หลังจากเตือนพ่อของเธอแล้วอาเนียก็แปลงร่างโดยทันที
พลังผลไม้ - จิ้งจอกเก้าหาง
บูม!
ร่างจิ้งจองสาวเก้าหางปุกปุยพลันปรากฏ
แล้ว
ไมเคิลก็กลายเป็เบิกตากว้าง
เขาช็อคและใ
หนําซํ้าภาพที่เขาเห็นนี้ยังได้มอบความกลัวไม่รู้จบกลับมา…
ป่ะ…ปีศาจ!
แค่นั้นแหละ-
อดีตทหารผ่านศึกอันเต็มไปด้วยเกียรติยศและชื่อเสียงจํานวนมาก
ไมเคิล…
จู่ๆ
ก็กลายเป็ตาเหลือก
แล้วหมดสติไปในทันที!
“เอ่อ…”
อาเนียพูดไม่ออก
แล้วรีบกลับร่างเดิมไปดูอาการพ่อของเธอก่อนที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอกด้วยความรู้สึกแปลกๆ
พ่อของเธอใช่ทหารที่อยู่ในสนามรบอันเต็มไปด้วยะุปืนมากมายจริงๆรึเปล่า?
ทําไมการรับรู้อ่อนแอจัง?
…
เวลาผ่านไปช้าๆ
ไมเคิลค่อยๆได้สติ แล้วลุกพรวดขึ้นมามองซ้ายมองขวาอย่างหวาดผวา
เขายังจําได้เป็อย่างดีว่าเขาได้เห็นอะไร
ลูกสาวของเขาได้กลายเป็ปีศาจ!
และเื่นี้เองก็ได้ทําให้โลกทัศน์ของเขาได้พังทลายลง
ต้องรู้ก่อนนะว่าแม้เขาจะเป็ทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบและมีประสบการณ์มานับไม่ถ้วนแต่เขาก็ยังเป็เพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่มีเนื้อและเื
เมื่อโดนต่อย คุณก็เจ็บจริง
เมื่อโดนยิง เืคุณก็ออก
เมื่อไม่ได้กินข้าว คุณก็ไม่มีแรง
นั่นเป็เื่ทั่วๆไปที่เขาและคนอื่นๆต้องเผชิญ
ดังนั้นเมื่อได้เจอเื่บ้าๆแบบนี้กับตัว
เขาจะไม่กลัวมันได้ยังไง?
เพราะ
ในความทรงจําของเขาเขายังจําได้เป็อย่างดีว่าก่อนที่จะกลายเป็ผู้ใหญ่เขาได้ฟังตํานานเื่เล่ามามากมายนับไม่ถ้วน
และหนึ่งในนั้นก็คือปีศาจจิ้งจองเก้าหาง!
ว่ากันว่ามันจะมาในร่างของหญิงสาวหลอกล่อเหยื่อที่เป็ผู้ชายให้ตายใจ แล้วดูดกลืนพลังชีวิตให้กลายเป็ซากศพที่เหี่ยวแห้ง
ทรงพลังซะจนนักบวชในยุคนั้นก็ไม่อาจต่อกรได้
แค่ว่า
ใครจะไปนึกว่ามันเป็เื่จริง?
ตอนนี้.
เมื่อไมเคิลสังเกตเห็นลูกสาวของเขาอีกครั้ง
เหงื่อเย็นเฉียบก็หลั่งออกมาทางแผ่นหลังมือไม้สั่นเทาจนสามารถมองเห็นได้ง่ายๆ
อย่างไรก็ตามเขายังคงรวบรวมความกล้าจากอดีตประสบการณ์อันโชกโชน
ถามออกไปได้ว่า
“อาเนีย นั่นลูกรึเปล่า?”
หรือถูกปีศาจจิ้งจอกสาวในตํานานบ้านั่นยึดร่างไปแล้ว?
แน่นอนว่าเขาไม่กล้าพูดมันออกไป…
“พ่อ”
“คุณอ่านนิยายมากเกินไป?”
“ไม่ใช่คุณเองเหรอที่อยากรู้มันน่ะเื่รูปลักษณ์ของเขา!”
อาเนียกลอกตา
เธอจะไม่เห็นได้ยังไงว่าพ่อของเธอกลัวจนแทบจะล้มทั้งๆที่เพิ่งลุกขึ้นมา?
เฮ้อ
อุส่าห์เตือนแล้วเชียวนะ…
อาเนียถอนหายใจในใจและไม่กล้ารอช้าอีกต่อไป
เธอรีบอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ผลไม้พลัง,กูรูผลไม้,การปลูกฝัง
ต่อมา-
ไมเคิลที่ได้รับรู้เื่ราวทั้งหมดก็กลายเป็ใและตกตะลึง
โลกนี้มีเื่บ้าๆแบบนั้นได้ยังไง?
