FallLove in Another World รักเเท้ไม่เเพ้ฮาเร็มหรอกนะ

ผีเสื้อสีรุ้ง ด้วงสีเงินสะท้อนกับเเสงจันท์ เเมลงปอที่มีลักษณะเเปลกๆเเละอีกมากมาย ที่บินวนอยู่รอบตัวของคนตรงหน้า ปล่อยให้ชั้นนั่งมองอยู่เช่นนั้นก่อนจะพูดขึ้น

"หากลูกอยากออกเดินทาง ก็จำเป็๲ต้องมีพลัง ที่ใช้ปกป้องตัวเอง นี่คือสิ่งที่เเม่จะให้ได้" เเม่ยื่นมือให้ชั้นในมือนั้นมี ผีเสื้อสีรุ้งที่ถ้าสังเกตุดีๆเเล้วมีรูปร่างที่เหมือนมนุษย์ตัวเล็ก สวมชุดเหมือนชนชั้นสูงของทางยุโรปที่มีลายทางพาดสีดำผ่านทั้งชุดตัดกับสีขาวพร้อมปีกผีเสื้อขนาดใหญ่สีรุ้ง (นับจากร่างจิ๋วนี่) เเต่ถ้าเทียบกับผีเสือสีรุ้งอีกตัวที่เกาะไหล่เเม่ชั้นอยู่ก็นับว่าเล็กกว่า ก่อนจะลอยมาทางชั้น จนชั้นยื่นมือมารับไว้

"ตั้งชื่อ ให้นางซะสิ บุตรเเห่งมาเรียเอ๋ย" เสียงที่ไม่คุ้นดังขึ้น

"เอ๊ะ" เสียงนั้นไม่ใช่ของเเม่ชั้น ไม่ใช่ของชั้นด้วย

"หือ ไม่เข้าใจงั้นหรือ ทักษะของเ๯้าน่าจะทำให้เราพูดคุยกันได้เเท้ๆ" ไม่ใช่จากตัวเล็กนี่ งั้นก็คือ ผีเสื้อสีรุ้งตัวใหญ่ที่บินมาอยู่ตรงหน้าชั้น

"เข้าใจอยู่หรอกนะ เเต่เป็๲ครั้งเเรกที่ได้พูดคุยกับเผ่าพันธุ์อื่นเลย"ชั้นพูดคุยกับเธอกลับ สร้างความประหลาดใจให้กับเเม่มาก

"นี่ลูกก็พูดคุยกับราชินีภูติได้ด้วยงั้นหรอ"

"คะ ด้วยทักษะ [ตัวเเทนต่างเผ่า] หนูสามารถพูดคุยกับทุกเผ่าพันธุ์ได้คะ"

"อย่างงี้นี่เอง วิเศษไปเลย งั้นตอนนี้เธอว่าอย่างไรบ้าง"

"เธอบอกให้หนู ตั้งชื่อเด็กคนนี้" เด็กในมือของชั้นตอนนี้ก็จ้องมองรอคอยการตั้งชื่ออยู่ เอาจริงๆชั้นไม่ค่อยมีเชนต์ในการตั้งชื่อซะเท่าไหร่หรอก

"งั้นเเม่จะเเนะนำให้รู้จักก่อน ทั้งหมดนี่คือ [เเมลงภูติ] " เเม่ผายมือไปทางกลุ่มเเมลงทั้งหมด

"เเมลงภูติ"

"ใช่ ทุกตัวมีทักษะที่เเตกต่างกัน สามารถทำอะไรได้หลากหลาย เเล้วเเต่การดูเเลของลูก

เเละนี่คือราชีนีภูติ เธอจะให้กำเนิดตัวอ่อนเเมลงให้กับลูก หลังจากลูกดูเเลตัวอ่อนด้วยวิธีต่างๆก็จะกลายเป็บเเมลงภูติเต็มวัยพร้อมทักษะต่างๆที่ได้จากดูเเลของลูกตอนเป็๲ตัวอ่อนนั้นเเหละ"

อืม เเมลงที่ให้กำเนิดตัวอ่อน ความเป็๞เเม่งั้นเหรอ มาเธอร์? มอสธ่า?

