ร้านนี้มั้ย”เสียงเข้มๆของคนตัวสูงส่งเสียงถาม ทำให้ฉันออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองไหนๆก็จ่ายเงินไปแล้วนี่...เอาก็เอาวะ!
".........." เงินจะแดกก็ยังไม่มีแล้วเป็บ้าอะไรเช่ามาได้ตั้งเจ็ดวัน อยากจะเอาหัวตัวเองโขกต้นเสาให้ตายไปเลยโอ๊ย!! ครั้นจะขอเงินคืนก็ไม่กล้าพอ เช่าแล้วก็เช่าไปทีหน้าทีหลังจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์อีกเด็ดขาด คิดว่าตัวเองดื่มไปแค่หน่อยเดียวไม่คิดว่ามันจะทำให้คนดีๆเสียสติไปได้ถึงขนาดนี้
"นี่น้องตกลงที่ร้านนี้ยังมีคนอื่นอีกมั้ย"
“หนูเอง หนูเป็คนเช่าลุงมาเอง”
“ห๊ะ...เธอน่ะเหรอ”ผมรู้สึกงุนงงกับกิริยาของเธอคนนี้เมื่อสักครู่นี้นิดหน่อย
“นี่ค่ะ หลักฐาน”เธอยื่นกระดาษให้ผมดู น่าจะเป็สัญญาเช่า ผมรับเอากระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้แล้วกวาดสายตาอ่าน อยู่ๆสายตาของผมก็จับจ้องมองลงไปตรงข้อความที่ระบุจำนวนวันเช่า
“เจ็ดวัน!” ผมอุทานออกมาเสียงดังก่อนมาไอ้เพื่อนตัวแสบมันไม่ได้บอกว่ากี่วันผมจึงเข้าใจเอาเองว่าแค่วันนี้วันเดียวก็เลยรับปากช่วยมัน
“ค่ะ เจ็ดวัน”เธอส่งยิ้มเจื่อนมาให้ ผมไม่รู้ว่าเธออดอยากปากแห้งผู้ชายมาจากไหนขนาดผมที่เป็ผู้ชายทั้งแท่ง เวลาจะซื้อผู้หญิงแต่ละครั้งยังไม่เคยซื้อนานเท่ากับเธอมาก่อนเลย ในสัญญาระบุอายุของเธอ ยี่สิบห้าปีสถานะโสด...หน้าตาก็จัดว่าดีใช้ได้แต่ทำไมเลือกที่จะเช่าลุง โอ้ย...ช่างเถอะ!ตอนนี้ผมขอจัดการไอ้เพื่อนตัวแสบก่อนแล้วกัน
578
