มีชาย 2 คนได้นอนอยู่ตรงพุ่มไม้ พวกเขาจองไปที่ ชายสวมชุดสีดำทั้งตัว หน้ากากของเขานั้นแปลกมาก ครึ่งหนึ่งเป็สีหน้าหัวเราะอีกครึ่งหนึ่งเป็สีหน้าการร้องไห้ออกมา แค่มองก็รู้สึกว่ากลัวแล้ว แต่สิ่งที่ชาย 2 คนไม่หนีไปเพราะกระเป๋าที่ ชายคนนั้นได้สะพายอยู่
“ลูกพี่เอาไงดี ชายคนนั้นแต่งตัวน่ากลัวมาก”
“ไอโง่ นั้นมันกระเป๋ามิติ คนที่จะมีได้ต้องขุนนางขึ้นไป แล้วมันมาคนเดียวด้วยไปเรียกพวกเรามาทั้งหมด เรามีตั้ง 8คน ไป”
ชายอีกคนได้ตอบรับ และได้วิ่งหายไปหลังต้นไม้
“ข้าไม่รู้หรอกมันเป็ใคร แต่มาคนเดียวแบบนี้ ได้เวลาตายเองเ้าแล้ว ฮ่า ๆ ”
ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าหัวหน้าได้หัวเราะอย่างกับว่าเขาได้ปล้นชายชุดดำคนนั้นแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่หัวหน้าโจรไม่รู้
หัวหน้าโจรได้ดักรอ ชายคนนั้นและในไม่ช้าได้มีกลุ่มโจรมาอีก 7 คนรวมกับคนที่ไปก่อนหน้านี้
จริง ๆ แล้วพวกโจรนั้นไม่ได้ฝึกฝนอะไรมากมายแค่เก่งกว่าชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นเอง
พวกโจรนี้เป็กลุ่มที่หนีตายออกมาจากา 2 อาณาจักร พวกโจรรักตัวกลัวตายจึงหนีก่อนที่พวกทหารจะมาถึงหมู่บ้านเพื่อรับชายหนุ่มที่แข็งแรงไปเป็ทหารแนวหน้าแบบโล่เนื้อ
พวกมันได้หนีมาและกลายเป็โจร ดักปล้นคนธรรมดาที่เดินทางไปมาเส้นทางนี้ ต้องถามว่าทำไมพวกโจรเป็คนธรรมดาแต่ไม่ถูกคนจากอาณาจักรจับเพราะป่านี้เป็ทางเชื่อมได้มากมายและมีสัตว์อสูรดุร้ายจำนวนมาก ทหารหรืออาณาจักรต่าง ๆ ไม่คุ้มค่าที่มาจับโจรธรรมดา พวกโจรจึงรอดตัวอยู่ถึงทุกวันนี้
“หัวหน้าพวกเรามากันครบแล้วไหนเป้าหมายในวันนี้”
โจรที่มาใหม่ 6 คนได้ถามถึง เพราะหัวหน้ามันมีความสามารถที่สื่อสารกับสัตว์ได้ พวกโจรมันเลยเคารพหัวหน้ามาก เพราะมีความสามารถนี้ถึงได้รอดมาจากป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร
“นั้นไง เ้าเห็นมันไหมกำลังเดินโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าจะตาย”
ลูกน้องมันได้มองไปที่ชายสวมชุดที่ดำที่กำลังเดินทางอยู่
“แต่หัวหน้า มันไม่น่ากลัวไปหน่อยหรือ”
“น่ากลัวแค่ไหนก็ตัวคนเดียวเท่านั้น เรามีตั้ง 8 คนกลัวอะไร”
พวกโจรได้ยินอย่างนั้น ความกลัวได้ลดลง แต่คำพูดต่อไปของหัวหน้ามันได้กระตุ้นความโลภออกมา
“เ้าเห็นกระเป๋านั้นไหม นั้นคือกระเป๋ามิติที่เก็บของได้ประมาณ 2 ห้อง”
“หัวหน้าพวกเราไปปล้นทันทีและนำกระเป๋ามาดูว่ามีสมบัติอะไรบ้าง”
