ถึงเวลาค่ำคืนที่ทุกคนต่างมารวมตัวเพื่อทำกิจกรรมร่วมกันหลังจากทานอาหารมือค่ำเรียบร้อย มณีรัตน์ถือถ้วยมาลูกหนึ่งพร้อมมีกระดาษที่ใส่ไว้ ด้านในนั้นที่มีชื่อทุกคนอยู่ข้างใน เธอนำมาวางลงบนโต๊ะพร้อมนั่งลงบนโซฟาที่มีทุกคนนั่งล้อมกันอยู่ ชัยที่นั่งอยู่ด้วยเขาชะโงกหน้าเข้ามาดูกระดาษที่อยู่ในถ้วยเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้ามณีรัตน์อย่างสงสัย
“ อะไรครับเนี้ย? “
“ กิจกรรมที่เราจะเล่นกันไง พ่อเป็คนคิด ไม่ใช่แม่ “
ชัยมองเอกพจน์ผู้เป็พ่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาทันที เขาทำทีหยักไหล่พร้อมรอยยิ้มชัยจึงถอนหายใจออกมาสั้นๆ เอกพจน์จึงอธิบายกิจกรรมที่เขาจะให้ทุกคนเล่น คือถ้าหยิบได้ชื่อใครขึ้นมาแล้วให้ถามคนคนนั้นอะไรก็ได้อย่างหนึ่ง และคนที่ถูกจับชื่อขึ้นมาต้องพูดความจริง ทุกคนที่ฟังกติกาและข้อมูลกิจกรรมต่างพยักหน้าเข้าใจพร้อมกันเล็กน้อย
“ เื่ง่ายมากเลย ลลินไม่มีความลับอยู่แล้ว “
ลลินที่นั่งอยู่ถัดออกไปจากชัยเธอพูดด้วยความมั่นใจมากถ้าได้เล่นเกมส์นี้
“ เอาล่ะ เริ่มกันเลย “
เอกพจน์จึงเริ่มเขย่าถ้วยเล็กน้อยแล้วยื่นให้ชาวีน้องชายลลินที่นั่งอยู่ข้างๆพี่สาวของเขาที่คั้นกลางระหว่างเธอกับชัย เขาหยิบกระดาษขึ้นมาชิ้นพร้อมกับค่อยๆคลี่กระดาษออก
“ คุณน้ามณีรัตน์ “
“ โอ๊ยยย “
ทุกคนอุทานขึ้นพร้อมกันพร้อมหัวเราะ
“ มา ถามน้ามาได้เลย น้าพร้อมล่ะ “
“ อืม...คุณน้ากับคุณลุง เจอกันครั้งแรกใครตกหลุมรักใครก่อนครับ? “
มณีรัตน์มองเอกพจน์ด้วยอาการเขินเล็กน้อย เอกพจน์นั่งอมยิ้มกับคำถามของชาวีที่ถามออกมา
“ ก็ ตอนนั้น น้าไปทำบุญ แล้วได้เจอกับลุงพจน์ น้าก็ตกหลุมรักั้แ่วันนั้น “
“ ใครจีบก่อนครับ? “
เอกถามเธอที่เป็แม่ด้วยหน้าทะเล้นทันที เธอมองลูกชายคนโตด้วยสีหน้าที่เขินพร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อออกมาอย่างชัดเจน
“ ก็...นี่ไม่ใช่ตาลูกไม่ใช่เหรอ? “
ทุกคนหัวเราะกันยกใหญ่กับท่าทีของมณีรัตน์ที่เขินอย่างมากกับคำถามของลูกชายคนโตของเธอ
“ เอาล่ะคนต่อไป “
ชาวีผู้ที่ได้จับเป็คนแรกจึงเขย่าถ้วยเล็กน้อยแล้วยื่นให้กับสุภาพรผู้เป็แม่ของเขาและลลิน เธอหยิบขึ้นมาแล้วเปิดกระดาษเพื่ออ่านชื่อที่เขียนไว้ด้านใน
“ เอกชัย “
“ เอาแล้ว “
ชาวีอุทานอย่างยิ้มๆพลางมองไปที่เอกที่ทำตาลุกวาวพร้อมกับหัวเราะ เธอมองเอกด้วยรอยยิ้มและสายตาที่ซุกซน
“ น้าอยากรู้ว่าเมื่อไหร่เราจะมีแฟนจ๊ะ? “
“ อุ๊ยยย “
ชัยอุทานแล้วหัวเราะเล็กน้อย
“ ก็.. “
เอกที่กำลังจะตอบคำถามสุภาพร เขาได้หันมองไปที่สุธาราที่กำลังยืนจัดเตรียมขนมของว่างอยู่ที่โต๊ะไม่ไกลนัก เขานั่งมองพร้อมอมยิ้มเล็กๆ สุธาราที่จัดเตรียมขนมอยู่นั้นหันมาสบตากับเอกที่กำลังนั่งมองเธออยู่ เธอยิ้มเล็กน้อยพร้อมท่าทีมีอาการเขินเล็กๆก่อนจะค่อยๆหลบสายตาเขา เอกพจน์สังเกตุเห็นสายตาลูกชายคนโตของเขาจึงหันไปมองตาม แล้วหันกลับมามองเอกด้วยรอยยิ้ม
“ ผมว่านะ คงใกล้จะมีแล้วแหล่ะ “
เอกหันมามองเอกพจน์แล้วยิ้มแบบอายเล็กๆกับคำพูดแซวของพ่อของเขา มณีรัตน์หัวเราะเล็กน้อยกับท่าทีของลูกชายคนโตที่ดูจะลุกลี้ลุกลนกับความเขินอาย
“ ไปคนต่อไปดีกว่าครับ “
เอกรีบพูดตัดบททันทีพร้อมกับหยิบถ้วยขึ้นมาแล้วยื่นให้สุภาพร ทุกคนนั่งมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างรู้ทันความรู้สึกของเอกที่กำลังเป็อยู่ เธอรับถ้วยมาแล้วเขย่าถ้วยเล็กน้อยแล้วยื่นให้กับมณีรัตน์
“ ลลิน “
“ หนูพร้อมค่ะ “
“ น้าอยากรู้ ว่าหนูหลงรักอะไรในตัวลูกชายน้าจ๊ะ? “
ลลินหันไปมองชัยด้วยรอยยิ้ม เขามองเธอกลับแล้วยิ้มเล็กน้อย ระหว่างที่ลลินพูดถึงรักแรกที่เธอพบเขานั้น ชัยกลับนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ตอนแรกที่เขาเจอเธอ รอยยิ้ม แววตา มันช่างตราตรึงใจเขาเหลือเกินและไม่อาจลืมได้ มันเหมือนเป็รักแรกของเขา รักแรกพบเจอ ตอนที่เจอกันมันเหมือนมีมนต์สะกดเขาไว้ไม่ให้ละสายตาจากเธอได้เลย
และเหมือนฟ้ารู้ใจเขาที่กำลังนึกเธอคนนั้น เธอได้เดินถือถาดน้ำผลไม้มาให้แก่ทุกคน เมื่อเขาเห็นเธอมันทำให้เขาเหมือนต้องมนต์สะกดอีกครั้ง เธอนั่งลงพร้อมหยิบน้ำผลไม้ให้แต่ล่ะคน แล้วยื่นให้กับเขา ชัยรีบรับแก้วน้ำผลไม้จากมือเธอในทันทีด้วยรอยยิ้ม
“ ขอบคุณครับ “
เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินออกไป เขามองตามเธอจนสุดสายตาจนกระทั่งเธอหายเข้าไปในห้องครัว
“ ชัย ตานายตอบแล้ว “
เอกสะกิดน้องชายที่กำลังนั่งเม่อลอยคิดถึงแต่เธอคนนั้น เมื่อเขารู้สึกตัวจึงหันมาหัวเราะเล็กน้อย
“ ใครเหรอครับที่จะถามผม? “
“ พ่อเอง “
“ ครับ ถามมาได้เลยครับ “
“ พ่ออยากรู้ ว่าคนไร้บ้านคนนั้นบอกอะไรกับลูก? “
ชัยนิ่งไปครู่หนึ่งกับคำถามของพ่อของเขา เขามองทุกคนที่มองมาที่ตนคนเดียวเป็ตาเดียวกัน ที่ต่างก็อยากรู้ในคำตอบของคำถามนั้นเช่นเดียวกับเอกพจน์ในตอนนี้
“ ไม่มีไรหรอกครับ ผมไม่อยากทำให้งานกรอยน่ะ “
“ บอกมาเถอะ เราก็อยากรู้ “
สุภาพรพูดอย่างยิ้มๆ ชัยมองทุกคนที่นั่งมองมาที่เขาพลางถอนหายใจเล็กๆ
“ ก็ได้ครับ “
ทุกคนต่างตั้งใจฟังในสิ่งที่ชัยจะพูดออกมาอย่างใจจดใจจ่อ ชัยสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยบอกกับทุกคนเกี่ยวกับคำพูดของชายไร้บ้านคนนั้น นั่นก็คือการที่พวกเขามานี่เป็การกลับมาหาอดีต สิ่งที่กระทำไว้จะย้อนคืนกลับ
