(๒๑) ลึกสุดหยั่ง บาดาล ดาวพระเสาร์ เห็นสามเงา แหวกว่าย สายธารใส
เกล็ดระยับ รับแสง ผ่องอำไพ งามจับใจ ครึ่งคน ครึ่งมัสยา
(๒๒) ผิวเงือกหนุ่ม สะอาด ดุจทรายแก้ว ไร้แพรพรรณ เพริศแพร้ว เสริมสง่า
เพียงเปลือกหอย ร้อยรัด แนบกายา ตัดผิวงา ผุดผ่อง รองวารี
(๒๓) ร่างสะโอด สะอง ทรงบุรุษ แหวกสมุทร ธารา ตามวิถี
รวบเกศา ขดสังข์ รั้งไว้ดี ปะการัง หลากสี ยึดติดกัน
(๒๔) ทั้งบิดา มารดา ล้วนละม้าย ต่างแหวกว่าย เก็บหอย อย่างแข็งขัน
หวังปรุงรส อาหาร เพื่อแบ่งปัน ชื่นชีวัน ลอยล่อง ท่องสายชล
(๒๕) เงือกหนุ่มชี้ หัตถ์ชวน กวนพ่อแม่ สายตาแล พลันชี้ นภาหน
ลำแสงทอด สู่ล่าง จากเบื้องบน แสร้งฉงน ปากเอ่ย เปรยหวานลิ้น
(๒๖) "ดูเถิด พระบิดา ทอดสายตา ฝั่งแดนหิน"
"พ่อแม่ คงได้ยิน บนแผ่นดิน นั้นกว้างใหญ่"
(๒๗) "โลกกว้าง มากพงไพร เหตุไฉน เงือกหวั่นไหว"
"มณี เพชรสดใส หามิได้ ในกระสินธุ์"
(๒๘) "มีแต่ ขึ้นแผ่นดิน ได้ยลยิน สินปฐี"
"หากได้ ขาลูกนี้ ขึ้นพงพี เยือนสักครา"
(๒๙) ยินเสียงลูก พร่ำเพ้อ ละเมอฝัน พ่อแม่นั้น ว่ายใกล้ พลางส่ายหน้า
จนมารดา เอ่ยปาก ตอบกลับมา โอ้ลูกยา ฟังแม่ จะแก้สาร
(๓๐) "แผ่นดิน ที่กว้างใหญ่ ล้วนซ่อนภัย ให้ร้าวราน"
"จิตใจ เผ่าอื่นนั้น สารพัน เล่ห์ฉ้อฉาน"
(๓๑) "มิซื่อ ดุจสายธาร ที่ไหลผ่าน อยู่ใสเย็น"
"กระแส แม้โหมซัด ยังแน่ชัด พอได้เห็น"
(๓๒) "แต่ใจ เผ่าอื่นเป็ ดั่งหลุมเร้น ซ่อนเข็มพิษ"
"ลูกเอ๋ย จงหยุดฝัน ภัยมหันต์ อย่าได้คิด"
(๓๓) "เงือกมี หางวิจิตร อย่ามองผิด คิดต่ำตน"
"ย่อมดี กว่าเป็คน แหวกว่ายชล ปลอดภัยดี"
(๓๔) เงือกหนุ่มนิ่ง สดับ รับฟังแม่ หางสะบัด พลิกแปร ถอยหลีกหนี
เบือนหน้าหลุบ จักษุ แสร้งทำที ซ่อนท่าที สับสน ท่ามสายชล
(๓๕) รอบโขดหิน เรืองแสง แฝงเร้นลับ ประกายวับ สะท้อน ย้อนฉงน
กระแสน้ำ เย็นเยียบ เงียบชอบกล ใต้สาคร มืดมน จนทิศทาง
(๓๖) พลันจักษุ สะดุด เปลือกหอยแปลก ส่องรุ้งแทรก ทอแสง สุดกระจ่าง
วาววับรับ กระแส แผ่เลือนลาง ดูเปราะบาง ท่ามกลาง ห้วงมืดดำ