“ใจเย็น ๆ พวกเราแค่เดินไปขู่มัน หลังจากที่มันยอมให้กระเป๋ามิติแล้วค่อยฆ่ามันกันอย่างทรมาน”
“ใช่แล้ว”
พวกโจรได้ตัดสินใจกันเสร็จจึงได้ะโออกไป
“หยุด”
พวกคนอ่านคงจะรู้แล้วว่าชายชุดดำนั้นเป็ใคร ตัวเอกของเรานั้นเอง
แจ๊คได้ออกเดินทางไปที่เมืองบาซ่าตามแผนที่ ระหว่างเดินทางแจ๊คไม่ได้เจออะไรเป็พิเศษนอกจากกิน เดิน และก็นอน
วงเวียนอยู่อย่างนี้ 3 วันแต่ว่าวันนี้กลับมีอะไรพิเศษที่ไม่น่าเบื่อเหมือนวันอื่น ๆ
จนกระทั้งแจ๊คได้มีเสียงะโดังขึ้นมา
“หยุด”
แจ๊คคิดในใจพวกโจรหรือในยุคแจ๊คโจรต้องปล้นกันตอนกลางคืนแต่นี้อะไร พระอาทิตย์ยังไม่ตกลงออกมาปล้นแล้วหรือ
“ส่งกระเป๋าที่เ้าสะพายมาให้กับฉันเดียวนี้ ไอ้หนูถ้าเ้าไม่อยากตาย”
แจ๊คได้แต่ยืนเฉยเพราะในความคิดเขา พวกโจรนี้อ่อนแอมาก พวกก็อบลินระดับ 1 ยังมีคุณค่ามากกว่าพวกโจรเหล่านี้เสียอีก
พวกโจรได้เห็นแจ๊คยืนนิ่ง จึงนึกว่าแจ๊คได้กลัวจนไม่สามารถขยับได้
“พวกเ้าไปฆ่ามันแล้วเอากระเป๋ามิติมาให้กับฉัน”
พวกโจร 3 คนได้ชักดาบออกมาพร้อมเดินไปหาแจ๊คอย่างใจเย็น พวกโจรทำตัวเหมือนนักล่าที่กำลังจะล่าเหยื่อตัวน้อย ๆ
แต่เสียงที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตพวกมันได้มาถึง
“ฉันนึกอะไรๆ สนุก ๆ ออกมาเล่นกัน”
แจ๊คพูดขึ้นมาก่อนพุ่งไปหาพวกโจรตรงหน้าด้วยความเร็วสูง
พวกโจรใมากที่อยู่ ๆ แจ๊คได้หายตัวไป แต่พวกโจรรู้สึกอีกที พวกโจรขยับตัวไม่ได้แล้ว
โจรเหล่านี้กลัวมาก แต่การสั่นกลัวของร่างกายยังไม่สามารถทำได้ มีแค่ดวงตาเท่านั้นที่จะแสดงออกมาได้
แจ๊คได้เดินเข้าไปหาโจรคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วกดไปที่คางเพื่อให้โจรพูดออกมาได้
“เ้าคิดว่าการเป็โจรนั้นง่ายหรือเปล่า”
โจรคนนี้โดนถามจึงกลัวจนไม่สามารถตอบได้
“ฉั.......ฉันน”
“พูดไม่ตรงคำถาม”
แจ๊คพูดเสร็จแล้วได้ควักลูกตาของโจรที่ตอบผิดออกมาทันที กำลูกตาเล่นสักพักหนึ่งหนึ่งก่อนจะโยนทิ้ง
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียงร้องของโจรนั้นดังมาก แต่เสียงมันอยู่ได้ไม่นาน
“น่ารำคาญ”
แจ๊คได้ใช้มือตัดหัวของโจรคนนั้นออกไปทันทีอย่างเยือกเย็น
“เ้าละคิดว่าการเป็โจรนั้นง่ายไหม”
โจรอีกคนหนึ่งที่โดนแจ๊ค คายจุดตรงคางให้สามารถพูดออกมาได้
“มั...มันง่าย”
“ผิด”
สิ้นสุดเสียงนั้น แจ๊คได้แทงมือเข้าที่หัวใจของโจรตรงหน้าจนทะลุ พวกโจรคนอื่นได้เห็นเพื่อนของตนเองตายจึงหวาดกลัวเข้าใหญ่
