แม่ลูกแอบรัก สัมผัสลับต้องห้าม

            กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกวางไว้อย่างเป็๲ระเบียบที่มุมห้อง เป็๲เครื่องย้ำเตือนว่า๰่๥๹เวลาแห่งการจากลาเข้ามาใกล้ทุกที...

            คืนนี้คือคืนสุดท้ายก่อนที่อคิณจะต้องออกเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศนานหลายปี การตัดสินใจครั้งนี้เขาเป็๞คนเลือกเอง แม้ในใจลึกๆ จะเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ต่อผู้เป็๞แม่ก็ตาม

            เขาก็จำเป็๲ต้องสร้างระยะห่าง เพื่อใช้เวลาและระยะทางช่วยดับไฟเสน่ห์หาอันผิดบาปที่ก่อตัวขึ้นในจิตใจ หวังว่าการเดินทางอันยาวนานครั้งนี้จะช่วยลบล้างความรู้สึกต้องห้าม แล้วทำให้เขากลับมามองแม่ด้วยสายตาอันบริสุทธิ์ได้เหมือนเดิม

            เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออก ร่างสวยสง่าของมุกดา คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวในวัยใกล้เลขสี่ก้าวเข้ามาด้านใน

            เธออยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีครีมสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาว แม้จะอายุเข้าเลขสี่แล้ว แต่ผิวพรรณเนียนนุ่มและใบหน้าที่สวยสะพรั่งกลับทำให้เธอดูราวกับหญิงสาววัยสามสิบต้นๆ เท่านั้น

            กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของคุณแม่คนสวยลอยมาปะทะจมูกของอคิณเข้าอย่างจัง จนเด็กหนุ่มต้องแอบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ในอก

            “แม่เอานมอุ่นๆ มาให้จ้ะ… ดื่มสักหน่อยจะได้นอนหลับสบาย” มุกดายื่นแก้วนมให้ลูกชาย ๲ั๾๲์ตาคู่สวยฉายแววหงอยเหงาอย่างปิดไม่มิด

            “พรุ่งนี้ลูกต้องเดินทางแล้ว แม่คงคิดถึงลูกมากแน่ๆ เลย…”

            อคิณรับแก้วนมมาถือไว้ สายตาหลุบมองฝ่ามือเรียวสวยของแม่ที่เอื้อมมาแตะแก้มเขาเบาๆ ๼ั๬๶ั๼อันนุ่มนวลนั้นแทบจะทำให้ความยับยั้งชั่งใจที่เขาพยายามสร้างมาตลอดพังทลายลงในพริบตา

            “ผมก็คง... คิดถึงแม่มากๆเหมือนกันครับ” น้ำเสียงของเขาสื่อถึงความโศกเศร้าอย่างชัดเจน แต่ก็ยังฝืนส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ

            มุกดายิ้มตอบ ขยับไปนั่งลงข้างๆ ลูกชายบนเตียงก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ผมเขาอย่างรักใคร่

            “บ้านนี้คงเงียบเหงามากแน่ๆ เลย๰่๭๫ที่อคิณไม่อยู่” เธอยิ้มอ่อน เพราะลึกๆ แล้วเธอก็ไม่ได้อยากให้คนที่รักที่สุดต้องหนีห่างจากเธอไปไกลนัก

            “แต่แม่ก็รู้ว่าเพื่ออนาคตของลูก... อคิณต้องไปเติบโต”