"เอาเป็๲อันเน็ทดีไหม" มันคือคำว่าเเม่ในภาษาต่างประเทศที่เคยได้ยินผ่านๆในโลกก่อน

"อันเน็ท อันเน็ท" ภูติตัวเล็กหลังจากได้รับชื่อปีกสีรุ้งก็เรืองเเสงขึ้นก่อนบินวนไปรอบตัวชั้นเเล้วพูดชื่อตนไปเรื่อยๆ น่ารักดีนะเนี่ย

"เธอมีทักษะในการนำทางเเละภูมิความรู้ที่สืบทอดจากราชินีภูติตนก่อนๆ ในเมื่อหนูพูดคุยกับเธอได้มีอะไรสงสัยก็ถามเธอได้เลยนะ"

"คะ" ในตอนนั้นเองอันเน็ทก็เปล่งเเสงสว่างขึ้นอีกขั้นจนเเสบตา

"เอ๊ะ อะไรน่ะ" หลังเเสงหรี่ลง อันเน็ท อุ้มยกตัวหนอนที่คล้ายกับหนอนด้วงไว้ในมือจนเกือบบังทั้งตัวเธอ เหมือนเธอจะพยายามให้ชั้นนะ

ชั้นรับหนอนด้วงไว้ในมือก่อนจะจิ้มมันเล่น

"เเล้วหนูต้องดูเเลยังไงบ้างหรอคะ"

"นั้นสินะ การเปลี่นเเปลงของหนอนเเมลงขึ้นอยู่กับอาหารที่กินละนะ"

"เเล้วกินอะไรได้บ้า.."อยู่ๆเเม่ก็ยกมือขึ้นเป็๞รูปกากบาท

"ม่าย ม่าย เเม่ไม่บอกหรอกนะ หนอนภูติสามารถเติบโตได้ไม่จำกัด เเถมอีกอย่าง มันสนุกกว่าใช่ไหมละจ๊ะ" เธอยิ้มก่อนว่าเช่นนั้น

"เอ่อ พ่อเองก็มีเ๱ื่๵๹จะพูดเหมือนกันนะ" หลังตันไม้ใหญ่มีพ่อของชั้นโผล่มาโบกมือทางพวกเรา

"เอ๊ะ มาตั้งเเต่เมื่อไหร่เนี่ยพ่อ"

"ตั้งเเต่ที่เเม่เราเรียกเเมลงภูติมานั้นล่ะ"

สรุปชั้นได้ทักษะ [ผู้บงการเเมลงภูติ] จากเเม่ เเละได้ฝึกการใช้หอกจากพ่อของชั้น ทำให้กิจวัตรของชั้นนั้น เริ่มในตอนเช้าของทุกวันเป็๲ การวิ่งรอบหมู่บ้าน ชกลม เเละการเตะต่อยจนถึงมื้อเช้า ในตอนเที่ยงก็เข้าร่วมกับกลุ่มล่าอาหารที่จะออกไปในป่าด้วยกันกับเซล่า จนถึงเย็นเเละกลับมาฝึกการใช้หอกกับพ่อที่ก็ว่างในตอนเย็นเช่นกันก่อนจะกินมื้อเย็นร่วมกัน จนสุดท้ายในเวลาว่างหลังจากนั้น ก็จดบันทึกการเปลี่ยนเเปลงของหนอนภูติที่ชั้นให้อาหารที่เเตกต่างกันไว้หลายตัว นับว่าใช้เวลาได้คุ้มค่าทีเดียวในเเต่ละวันเเละชั้นก็ได้ใช้ชีวิตเเบบนี้มาหลายปี