แจ๊คได้ถามอีก 5 คนที่เหลือ ว่าการเป็โจรนั้นง่ายไหม แต่ได้คำตอบ 2 อย่างคือ ง่ายกับ ยาก คำถามไม่ถูกใจแจ๊คจึงฆ่าพวกโจรทั้งหมด บางคนก่อนตายโดนตัดแขน ขา ก่อนจะตายจนเหลือแค่คนที่ะโตอนแรกเท่านั้นที่รอดตาย แต่คนรอดตายเป็หัวหน้าของกลุ่มโจร ได้มีน้ำตาไหลออกมาจากตาของหัวหน้าโจร พวกโจรที่โดนฆ่าไปนั้นเหมือนกับพี่น้องของหัวหน้าโจรได้อยู่กันมานานนับปี หัวหน้าโจรมองแจ๊คด้วยสีหน้าที่โกรธแค้นมาก
หัวหน้าโจรได้นึกย้อนกลับไป ถ้าตอนนั้นหัวหน้าโจรไม่ไปยุ่งกับตัวอันตรายนี้ พี่น้องของตนเองจะมีชีวิตที่นานกว่านี้ เพราะพวกตนเป็โจรที่นี่เป็แค่กลุ่มเดียวเท่านั้นเพราะความสามารถของหัวหน้าโจรที่สามารถสื่อสารกับสัตว์อสูรและคุยได้จึงรอดตายจากทหารที่มาจับพวกมันหรือนักล่าค่าหัว
แต่น่าเศร้ามันไม่มีคำว่าถ้า แต่มีคำว่าเกิดขึ้นมาแล้ว
แจ๊คเห็นสายตาอันบ้าคลั่งของหัวหน้าโจรจึงหัวเราะก่อนพูดไปว่า
“การเป็โจรนั้นไม่ง่ายและไม่ยากหรอก อยู่ที่ว่าเรามีใจปล้นชิงมากแค่ไหน คำตอบแค่นี้พวกนั้นตอบกันไม่ได้จึงตายกันหมด ก่อนตายก็น่าสงสารกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน ฉันเองไม่อยากจะจบชีวิตพวกโจรง่าย ๆ แต่ชีวิตของพวกนั้นเหมือนกับฟองสบู่ที่แตกกระจายง่ายมาก”
แจ๊คได้คายจุดที่ คางแล้วหัวหน้าโจรได้พูดขึ้นมา
“ไอโง่แกตายแน่ ฉันมีความสามารถเรียกสัตว์อสูร ฉันจะใช้มันเพื่อให้แกได้ตายอย่างทรมานโดยการโดนหมาป่ารุมกิน แกจะได้กรีดร้องออกมาอย่างทรมาน”
แจ๊คได้ยินอย่างนั้นพูดขึ้นมา
“โห ความสามารถที่ไม่เลว เรียกมาสิ ฉันจะรอดู”
หัวหน้าโจรได้ใช้ความสามารถของมัน
“*-------------------------------------------------”
แจ๊คฟังไม่ออกว่าหัวหน้าโจรกำลังพูดอะไร แต่ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงหมาป่าหอนได้ดังขึ้นมาและเสียงหมาป่าดังขึ้นเรื่อย ๆ
หัวหน้าโจรได้ยินมันจึงหัวเราะก่อนจะพูดอะไร แจ๊คได้เดินมากดจุดตรงคางของหัวหน้าโจรกลับเพื่อไม่ให้พูดอะไรอีกและใช้ความสามารถของชุดแล้วหายตัวไป
....................................................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................
อ่านคำเตือนด้วยล่ะเื่นี้พระเอกตัวไม่ได้มาช่วยโลก แต่มาทำลายโลก มันมีฉากที่ทรมานคนแบบนี้อีกมากเลยและไม่ได้โลกสวยด้วย
โอเค ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน