ตอนที่ 3 (3)
ภาพต่างๆ เริ่มไหลผ่าน ราวกับการนำเทปวิดีโอเก่าๆ ที่ภาพบิดเบี้ยวออกมาจากมุมที่เขรอะไปด้วยฝุ่นมาเล่น
มันเป็เวลากลางคืน ในราตรีที่มืดมิดและเงียบสงัด บรรยากาศโดยรอบเย็นะเื มีเพียงความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดเท่านั้น
ทันใดนั้นหลอดไฟนีออนสีขาวก็ถูกเปิดขึ้น และแสงสีขาวซีดก็ปรากฏขึ้น ส่องสว่างทัศนียภาพโดยรอบ
จู่ๆ เงาร่างที่สวมเสื้อฮู้ดสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องดับจิตอันเย็นเยียบ เป็การปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ
ตอนที่เขาปรากฏตัวขึ้นก็มีกลิ่นคาวเืที่รุนแรงติดมาด้วย กลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายอันเย็นะเืที่แทบจะก่อตัวเป็รูปเป็ร่างบิดเบือนพื้นที่
ใบหน้าใต้หมวกฮู้ดคือคางแหลมๆ ส่วนสูงร้อยแปดสิบกว่าเิเ รูปร่างซูบผอม
ความเย็นเยียบค่อยๆ ทะลักออกมาจนแทบจะทำให้ผู้คนตัวแข็งตาย
นั่นไม่ใช่กลิ่นอายที่ควรจะเป็ของมนุษย์ แต่เป็กลิ่นเหม็นสาบของสัตว์ป่า แถมยังมีกลิ่นเหม็นเน่าติดมาอีกด้วย
ตู้เก็บรักษาศพถูกเปิดออก ศพที่แช่อยู่ข้างในถูกดึงออกมา เจี่ยนอินพบว่าตัวเขาแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่สามารถขยับได้
ดวงตาของเขากลายเป็ดวงตาของคนที่สวมเสื้อฮู้ดสีดำ ที่จ้องมองศพตาไม่กะพริบ
อารมณ์ของเขา กลายเป็อารมณ์ของคนที่สวมเสื้อฮู้ดสีดำ หิวโหย ตื่นเต้น น้ำลายสอ…
ครั้นแล้วเขาก็รู้สึกว่าตัวเองก้มศีรษะลง อ้าปาก ฟันก็รู้สึกเจ็บๆ คันๆ ผสมกัน
จากนั้นเขาก็กัดศพเย็นๆ ที่นอนแน่นิ่งอยู่อย่างแรง ใช้ฟันอันแหลมคมของตนฉีกกระชากิัและกล้ามเนื้อของศพแล้วเคี้ยว พลางส่งเสียงพึงพอใจออกมา ก่อนจะกลืนกินศพที่ขาวซีดและคุ้นตานั่นทีละเล็กทีละน้อย
เนื้อทุกคำ เืทุกหยดไหลผ่านลำคอของเขา และถูกเขากลืนลงท้องไป
ความอยากอาหารและความโลภปะปนกัน เป็ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีวันพึงพอใจราวกับเทาเที่ย[1] เสียงกระดูกที่แตกหักดังขึ้น ฟันขบกันดังกึกๆ เสียงเคี้ยวกระดูกอ่อนที่ไพเราะเสนาะหู พร้อมกับเสียงทอดถอนหายใจ ราวกับกำลังร่วมงานเลี้ยงอย่างไรอย่างนั้น…
แต่อีกครึ่งหนึ่งของตนเองก็กำลังค่อยๆ ตื่นขึ้น และเริ่มสั่นสะท้าน
เจี่ยนอินรู้สึกเหมือนตนกำลังมองอีกคนหนึ่งผ่านดวงตาคู่นี้จริงๆ
เขาสามารถรับรู้อารมณ์ทั้งหมดของอีกฝ่ายได้ และความปรารถนาเ่าั้ก็ส่งผลต่อสมองของเขาโดยตรง ความรู้สึกของการกินเนืุ้์นั้นสมจริงมาก
เจี่ยนอินไม่สามารถรับเื่แบบนี้ได้ ไม่สามารถรับความตื่นเต้นและความปีติยินดีที่ทำให้หนังศีรษะชาหนึบนี้ได้ ศีลธรรมและจริยธรรมของเขาทำให้เขารู้สึกยากจะรับจนอยากอาเจียน เ็ปจนอยากตาย…
ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวของคนที่สวมเสื้อฮู้ดสีดำก็หยุดลง…
อารมณ์ของคนที่สวมเสื้อฮู้ดสีดำค่อยๆ ส่งไปยังร่างของเจี่ยนอิน
คนสวมเสื้อฮู้ดสีดำอ้าปาก ริมฝีปากสีขาวซีดอ้าๆ หุบๆ พึมพำกับอากาศที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน ดวงตาพร่าเลือนกล่าวว่า “ไม่พอ...ไม่พอ...ยังขาดอีกหน่อย…ยังขาดอีกหน่อย…”
เวลาที่หยุดนิ่งเริ่มไหลอย่างช้าๆ ในเวลานี้ เกล็ดหิมะที่เปล่งประกายในภาพที่บิดเบี้ยวน้อยลงเรื่อยๆ ทิวทัศน์โดยรอบก็ยิ่งสมบูรณ์มากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน เวลาและพื้นที่ที่หยุดนิ่งเ่าั้ก็เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป หมายจะทลายสิ่งกีดขวางออกไป
เจี่ยนอินที่เดิมทีเชื่อมต่อกับอีกฝ่ายถูกบีบให้ออกจากร่างของคนสวมเสื้อฮู้ดสีดำทันที นิ้วชี้ของคนสวมเสื้อฮู้ดสีดำกระตุกเล็กน้อย จากนั้นคนสวมเสื้อฮู้ดสีดำก็มองไปที่นิ้วที่เปื้อนเืและเศษเนื้อของตน
เจี่ยนอินที่ถูกโยนขึ้นไปกลางอากาศ กลัวจนกรีดร้องใออกมา
คนสวมเสื้อฮู้ดสีดำเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับ้าจะหันศีรษะมา “ยังขาดอีกหน่อย...จะทำยังไง...จะทำยังไงดี…”
เจี่ยนอินรู้สึกหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ คิดว่าที่อีกฝ่ายพูดว่าขาดอีกหน่อยนั้นก็คือตน เขากำลังจะถูกกินแล้ว ต่อไปก็จะกลายเป็ตัวเองที่ถูกกินแล้ว!