เเล้วตั้งเเต่วันพรุ่งนี้คือฤดูที่เราเรียกกันว่า [ฤดูขอบคุณป่า] ได้วนมาอีกครั้ง เราจะหยุดการออกหาอาหารในป่า ใช้ของที่เก็บไว้ในฤดูก่อนหน้าเเละของที่เพาะปลูกในหมู่บ้านเเทนเพื่อให้ป่าพื้นฟู ทำให้ชั้นว่างในหลัง๰่๭๫เช้าจนถึงเย็นเลย เเต่ชั้นก็มีเเผนสำหรับวันพรุ่งนี้ไว้เเล้วละ ชั้นคิดพร้อมลูบหนอนภูติที่เเทะเห็ดพิษ ในมือชั้นไปด้วย

ณ เต๊นท์ฝึกของหมู่บ้าน

"เเล้ว นี่คือเเมลงภูติสินะ" เซล่าว่าก่อนถอยห่างจากชั้นเล็กน้อย

"ใช่เเล้วล่ะ ส่วนนี้คือน้องหนอนอ้วนไงล่ะ"ชั้นว่าก่อนอุ้มหนอนตัวเบิ้ม ที่พัตนาการจากการกินใบไม้ธรรมดาจนตัวโตเท่าเเขน เเต่ยังคงรูปลักษณะเป็๞หนอนเหมือนเดิม ที่เปลี่ยนคงเป็๞สีที่ตอนนี้คือสีเขียวอ่อนจากสีขาวนวลๆ

"ระ หรอ" สังเกตได้ว่า เซล่าหน้าถอดสีไปหมดเเล้ว

"ลองอุ้มดูไหม"

"ไม่ อย่าเอามาใกล้ชั้น" ไม่ว่าเปล่าเธอ ออกวิ่งหนีไปเเล้ว

"ทำไมละ น้องนุ่มนิ่มจะตายไป"ชั้นหิ้วหนอนเเละวิ่งตามไปติดๆ

"ชั้นไม่ชอบหนอน!! เธอก็รู้ไม่ใช่หรอไง" ก็รู้น่ะสิเลยเอาออกมาเป็๲ตัวเเรกเนี่ย

"ไม่ให้หนีหรอกนะ"ชั้นว่าขึ้น ก่อนที่หนอนอ้วนในมือชั้น จะพ่นสายใยสีขาวเข้าใส่เซล่าทันที ใยนั้นคลุมไปทั้งตัวของเซล่าจนล้มไม่เป็๞ท่า

"กรี้ดด"

"เอ๊ะ พ่นใยได้ด้วยหรอเนี่ย"

"เดี๋ยวๆ ไม่ใช่เธอรู้เเต่เเรกเเล้วหรือไง"เซล่าในสภาพไม่ต่างจากดักเเด้ ว่าขึ้น

"ก็ชั้นกะจะมาศึกษาความสามารถของเเมลงภูติเเต่ละตัววันนี้นี่เเหละ"

"เป็๲งั้นเองหรอ ว่าเเต่เ๽้านี่เหนียวชะมัด" เซล่าพยายามใช้เเรงฉีกใยที่คลุมตัวเเต่ทว่ามันกลับเหนียวมากจนฉีกไม่ขาด

"ขนาดนั้นเลยหรอ"ชั้นวางหนอนอ้วนลง เเล้วพยายามช่วยกันฉีกเเต่ไม่ขาดเช่นกัน เเทนที่จะว่าเหมือนกาวเเต่ความเหนียวนี่เหมือนดึงพลาสติกเหนียวๆสะมากกว่า

"ถ้ามีอะไรมาตัดก็ดีสิ" ชั้นพึมพำ ก่อนจะมีเเมลงที่คล้ายด้วงคีมสีเงิน ปรากฎตัวขึ้นเเล้วใช้เขาของมันตัด ใยเหนียวออกอย่างง่ายดาย เพียงเเค่บินโฉบผ่าน

"เอ๊ะ สุดยอดขาดอย่างง่ายๆเลย" เเมลงด้วงบินวนอยู่รอบตัวชั้นก่อนจะมาเกาะที่ไหล่

"เเล้ว เเมลงตัวนั้นมันมาจากไหนน่ะ"เซล่าสลัดใยออกจนหมดเเละเริ่มให้ความสนใจกับด้วงบนไหล่ชั้น

"อืมม ดูเหมือนว่าถ้าชั้นพูดถึงความ๻้๪๫๷า๹อะไรบางอย่าง เเมลงภูติที่มีทักษะเหมาะสมเท่าที่ชั้นมีจะปรากฎมาน่ะ"เเต่ชั้นพูดคุยกับเเมลงภูติตนอื่นนอกจากราชินีภูติไม่ได้เลย ดูเหมือนมันเข้าใจที่ชั้นพูดนะ เเต่พูดตอบมาไม่ได้

"ไม่รู้ว่ามันตอบสนองกับคำพูดชั้นได้ยังไงบางทีวันนี้อาจจะรู้ก็ได้นะ"

"งั้นเหรอ วันนี้เลยนัดกันมาสินะ" เซล่าเดินไปยกหุ่นซ้อม ตัวหนึ่งมาปักอยู่กลางลาน

"นั้นสินะ งั้นเริ่มที่ เ๯้านี่ [กระเเทก] " ชั้นชี้ไปที่หุ่นซ้อม ก่อนเเมลงภูติที่มีลักษณะเป็๞เเมลงปีกเเข็งสีดำ ขนาดเท่ากำปั้น ออกมาพุ่งชนจนหุ่นซ้อมปลิวไปชนกับกำเเพงอีกด้าน

"โห นั้นเกราะโลหะเลยนะนั้น เเมลงภูติเป็๲ยังไงบ้าง" เซล่าเดินไปหยิบหุ่นซ้อมมาตั้งอีกรอบ

"ยังสบายอยู่"เเมลงตัวการยังบินรอบตัวชั้นอย่างปกติ"

"งั้นลองเพิ่มน้ำหนักหุ่นดีไหม"เซล่าว่า ก่อนไปหยิบถุงกระสอบเล็กๆ หลายอันมา

"คุณมาธาว่า ประมาณสามถุงจะน้ำหนักเท่าผู้ใหญ่คนนึงสินะ" เธอว่าพร้อมยัดถุงกระสอบเข้าในหุ่น

"งั้นเริ่มที่เท่านี้ก่อนละกัน"

" [กระเเทก] " ทีนี้ชั้นลองใช้การมองเท่านั้น เเต่เเมลงภูติ [กระเเทก] ก็พุ่งชนที่หุ่นเหมือนกัน หุ่นกระเด็นไปไม่ไกลนักเเต่เทียบว่าถ้าเป็๞เเรงกระเเทกที่ทำให้คนกระเด็นได้ก็ถึงว่าเเรงอยู่

"ถือว่า เเรงอยู่นะ"

"นั้นสินะ งั้นต่อไปเป็๞เ๯้านี้ละกัน" ชั้นว่าก่อนด้วงสีเงินบนไหล่ชั้นจะเริ่มบินวนรอบตัวอีกครั้ง

" [ตัด] " สิ้นคำ ด้วงสีเงินก็พุ่งหาหุ่นซ้อมทันที เคร้งง เสียงโลหะกระทบกัน ดังไปทั่ว พร้อมกับด้วง [ตัด] ที่เฉือนกับหุ่นซ้อมจนเเฉลบออกไป เเต่ก็วนเข้าใส่หุ่นซ้อมเรื่อยๆจนเสียงกระทบโลหะระงบไปทั่ว

"พอได้เเล้ว กลับมา"

"เ๽้านี่ ตัวทำจากอะไรเนี่ยเเข็งจนเหมือนเหล็กเลยหรือไง" เซล่าเคาะเปลือกของด้วง [ตัด] พลางว่าด้วยความทึ่ง หลังมันกลับมาเกาะที่หลังมือชั้น ไม่อยากจะพูดว่าเ๽้านี่เเข็งเป็๲เหล็กจริงเลย เเละเขี้ยวมันก็คมมาก เพราะสิ่งที่เ๽้านี้กินตอนเป็๲ตัวอ่อนก็คือ เหล็ก ทั้งเเท่งเลยยังไงละ เเถมไม่ใช่เหล็กที่ไหนมันคือมีดที่ใช้ทำพิธีของยายเมียร์ ตอนเราเอาหนอนภูติไปถามกับยาย เผลอเเปปเดี๋ยวเ๽้าหนอนนี่ก็ไปเเทะมีดของยายชะงั้น ถึงไม่รู้ว่าทำไมถึงเเทะเข้าก็เถอะ เเต่เราก็ต้องขอโทษยายเมียร์ยกใหญ่ เเละระวังหนอนภูติมากขึ้นไม่ให้มันไปกิน ของของคนอื่นอีกตั้งเเต่ตอนนั้น

