ภายในห้องพักพิเศษเธอเห็นพีรดนย์กำลังนั่งเอนกายอยู่บนเตียงที่ยกหัวเตียงขึ้นสีหน้าดูซีดเล็กน้อย ท่าทางของเขาดูไม่ค่อยดีนัก ขาข้างหนึ่งถูกเข้าเฝือกอ่อน
เธอเดินเข้ามาหาเขาแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
พยาบาลที่กำลังตรวจเช็กอุปกรณ์ให้ผู้ป่วยเห็นกุลจิราเข้ามา“โชคดีนะคะที่มีคนรักมาช่วยดูแล ข้อเท้าแพลงจำเป็ต้องใส่เฝือกอ่อนหลายอาทิตย์คงจะไม่ค่อยสะดวกเวลาไปไหนมาไหน มีคนรักคอยดูแลจะช่วยได้มากเลยค่ะ”
กุลจิรากำลังจะปฏิเสธพยาบาลว่าเธอไม่ใช่คนรักของเขาพีรดนย์ก็พูดขึ้นมาว่า “ครับ”
เธอหันไปมองเขาด้วยสีหน้าเหลอหลาก็เห็นเขากำลังมองมาที่เธอด้วยเหมือนกัน
หลังจากพยาบาลตรวจความเรียบร้อยเสร็จก็เดินออกจากห้อง ก่อนจะเดินออกไปก็หันมามองพวกเขาแล้วยิ้ม
หลังจากได้ยินเสียงปิดประตู กุลจิราที่นั่งโซฟารู้สึกอึดอัดไม่รู้ว่าทิวัตถ์หายไปไหนทำไมต้องทิ้งให้เธออยู่กับพีรดนย์ ถึงเธอจะรับปากกับวรมนว่าจะดูแลพีรดนย์แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะต้องอยู่กับเขาตามลำพังแบบนี้
จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น “น้ำ”
หือ? เธอเงยหน้ามองเขา หิวน้ำใช่ไหม?
เธอเดินไปข้างเตียงแล้วรินน้ำใส่แก้วแกะหลอดดูดใส่ในแก้วน้ำ แล้วยื่นแก้วน้ำไปตรงหน้าเขา
พีรดนย์ก้มหน้าลงดูดน้ำจากหลอดดูดโดยไม่ยอมจับแก้วน้ำทำให้กุลจิราต้องถือแก้วน้ำให้เขาดื่มจนพอใจ
เสียงเปิดประตูพร้อมเสียงรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบทำให้ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน
วรมนเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงอีกด้านของพีรดนย์“เป็อะไรมากไหม? ทำไมถึงไม่โทรบอกแม่สักคำ?”
พีรดนย์หันหน้าหนีไปมองกุลจิรา“มีใครบางคนโทรบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับ อีกอย่างก็ไม่ได้เป็อะไรมาก”
วรมนยังคงบ่นด้วยความไม่พอใจ“ไม่เป็อะไรมากแล้วที่ขาต้องใส่เฝือก ยังไม่เป็อะไรมากอีก!”
วรมนหันไปทางกุลจิรา “หนูกุลป้าขอบใจมากนะที่ดูแลดนเป็อย่างดี” แล้วหันกลับไปมองพีรดนย์ด้วยความไม่พอใจ
สองแม่ลูกต่างก็เป็คนที่อารมณ์ร้ายโมโหง่าย ตอนนี้กุลจิราเหมือนอยู่ท่ามกลางา
กุลจิรายืนนิ่งเงียบ เธอปิดปากสนิทพยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนมากที่สุด เวลาพวกเขาทะเลาะกันก็ไม่ใช่เื่ของเธอเพียงแต่อย่าดึงเธอเข้าไปร่วมด้วยแล้วกัน
วรมนพูดด้วยท่าทางจริงจัง“แม่บอกดนตั้งกี่ครั้งว่าให้แต่งงานมีครอบครัวได้แล้วเห็นไหมเวลามีปัญหาก็ไม่มีใครมาคอยเป็ห่วงและดูแล เชื่อฟังแม่บ้างหนูกุลก็เป็เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี แม่เห็นหนูกุลมาั้แ่เด็กจนโตหนูกุลมีความประพฤติดีและเชื่อฟัง แม่พอใจหนูกุลมาก
ตระกูลหิรัญกิจของเรามีธุรกิจใหญ่โตมากมายความจริงแล้วไม่จำเป็ต้องมีการแต่งงานทางธุรกิจ ตราบใดที่ดนชอบใครดนสามารถแต่งงานกับคนที่ดนชอบได้ แม่ไม่เคยขัดขวางดนเป็ลูกชายคนเดียวของพ่อกับแม่ พวกเราคาดหวังว่าดนจะแต่งงานเร็ว ๆมีหลานให้กับพวกเรา หากดนยังไม่มีความคิดจะมีใครถ้าอย่างนั้นดนกับหนูกุลก็แต่งงานกันไปก่อนนะ”
ยิ่งกุลจิราได้ยิน ก็ยิ่งในี่ไม่ใช่การบังคับแต่งงานอีกเหรอ?
สองแม่ลูกทะเลาะกัน ถึงอย่างนั้น...ก็ไม่ควรดึงเธอให้เข้าไปติดอยู่ตรงกลางแล้วคิดจะทำอะไรกับเธอก็ได้ช่วยความความเห็นของเธอด้วย!