(๓๗) ดวงตาจ้อง ประกาย ที่ฉายส่อง เงือกแหวกฟอง พุ่งกาย คล้ายถลำ
เมินกระแส เชี่ยวกราก ที่ชักนำ พุ่งดิ่งล้ำ เข้าใกล้ ปากน้ำวน
(๓๘) เงือกละทิ้ง ตะกร้า รุดถลา สองแขนฝ่า แหวกว่าย ดั่งล่องหน
ร่อนกายา ลัดเลาะ ท้าสายชล ดำดิ่งวน เอื้อมคว้า หอยประกาย
(๓๙) พลันสองเฒ่า เบิกตา อ้าปากค้าง หวังดึงร่าง ลูกกลับ สุดมุ่งหมาย
อ้าปากเรียก กลางคลื่น เสียงมลาย ลูกแหวกว่าย ดำดิ่ง ทิ้งห่างตา
(๔๐) ยิ่งเข้าใกล้ กระแส ยิ่งโหมแรง คลื่นพลิกแพลง ดึงร่าง สู่ร่องผา
กัดฟันสู้ แหวกว่าย หมายจะคว้า เอื้อมแขนขวา แตะหอย เปลือกรุ้งพราว
(๔๑) พลันน้ำวน บิดเกลียว เชี่ยวกระหน่ำ ซัดร่างคว่ำ ไถล คลุกทรายขาว
มวลน้ำสูบ ดูดกลืน สิ้นแสงดาว ร่างปวดร้าว สู่วังวน จมฉับพลัน
(๔๒) สองผู้เฒ่า แหวกว่าย หมายคว้าจับ แต่คลื่นพับ ผลักร่าง ให้ห่างกั้น
สายน้ำวน กราดเกรี้ยว เชี่ยวบีบคั้น ม้วนกลืนพลัน ลูกรัก หักใจจม
(๔๓) ฝ่ายบิดา ฉุดร่าง มารดาไว้ สวมกอดให้ แนบร่าง อย่างขื่นขม
ปล่อยน้ำตา ร่วงหล่น ปนโคลนตม ซบหน้าซม ร้าวราน คืนลานดิน
(๔๔) ได้แต่ทอด สายตา พาแดดิ้น ห้วงชีวิน ว่างเปล่า เฝ้าถวิล
มองกระแส น้ำเชี่ยว เกลียววาริน สุดได้ยิน เสียงลูก ใต้บาดาล
(๔๕) ตัดสลับ ฉากลึก ถ้ำมืดมิด คลื่นทรงฤทธิ์ กราดเกรี้ยว สุดทนต้าน
เกล็ดมัจฉา ครูดหิน จนร้าวราน เืซึมซ่าน แดงฉาน กลางสายชล
(๔๖) ร่างปวดร้าว หมุนคว้าง ดั่งใบไม้ คลื่นซัดให้ ไหลตาม โกลาหล
ดิ่งทะลวง ชลใต้ ดั่งเวทมนตร์ ทะลักพ้น ตาน้ำ อุ่นกายา
(๔๗) ผุดกำแพง สมุทร สุดตระหง่าน ร่างร้าวราน ลอยคลื่น สุดอ่อนล้า
หางมัจฉา ถลอก เหลือคณา เกยฝั่งมา ทอดกาย บนทรายดำ
(๔๘) ณ ชายฝั่ง ทักษิณ ถิ่นนาคา เสียงมนตรา ร่ายเวท จนพลบค่ำ
แก่นอัตตา สว่าง สร้างชี้นำ นาคหนุ่มพร่ำ สร้างเวท อันตระการ
(๔๙) แสงสีเขียว สดใส หยดย้อยผ่าน ละอองซ่าน พุ่งไป แผ่ไพศาล
ทอดจักษุ ชำเลือง เขตชลธาร พลันพบพาน ร่างช้ำ หลับนิทรา
(๕๐) ตฤณนาคา เร่งเท้า ก้าวรุดหน้า สองมือฝ่า แผ่เวท เหนี่ยวรักษา
แล้วโน้มกาย ประคอง รองชีวา แตะกายา เย็นเยียบ เงียบเฉียบพลัน
10K