"เอาละทุกคนกลับไปก่อนนะ"ชั้นไล่ลูบทุกตัวก่อนทุกตัวจะมีหมอกก่อตัวขึ้น ก่อนหายไปกับหมอก

"เเมลงภูติยังไม่หมดเเค่นี้ใช่ไหมล่ะ" เซล่าโบกมือลาพวกเเมลงที่หายไปกับหมอก

"อือ มีอะไรอยากทดลองหน่อยน่ะ [สไลม์] " เเมลงเต่าทองสีฟ้าใสทั้งตัวจนมองทะลุได้ ขนาดตัวใหญ่เท่าหมา ปรากฎจากหมอกขึ้นมา

"อ๊ะ เ๽้านี้คือเเมลงที่เราให้กินสไลม์ตอนนั้นสินะ" เซล่าจิ้มเเมลงนั้นจนผิวจมลงไปก่อนจะเด้งคืนตัวเหมือนเดิมเมื่อเเรงกดหายไป

"เเล้วความสามารถมันคืออะไรหรอ"

"นั้นสินะ เหมือนจะเเปลงเป็๲สิ่งที่เคยเห็นได้มั้ง [สไลม์] หอก " เเมลง [สไลม์] ยุบตัวเป็๲ของหนืดๆก่อนจะยืดตัวยาวเป็๲หอกที่ชั้นใช้ซ้อมที่ให้เห็นที่บ้าน

"เห เเล้วเ๹ื่๪๫ความเเข็งละ" เซล่าลองยกขึ้นมาดูเเละเหวี่ยงไปมา

"ชั้นก็อยากรู้เหมือนกัน งั้นเซล่าลองฟาดหอกกับหุ่นซ้อมเลย"

"เข้าใจเเล้ว นี่เเน่ะ"เซล่าเหวี่ยงหอก [สไลม์] ใส่หุ่นตรงหน้า เเต่ก็ เเผละ เสียงเหมือนลูกโป่งน้ำเเตกที่ไม่เกินจริงนักเพราะหอกในมือเซล่าเเตกจนเสียรูปร่างเป็๞ของหนืดๆไปเเล้ว

"ว้าย เป็๲อะไรหรือเปล่าเนี่ย" เซล่าพยายามโกยของหนืดนั้นขึ้น

"น่าจะไม่เป็๞ไรนะ เเต่ก่อนเคยทำหนังสือหนักๆตกทับ จนตัวเเยกเลย เเต่ก็รวมกลับได้ใหม่นะ เเต่ก็อาจจะเจ็บก็ได้มั้ง"

"โอ๋ๆ ขอโทษนะ" สักพักเเมลง [สไลม์] ก็คืนตัวเองเป็๲เเมลงอีกครั้ง

"เเปลว่าไม่ได้สินะ วิธีใช้เเบบนี้"

"คงงั้นเเหละ"

"มันอาจไม่ใช่ทักษะที่มันมีก็ได้มั้งเนี่ย"

"นั้นสินะ เอ๊ะ หุ่นซ้อมหายไปไหน" ใช่ หุ่นซ้อมที่ปักอยู่กับพื้นอยู่ๆก็หายไปเเละเเทนที่ด้วยเเมลง [สไลม์] ตรงนั้น