งานแต่งครั้งนี้หากเลือกคู่ผิดและสำเร็จ ชีวิตของเขาจะเจอแต่ความพินาจ การสูญเสีย ทุกอย่างจะร้อนร้นเหมือนไฟ ชีวีจะดับสูญ ต่อให้เลือกคู่ถูกทุกอย่างก็เกิดขึ้นเหมือนเดิม เพียงแค่เขาจะรอดพ้นทุกอันตรายและความจริงทุกอย่างจะปรากฎ ถ้าไม่สำเร็จชีวีจะดับสูญเช่นกัน
ทุกคนต่างนั่งนิ่งเงียบเมื่อได้ฟังคำพูดของชายไร้บ้านที่ได้บอกกับเขามา เอกพจน์กับมณีรัตน์มองหน้ากันพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนเป็ความกังวลอย่างมาก เมื่อสุธาราที่อยู่ใกล้ๆก็ได้ยินทุกอย่าง เธอค่อยๆยิ้มออกมา
“ ไม่มีอะไรหรอกครับ เขาก็พูดไปเรื่อยน่ะ “
“ ไม่ลูก เราจะประมาทไม่ได้ ยิ่งลูกจะเบ็ญจเพญแล้ว เราควรระวัง เราจะกลับบ้านพรุ่งนี้เช้า แล้วจัดงานแต่งให้เร็ว “
เอกพจน์พูดด้วยสีหน้ากังวลอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“ พ่อครับ “
ชัยพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าลงเล็กน้อย สุธาราที่กำลังแอบฟัง เธอหันออกไปทางอื่นเพื่อจะทำตัวให้เป็ปกติ แต่เธอได้ชนกับผู้หญิงคนนั้นที่ถือจานมาใบหนึ่งทำให้จานหล่นลงแตกอยู่บนพื้น
“ ขอโทษคะ! “
ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นทันที ทั้งคู่ก้มลงเก็บเศษจานอย่างระมัดระวัง มือผู้หญิงคนนั้นได้ไปัักับมือของสุธารา เธอนิ่งไปครู่หนึ่งพลางมองเธอเล็กน้อย สุธาราเงยขึ้นมาด้วยกับสีหน้าที่รู้สึกผิด
“ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่เห็นคุณเดินมาจริง ๆ “
“ ไม่เป็ไรค่ะ เราผิดกันทั้งคู่ เดี๋ยวฉันเก็บเองค่ะ เดี๋ยวจะบาดมือคุณเอา “
สุธาราพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ครัวเพื่อจัดเตรียมของต่อ เธอคนนั้นลุกขึ้นแล้วมองตามเธอด้วยสายตากังวล
.
.
.
.
ณ ถ้ำสิปางค์
ในถ้ำแห่งนั้นมีชายชรานั่งสมาธานศิลอยู่บนโขดหินใหญ่ในถ้ำลึก และมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในถ้ำแห่งนั้น เมื่อเธอเดินเข้ามา ชุดเธอกลายเป็ชุดราตรีสีฟ้าที่สวยงามอย่างมาก
“ นางมาแล้วงั้นรึ? “
“ ใช่ค่ะ นางได้เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์เป็ที่เรียบร้อยแล้ว คงถึงเวลาการแก้แค้นของนางแล้ว แต่การแก้แค้นครั้งนี้ อาจทำให้คนบริสุทธิ์ คนไม่ได้ทำผิด ได้รับอันตรายไปด้วย “
“ ข้าถึงได้ส่งเ้าไปยังไงล่ะ ช่วยปกป้องคนบริสุทธิ์ คนมิได้กระทำผิด ให้แคล้วคลาดปลอดภัย “
“ ศิษย์จะทำให้ดีที่สุดค่ะ “
ชายชราคนนั้นได้หันหน้ามาหาเธอ ชายชราคนนั้นก็คือคนที่ชัยได้ให้ขนม น้ำ และอาหารแก่เขาก่อนหน้านี้นั่นเอง
“ ข้าเชื่อว่าเ้าทำได้ ปิ่นมณี พลังเ้า มิได้ด้อยไปกว่า ศกุนีหรอกหน่า “
ปิ่นมณีพยักหน้ารับรู้แล้วก้มลงกราบบนพื้นเป็การเคารพ ปิ่นมณี คือบุคคลที่ชัยนั้นตกหลุมรักนั้นเอง
55K