คนสวมเสื้อฮู้ดสีดำเอานิ้วเข้าปากดูดเหมือนยังไม่หายยาก และตอนที่ขอแค่หันศีรษะมาอีกนิดก็จะเห็นตนแล้วนั้น ตัวของเจี่ยนอินก็ถูกกระชากอย่างรุนแรง เขาถูกลากออกไปอย่างรวดเร็วราวกับกำลังนั่งอยู่บนรถไฟความเร็วสูง มองเห็นภาพเหตุการณ์เคลื่อนไปด้านหลังด้วยความเร็วแสง จนสุดท้ายก็ห่างออกจากคนสวมเสื้อฮู้ดสีดำกับห้องดับจิตนั่นมาไกลแสนไกล
เจี่ยนอินลืมตาโพลง และกลิ้งไปด้านข้างทันทีที่ลุกขึ้น แล้วอาเจียนออกมาเสียงดัง
ถังขยะอันหนึ่งถูกยื่นไปรองที่ปากของเจี่ยนอินทันที พายสับปะรดและชาเขียวกลิ่นมะลิที่เพิ่งกินในท้องทั้งหมดก็ถูกอาเจียนออกมาพร้อมกับน้ำย่อยในกระเพาะ
“แหวะ…” ความรู้สึกสะอิดสะเอียนทำให้เจี่ยนอินตัวสั่นอย่างหวาดหวั่น ความกลัวที่รุนแรงโจมตีทั่วทั้งร่างของเขา หัวใจของเขาเต้นตึกตักๆ อย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังจะถูกอาเจียนลงมาในถังขยะพร้อมกับอาหารในกระเพาะก็ไม่ปาน
เจี่ยนอินอาเจียนนานมาก สีหน้าขาวซีดไม่สู้ดี ก่อนจะล้มไปทางถังขยะด้วยร่างกายที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรง
ในเวลานี้ก็มีคนจับเขาไว้ เจี่ยนอินที่หอบอยู่เงยหน้ามอง ถึงได้รู้ว่าคนที่จับเขาไว้คือหงเซี่ยน
และที่ถือถังขยะมารองให้เขาอาเจียน ก็คืุ์ด้ายดำจิ๋วที่เพิ่งชงชาให้เขาดื่มเมื่อกี้นี้
ส่วนรอบๆ นั้น ผมเผ้าของเหล่าตำรวจต่างเป็กระเซิง ใบหน้าดำเมี่ยม เอกสารปลิวว่อนไปมาไม่หยุดราวกับเกล็ดหิมะ เหมือนกับผ่านาโลกมาก็ไม่ปาน คอมพิวเตอร์ยังช็อตจนเกิดเป็ประกายไฟ และมีหลายตัวล้มกลิ้งอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ว่าคือตัวอะไร แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่มนุษย์ แต่ละตัวน้ำลายฟูมปาก ตายจนตายไม่ได้อีก
“คุณช่วยผม...เป็คุณที่ช่วยผมไว้หรือเปล่าครับ…” เจี่ยนอินร้องไห้ และเพราะกลัวมากเกินไป ร่างกายจึงสั่นยิ่งกว่าเมื่อกี้เสียอีก
หงเซี่ยนขมวดคิ้วช้าๆ “นายกำลังพูดถึงเื่อะไร” เขาแค่แตะเจี่ยนอินตอนที่เกิดการะเิครั้งใหญ่ แล้วเปิดใช้งานคาถาที่เขาร่ายไว้บนหน้าผากของเจี่ยนอิน เพื่อหยุดไม่ให้เจี่ยนอินะเิกรมย่อยพิเศษเป็จุณเท่านั้นเอง
เชิงอรรถ
^ เทาเที่ยเป็นสัตว์ปีศาจจีนจอมตะกละตะกลามที่กินทุกอย่างไม่เลือกหน้า กินทั้งมนุษย์และร่างกายของตัวเอง
310