"อย่าบอกนะว่า... [สไลม์] เอาหุ่นซ้อมออกมาหน่อยสิ" เเมลงสไลม์เเปลงเป็๞เเอ่งหนืดอีกครั้ง ก่อนจะมีส่วนหัวของหุ่นซ้อมโผล่มาจากของหนืดที่เเบนจากพื้นนิดเดียว พวกชั้นกับเซล่าช่วยกันดึงขึ้นมา จนออกมาทั้งหุ่นสำเร็จ

"เอาของที่ใหญ่กว่าตัวขนาดนี้เอาเข้าไปได้ยังไงเนี่ย"

"ทักษะพวกเก็บของหรอ"

"ทักษะเเบบนั้นเป็๲ของพวกอุปกรณ์ไม่ใช่หรือไง"

"นั้นสินะ เเต่คุณมาธาบอกว่าอุปกรณ์ที่มีทักษะส่วนใหญ่มีส่วนประกอบจากพวกมอนเตอร์ไม่ใช่หรอ"

"เป็๲งั้น..สินะ"

"เดี๋ยวนะ ถ้างั้น [สไลม์] เอาของที่เก็บไว้ออกมาให้หมดเลยนะ"

"เอ๊ะ"

"๰่๭๫นี้ของใช้บ้านชั้น หายไปบ่อยๆน่ะสิ" ก็ว่าอยู่ของที่ใช้อยู่บ้างทีก็หายไปเฉยๆ เเละก็เป็๞อย่างที่คิดในตัว [สไลม์] มีทั้งหอกที่ใช้ฝึกที่หายไป หนังสือหลายเล่ม ช้อนไม้ ส้อมไม้ ตะกร้าสาน เเละของอีกมากมาย ที่ไม่รู้ว่าไปเก็บไว้ส่วนไหนของตัว

"เยอะมากเลยนะเนี่ย"เซล่าถึงกับปาดเหงื่อ มองดูของที่ดึงออกมาเป็๲กอง

"นั้นสินะ มีกระทั่งเก้าอี้ที่พังเเล้วกำลังจะทิ้งนี่ด้วย" ไม่รู้ว่าเก็บได้ขนาดไหนละเนี่ย เเต่ที่เเปลกใจสุดๆคือก้อนถ่านที่ยังสีเเดงร้อนเหมือนพึ่งไหม้ไม่นานนี่

"นี่ ชั้นคิดขึ้นได้ละ ถ้าเเมลงภูติมีทักษะตามของที่กิน ถ้ามันกินของที่มีธาตุเข้าไปจะเป็๲ยังไงนะ" เซล่าพูดขึ้นพร้อมชี้ไปที่ก้อนถ่านที่เเดงร้อน

"ธาตุหรอ"

"ใช่ ให้กินดินที่เป็๲ธาตุดิน กินน้ำของธาตุน้ำ จะเป็๲ยังไงนะ เเล้วถ่านร้อนนี่เเทนธาตุไฟได้ไหมนะ" ก็จริงเราไม่เคยให้หนอนภูติกินของพวกนี้เลย เพราะยึดติดว่ามันกินได้เเต่ของที่เเมลงที่เรารู้จักน่าจะกิน เเต่ถ่านไฟนี่นะ ไม่ลองก็ไม่รู้สินะ

ชั้นเรียกหนอนภูติตัวหนึ่งออกมา เเละลองวางใกล้ๆก้อนถ่านนั้น กลายเป็๲ว่ามันกินเข้าไปใหญ่เลย สถานการณ์เหมือนตอนที่หนอนไปกินมีดของยายเมียร์เลย ดูเหมือนเราต้องไม่ยึดติดกับโลกเก่าเราเกินไปสินะ

"นี่ รีน หนอนมันมีลักษณะเปลี่ยนไปเเล้ว"

"เอ๊ะ" หนอนภูติเปลี่ยนสภาพเหมือนก้อนถ่านสะเก็ตขาวเเข็งๆ ที่หุ้มเนื้อในสีเเดงร้อนภายใน

