เกิดใหม่กับพลังเเบบนี้จะรอดไหมเนี้ย!!

ตอนที่2

   ณ กลางป่าได้มีแสงสว่างจ่าขึ้นเพียงชั่วขณะ หลังจากสิ้นแสง ก็ได้ปรากฏร่างของคนๆนึงขึ้น ผมสีฟ้ายาวเงางาม รูปร่างเพียวเล็ก เธอมองดูรอบตัวของเธอ  

    เริ่มเดินเพื่อสำรวจและหาที่ออกตัวเธอผู้ที่พึ่งถูกอัญเชิญมายังคงไม่รู้ว่าตัวเองนั้นอยู่ที่ใหน เธอเดินมาพบกับแม่น้ำสายหนึ่ง เธอรีบวิ่งไปที่แม่น้ำ เมื่อถึงเธอเริ่มแบมือเล็กๆของเธอ และสร้างภาชนะ<แก้ว>ขึ้นจากพลังเวทย์ของเธอ จากนั้นก็ตักน้ำขึ้นมาดื่ม  จากนั้นเธอวางแก้วลงแล้วก้มมองไปที่น้ำในแม่น้ำ ปรากฏเป็๲หน้าเด็กสาวดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล ผมสีฟ้าเงางาม ทำให้เธอถึงกับ๻๠ใ๽กับภาพที่เห็น

"นะ! นี้มันอะไรกันเนี้ย นี้ตัวฉันหรอ!!?  มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันละเนี้ย ทำไมฉันกลางเป็๞เด็กผู้หญิงล่ะเนี้ย!  เอะยังมีอยู่นี่ โล่งอกไปที เฮ้ย!!"

//ไง ผมนัฐพัฒน์ตอนนี้ผมได้มาอยู่ต่างโลกแล้ว แต่ถูกส่งมาในป่าซะงั้น ตอนแรกที่รู้สึกได้คือรู้สึกว่าตัวผมเล็กลงกับผมยาวขึ้น ตอนแรกยังไม่เอะใจอะไรหรอก แต่พอมาเห็นภาพตัวเองจากเงาสะท้อนแล้วมันทำให้ผม๻๠ใ๽สุดๆ  หรือนี้อะเหรอที่เป็๲สิ่งที่ให้มาชดเชย ลองกันเล่นชัดๆ//

"เราควรทำยังไงต่อดีเนี้ย เราเริ่มรู้สึกหิวแล้วสิในป่าที่อุดมสมบูรณ์แบบนี้น่าจะมีผลไม้อยู่บ้างล่ะน่า"

    นัฐพัฒน์เริ่มลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาผลไม้ในป่า ในป่าขณะนัฐพัฒน์กำลังเดินอยู่ก็มองไปเจอเห็ดหน้าตาที่ดูน่าจะกินได้เลยเดินเข้าไปตรวจสอบดูว่าเป็๞เห็นอะไร 

"เห็ดนี่ดูท่าน่าจะกินได้นะ เก็บไว้สักหน่อยละกัน ว่าแต่ที่สำหรับเอาไว้เก็บ เอ่....จริงสิเราใช้เวทย์สร้างของได้นี้นา งั้นสร้างกระเป๋าละกัน"

สกิลทำงาน<กระเป๋าสำหรับเดินป่า> สร้างเสร็จสิ้น

"ว้าว! ก็เป็๲พลังที่สะดวกดีจัง พอเราอยู่โลกนี้เราก็เลยสามารถใช้เวทย์ด้วยสินะ ดีละเก็บเห็ดเข้ากระเป๋าและไปต่อเลยดีกว่า"

   นัฐพัฒน์ได้ออกเดินต่อไป ทางข้างหน้าเป็๞ป่าทึบมีแสงรอดผ่านร่มไม้ของต้นไม้มาเล็กน้อย ตรงหน้าห่างไปไม่ไกลนักมองไปพอเดาได้ว่าเป็๞ที่ราบกว้างที่มีต้นไม้ต้นใหญ่อยู่ นัฐพัฒน์เห็นว่าน่าจะเป็๞ที่ๆทำให้เขาหาทางออกจากป่านี้ได้เลยเดิน ในระหว่างที่เดินมาได้สักพักก็มีเสียงของใบไม้สีกับอะไรบ้างอย่าง  ลมที่พัดผ่านเข้ามาในป้าทึบแบบนี้น่าจะมีแรงที่น้อยคงพัดให้ใบไม้ของพุ่มไม้มาสีกันได้ นัฐพัฒนเริ่มรู้ตัวว่ามีตัวอะไรบ้างอย่างอยู่ใกล้ตัวเขา