พลังผลไม้?
นี่โลกบ้าหรือฉันบ้ากันแน่เนี่ย?!
วินาทีต่อมา ไมเคิลจึงถอนหายใจ
“ไม่แปลกใจเลยว่าทําไมเขาถึงกล้าปรากฏตัวขึ้นอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้”
“ปรากฏว่าเขายังมีความลับอีกมาก”
“ทั้งยังเป็ไปได้อีกด้วยว่าความลับอื่นนั้นเป็ไพ่ตายที่ทรงพลัง”
อาเนียฟังเงียบๆ
เธอเห็นด้วยกับพ่อของเธอมาก
ว่าไต๋จุนอาจจะยังมีสิ่งที่น่าเหลือเชื่ออีกมากที่ยังไม่ได้แสดงออกมา
บางที
ในตอนนั้น
เธอและพ่อของเธอคงจะมีการแสดงออกที่แตกต่างไปจากตอนนี้อย่างแน่นอน
แค่นั้นแหละ-
อาเนียหัวเราะด้วยนํ้าเสียงแปลกๆ
“พ่อ ถ้าให้ฉันเดาคุณคงยังไม่รู้เื่เกี่ยวกับูเาใช่ไหม?”
ูเา?
ไมเคิลเลิกคิ้ว
ยังมีเื่อะไรอีกที่เขาไม่รู้?
“พ่อ คุณนี่จริงๆเลยนะประสบการณ์ทหารช่างเสียเปล่าซะจริงๆ…”
เมื่อเห็นว่าพ่อของเธอไม่รู้
อาเนียส่ายหัวอย่างจนใจ
ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สังเกตเลย
ว่ามีูเาลูกหนึ่งบนเกาะหายไป!
อย่างรวดเร็ว-
ไมเคิลมีการแสดงออกเปลี่ยนไปอีกครั้ง
ช็อค!
ไมเคิลช็อคจนหยุดหายใจไปชั่วขณะแล้วกลับมาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ในเวลาถัดมา
ทําลายูเาด้วยพลังที่เหมือนกับปืนใหญ่อวกาศในภาพยนตร์?
เป็ไปได้ยังไง!
โลกมีเื่บ้าๆแบบนี้ได้ยังไง?!
“ฉันก็ว่าอยู่ว่ามันแปลกๆว่าทําไมหลังจากไปถึงที่เกาะอีกครั้งคนขับเครื่องบินของเราถึงบอกฉันว่าเขารู้สึกเหมือนกับมีบางอย่างขาดหายไปอย่างบอกไม่ถูก”
ไมเคิลยิ้มแห้งๆ
คนขับเครื่องบินนั้นต่างกับเขาที่ไม่ได้ไปเกาะนั่นมานาน
เลยไม่แปลกที่จะรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง
อืม…
ไอ้ไม่ถูกต้องนั่นน่ะ
ยอมรับเลยว่า
ช็อคเขาเลยทีเดียว!
ไมเคิลหัวเราะออกมา
เื่นี้เกรงว่าถึงเขาจะบอกเ้าตัวไปอีกฝ่ายก็คงจะไม่เชื่อ
เผลอๆเขาอาจจะถูกด่าว่าประสาทกลับมาด้วยซํ้า
ถ้างั้น
ก็แค่ปล่อยผ่านมันไปละกัน
พริบตา ไมเคิล อาเนียสองพ่อลูกก็ได้เริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง
และแน่นอนว่าเื่ที่ทั้งสองพูดคุยกันนั้นไม่ใช่เื่อื่นใด
มันคือเื่ของไต๋จุนผู้มีความลึกลับที่ไม่มีที่สิ้นสุดนั่นเอง…
…
หลายชั่วโมงผ่านไป
บนเกาะ
เครื่องบินส่วนตัวได้กลับมาอีกครั้ง
แล้ว
ก็มีชายวัยกลางคนที่เต็มไปด้วยใบหน้าสดใสผิวขาวสะอาดสะอ้าน ร่างกายสูงใหญ่อันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นับไม่ถ้วนเดินออกมา
เขาคือเอ็ดเวิร์ด
พ่อบ้านที่ได้รับการติดต่อจากไมเคิล!
“นี่เป็ความจริงเหรอเนี่ย?”
“ฉันจะได้ทํางานที่นี่จริงๆ?”
“เป็ไปได้ยังไง หรือว่าฉันกําลังฝัน?”