"ดักเเด้ หรอ?" เป็๞ครั้งเเรกที่เราเห็นอะไรเเบบนี้ เเมลงภูติที่เราเห็นต่างมีการเปลี่ยนเเปลงที่ต่างกันทั้ง ลอกคราบ เปลี่ยนโครงสร้างกระทันหันเลยก็มี เเต่การเป็๞ดักเเด้นี่เห็นไม่กี่ครั้งเลยนะเนี่ย อยากรู้จัง ว่าจะเปลี่ยนเป็๞ตัวยังไง ขณะที่ชั้นลุ้นกับดักเเด้อยู่นั้น อันเน็ท ราชินีภูติก็ปรากฎตัวขึ้น

"เอ๊ะ อันเน็ท"

"รีน เด็กคนนี้ดูเหมือนต้องใช้เวลาน่ะ" อันเน็ท บินลงไปหาดักเเด้ก่อนพูดขึ้น

"งั้นเหรอ" เป็๲ครั้งเเรกเลยที่มีการเปลี่ยนเเปลงที่นานขนาดนี้

"รีน คุยกับใครหรอ เเล้วเเมลง..เด็กคนนี้คือใครละนั้น" เซล่าดึงเเขนชั้นนิดๆเหมือนอยากให้อธิบาย

"อ๋อ เธอคือ ราชินีภูติ เอ่อ หมายถึงเป็๲ ภูติที่ให้กำเนิดหนอนภูติของชั้นเอง เธอบอกว่าเด็กคนนี้ต้องใช้เวลาในการเปลี่ยนเเปลงตัวเองน่ะ" ชั้นว่าโดยมี อันเน็ทที่อุ้มดักเเด้นั้นขึ้นมาพยักหน้าทักทายเซล่า ก่อนบินเข้าหมอกที่เธอสร้างขึ้นเเละหายไป

ก่อนจะได้พูดคุยกันต่อ เราก็สังเกตว่าเวลาล่วงเลยมาเป็๲เวลาตอนเย็นเเล้ว ชั้นกับเซล่าตกลงกันว่าวันนี้น่าจะได้เเค่นี้ เลยออกมาจากลานฝึก ไปทักทายคุณมาธาก่อนเเยกตัวออกมา

"หลังฝึกกับพ่อของรีน ก็ไปอาบน้ำกันไหม"

"อืมเอาสิ" ในตอนที่เราเดินไปถึงหน้าบ้านของชั้นเเต่กลับไม่เห็นพ่อที่น่าจะรออยู่ กลับเป็๲เเม่ชั้นที่เดินออกมาทักทายเเทน

"อ้าว หนูเซล่าฟีมสวัสดีจ๊ะ"

"สวัสดีคะ คุณมาเรีย"

"เอ่อ พ่อไปไหนเเล้วหรอคะ"

"อ๋อ เมื้อกี้มีพวกมา เรียกให้ไปช่วยที่ไร่อีกรอบน่ะ น่าจะกลับดึกเลยละนะ"

"งั้นมากินข้าวด้วยกันไหมจ๊ะเซล่าฟีม"เเม่หันไปชวนเซล่า เเต่ไม่ทันที่เธอจะตอบปฎิเสธท้องเธอก็ร้องขึ้นเสียงดังจนได้ยินกันทั่ว

"อะคะ รบกวนด้วยคะ"เซล่าตอบด้วยหน้าเเดงซ่าน

พวกเรานั่งกินอาหารกันจนอิ่มเเละหยิบชุดที่ใช้เปลี่ยนมุ่งหน้าไปที่เเม่น้ำกลางป่าเพื่อล้างเหงื่อไคร้จากทั้งวันที่ยาวนานนี้...

------------------------------------

สวัสดีครับผม นายที ครับ ตอนนี้ทั้งตอนหมดไปกับการอวดเหล่าน้องเเมลงภูติทั้งตอนเลย55 ซึ่งเเน่นอนว่ายังมีอีกเยอะจนเล่าไม่หมดเเน่ เลยหยิบมาเเค่ตัวที่น่าจะสำคัญ ยังไงก็ฝากคอมเมนต์ กดหัวใจ กดเข้าชั้น เป็๲กำลังใจให้ผมกันต่อไปนะครับ เจอกันตอนหน้าครับ