//อืม....มีตัวอะไรกำลังมองมาทางเราอยู่รึเปล่านะ เห็นท่าจะไม่ดีแล้วสิ รีบๆวิ่งให้ผ่านป่านี้เลยดีมั้ยนะ//

  ท่ามกลางความมืดให้ป่าทึบได้ปรากฏดวงตาสะท้อนแสงสีแดงของคู่1 ดวงตาคู่นั้นได้จับจองมายังเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ ดวงตานั้นเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้นัฐพัฒน์เลยๆ เขาเลยตัวสินใจรีบวิ่งให้ออกจากป่าทึบนี้ให้เร็วที่สุด

"แบบนี้มันก็ต้องวิ่งอยู่แล้วสิเว้ย!!!"

  เขาได้วิ่งด้วยร่างกายเล็กๆให้เร็วและไปให้พ้นจากป่าทึบนี้ให้ไวที่สุด ดวงตาคู่นั้นก็วิ่งไล่ตามเขามาเช่นกัน ดวงตาคู่นั้นได้วิ่งไล่ตามเข้าใกล้ เข้าไปใกล้ตัวนัฐพัฒน์เรื่อยๆ  เพียงแค่นิดเดี่ยวเขาก็จะพ้นจากป่านี้ แต่สิ่งที่เขากำลังหนีมันได้ไล่ตามเขามาทันแล้ว

"แย่แล้วแบบนี้เราไม่รอดแน่ เราใช้เวทย์ก็มันน่าใช้เวทย์แบบอื่นได้บ้างสิ เช่น อ่า....เสริมความสามารถ"

สกิลได้ถูกเรียนรู้ คุณได้รับสกิลเพิ่ม<<การปรับแต่ง>>  ทดสอบสกิลเสริมความสามารถ๰่๭๫ขณะ <เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่+180%>

"เจ่งเลย!! ไม่คิดเลยว่าจะใช้ได้จริงๆหรือเนี้ย"

จู่ๆนัฐพัฒน์ก็เคลื่อนที่เร็วขึ้นทำให้เขาสามารถทิ้งระยะห่างจากตัวที่ไล่ตามเขามา และในที่สุดเขาก็พ้นจากป่านั้นมา 

"ออกมาได้แล้วโว้ย"

แต่ดูเหมือนว่ามันยังตามเขาอยู่มันเริ่มออกมาจากเงามืดของป่า  แสงแดดจากดวงอาทิตย์ส่องให้เห็นร่างของสิ่งที่ไล่ตามเขามา  สิ่งที่เขาเห็นก็คือ ลูกหมาตัวน้อยๆ ดูเหมือนว่ามันกำลังหลงจากแม่ของมัน ดูแล้วมันน่าจะหิวอยู่ด้วย

"เอ่....แค่ลูกสุนัขเองหรอ? ๻๠ใ๽แทบตายเลย"

  มันเข้ามาใกล้นัฐพัฒน์ แล้วตัวมันก็ทรุดล้มต่อหน้าเขา 

"อ้าวเฮ้ย!! เดี่ยวสิ"

เขาได้เข้าไปดูใกล้ แล้วพบว่าตามตัวของมันมีแผลเล็กๆเต็มไปหมดแต่ก็ไม่มีแผลที่จุดสำคัญของมัน  เขาสร้างสิ่งที่น่าจะใช้รักษาได้ขึ้นมาและได้ทำแผลให้มันแล้วให้มันนอนพักไว้ใกล้กับกระเป่าของเขา

"เท่านี้ก็เรียบร้อย ถึงจากสร้างของที่ไม่ได้ใช้มาบ้างก็นะ เราอาจจะได้ใช้ในคราวหน้าก็ได้"

ทันใดนั้นแม่หมาที่ตามหาลูกของมันก็ได้วิ่งฝ่าป่าออกมาโผล่ตรงหน้านัฐพัฒน์ แววตาที่ดูน่ากลัวและร่างที่ใหญ่โตแผลที่มีเต็มไปทั้งตัว แววตาคู่นั้นได้มองมาที่นัฐพัฒน์ เหมือนว่ามันกำลังจะกินเขาหรือไม่ก็คงคิดว่าเขาเป็๞คนทำร้ายลูกของมันเป็๞แน่

"เออ...คือ....ซวยแล้วไง"

จะเป็๞ยังไงต่อโปรดติดตามตอนต่อไป