ทันทีที่เครื่องบินส่วนตัวลอยกลับไปในอากาศ
เอ็ดเวิร์ดก็มองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ
เขาเคยเป็ทหารรับจ้างมาก่อนแต่หลังจากที่มีครอบครัว เขาก็ไม่สามารถทํางานอันตรายที่เสี่ยงตายแบบนั้นได้อีก
เลยเป็เหตุผลที่ว่าเขาได้ผันตัวเองมาทํางานพ่อบ้านให้กับเศรษฐีผู้มั่งคั่งทั้งหลาย
บอกได้ว่านอกจากรายได้จะดีแล้วอันตรายยังแทบไม่มี
แถมยังวินวินทั้งสองฝ่าย
ใช่ นอกจากประสบการณ์ทางทหารรับจ้าง
เขาก็ยังมีฝีมือการทําอาหารและดูแลอย่างอื่นในระดับยอดเยี่ยม
เหตุนี้เองเขาจึงได้รับการว่าจ้างจากบรรดาเศรษฐี
แต่ก็เป็ที่น่าเสียดาย ที่ผู้ว่าจ้างคนล่าสุดของเขาได้ป่วยและจากไปแล้ว
เขาเลยต้องระหกระเหินหาผู้ว่าจ้างคนใหม่
และโดยไม่คาดคิด!
เขาได้รับการติดต่อจากไมเคิลที่มีชื่อเสียงในวงการทหารอย่างมากมายให้มาหาเศรษฐีคนหนึ่งที่ได้ซื้อหมู่เกาะแมรี่ฮาร์ดทั้งหมดเอาไว้ด้วยตัวคนๆเดียว
อันที่จริง
ในตอนแรกเขารู้สึกว่ามันเพ้อเจ้อมากมีเศรษฐีที่รวยระดับนั้นได้ยังไง แถมยัง้าพ่อบ้านตัวเล็กๆเช่นเขาอีก?
แต่เขาก็ได้รับการตอบกลับจากไมเคิลมาอย่างลับๆว่า
“ถ้าเป็คนอื่นฉันจะไม่บอกเื่นี้หรอกนะแต่คุณกําลังจะได้กลายเป็พ่อบ้านของเขา”
“ดังนั้นฉันจะบอกคุณ”
“เขาน่ะเป็ตัวตนที่แม้แต่ทางเบื้องบนก็คาดเดาไม่ได้เพราะงั้นเชื่อเถอะว่าคุณโชคดีแล้วที่ได้รับใช้เขา”
เช่นนี้
เขาจึงได้ยอมเชื่อและรับโอกาสนี้เพื่อเดินทางมาที่นี่
เพื่ออค้นหาว่าเ้านายคนใหม่ของเขา
เป็คนแบบไหน
เท่านั้นล่ะ-
เมื่อเอ็ดเวิร์ดเดินเข้าไปข้างในคฤหาสน์เขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีใบหน้าหล่อเหลาอันเต็มไปด้วยผมและั์ตาหลากสีสันอย่างเป็ธรรมชาติ
ตะลึง!
เอ็ดเวิร์ดตะลึงทันที
บนโลกนี้คนที่หล่อเหลาแบบนี้ได้ยังไง
อีกฝ่ายหลุดออกมาจากเทพนิยายหรือการ์ตูนรึเปล่า?
แต่โดยไม่ลังเลเขารีบเดินไปทําความทักทาย
“คุณไต๋ใช่ไหมครับ?”
“ผมคือเอ็ดเวิร์ดนะ”
“ยินดีที่ได้รู้จัก”
แค่ว่า
หลังจากจับมือเสร็จ
เอ็ดเวิร์ดก็เห็นชายหนุ่มยื่นกระดาษสีขาวที่ว่างเปล่ามาให้กับเขา
พร้อมกับพูดว่า
“นี่คือสัญญามาร”
“เมื่อนายหยดเืลงไปชีวิตและความตายของนายก็จะกลายเป็ของฉัน”
“และด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่นายจะมีคุณสมบัติพอที่จะกลายเป็พ่อบ้านของฉันนับั้แ่นี้ไป”
หยดเื?
เอ็ดเวิร์ดแค่ประหลาดใจ
ดูเหมือนว่าเ้านายคนใหม่ของเขาจะเพียงแค่้าทําการทดสอบเขาด้านไมตรี
แล้วแบบนี้เขาจะลังเลได้ยังไง?
“ตกลงครับ”
เอ็ดเวิร์ดรับสัญญามารมาด้วยเสียงหัวเราะ
กัดนิ้ว
แล้วหยดเืลงไปพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า…