ก่อนที่พีรดนย์จะพูดกุลจิราก็ยกมือขึ้น แล้วพูดทันที “หนูไม่เห็นด้วยค่ะ!”
วรมนหันไปมองกุลจิราด้วยความไม่พอใจ“หนูกุลหมายความว่าอย่างไร?” วรมนอุตส่าห์ทำเพื่อกุลจิราแล้วกุลจิรากล้าดียังไงที่ไม่เห็นด้วย?
กุลจิรามองวรมนพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่เคยเป็มาก่อน“หนูรู้ว่าป้ามนดีต่อหนูมาก หนูรู้สึกขอบคุณ เคารพและรักป้าเสมอ”
กุลจิราหันไปมองพีรดนย์แล้วกลับมามองวรมนอีกครั้ง “พี่ดนก็เป็คนธรรมดาคนหนึ่ง มีความคิดเป็ของตัวเองพี่ดนไม่ชอบหนู ป้ามนไม่ควรบีบบังคับให้พี่ดนแต่งงานกับหนูนั่นไม่ยุติธรรมต่อพวกหนู ป้ามนคะ ให้พี่ดนเลือกทางเดินของเขาเองเถอะค่ะในเมื่อพี่ดนไม่สามารถรับความรักของหนูได้ หนูเต็มใจถอยออกมาเองหนูไม่อยากให้พี่ดนรำคาญหนูมากไปกว่านี้แล้วค่ะ”
หลังจากที่กุลจิราพูดจบก็คอยสังเกตสีหน้าของวรมนพอเห็นว่ายังนิ่งเฉย “ถ้าป้ามนรักหนูจริง ๆป้ามนรับหนูเป็ลูกบุญธรรมของป้าดีไหมคะ?”
กุลจิรายังพยายามเสนอทางเลือกให้วรมน“พี่ดนกับหนูก็จะกลายเป็พี่น้องกัน หนูก็จะมีพี่ชายคอยดูแลในอนาคต ต่อไปป้ามนก็จะมีพี่ดนกับหนูคอยดูแลป้ามนเราจะกลายเป็ครอบครัวเดียวกัน ป้ามนคิดอย่างไรกับเื่นี้คะ?”
หนทางนี้ดีและยอดเยี่ยมมากไม่เพียงแต่สามารถทำลายความดื้อรั้นของวรมนได้เท่านั้นแต่ยังทำให้พีรดนย์กับเธอไม่ต้องแต่งงานกัน ก็เหมือนกับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวนี่เท่ากับเธอได้ช่วยเขาอีกด้วย!
กุลจิราเกือบจะตบมือให้ตัวเองเพื่อชื่นชมสมองอันชาญฉลาดของเธอ!
ก่อนที่วรมนจะพูดน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยวของพีรดนย์ก็ดังขึ้นก่อน “ฉันไม่อยากได้น้องสาว!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของกุลจิราแข็งค้างเธอค่อย ๆ หันไปมองเขา ทำไมเขาไม่สนับสนุนเื่นี้?
เธอก็ไม่ได้อยากจะเป็น้องสาวของเขาจริงๆ สักหน่อย? เธอแค่้าช่วยเขา! และช่วยตัวเธอเองด้วย!
ผู้ชายคนนี้!ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของเธอ?
พีรดนย์รู้สึกโกรธมากเมื่อได้ยินข้อเสนอของกุลจิราแต่วรมนที่มุ่งมั่น้าจับคู่กุลจิรากับพีรดนย์มาโดยตลอดกลับไม่สนใจความโกรธของเขา
เมื่อได้ยินข้อเสนอเื่นี้วรมนพอจะอ่านสีหน้าของลูกชายออก วรมนก็กลายเป็คนคุยง่ายอย่างน่าประหลาดใจ“ในเมื่อหนูกุลไม่เต็มใจแต่งงานกับดน ป้าจะไม่บังคับอีกต่อไปข้อเสนอของหนูกุลก็ดีเหมือนกัน ป้าเห็นด้วย!”
ความคิดของวรมนเปลี่ยนเร็วมาก!
เธอยังไม่อยากจะเชื่อ!
วรมนหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋าถือของเธอและยื่นใส่มือเล็กของกุลจิรา“ในเมื่อหนูกุลจะมาเป็ลูกสาวของแม่ แม่รู้สึกมีความสุขมากเช่นกันแม่ไม่มีอะไรรับขวัญลูกสาวคนใหม่ หนูกุลรับเช็คสิบล้านเป็ของรับขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆของแม่ไปก่อน แล้วแม่จะจัดงานเปิดตัวหนู แนะนำให้ทุกคนรู้จักในภายหลังตอนนี้แม่มีความสุขมากที่มีลูกสาวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน”ในขณะที่วรมนพูดก็เหลือบมองไปที่พีรดนย์
หัวใจของกุลจิราเต้นแรงความคิดของเธอดีมากจริง ๆ ไม่เพียงแก้ปัญหาระหว่างแม่กับลูกชายได้อย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้นแต่เธอยังได้รับเงินสิบล้านมาอีกด้วย!
นี่คือเงิน! ใครจะไม่้าเธอยอมรับแต่โดยดี!
กุลจิรายินดีรับไว้ เธอจับเช็คไว้แน่น“ขอบคุณค่ะ ป้ามน” รอยยิ้มของกุลจิราเปิดกว้างอย่างยินดี
พีรดนย์กัดฟันพูด“ถ้าเธอกล้าเป็น้องสาวฉัน เธอเจอดีแน่ จะลองดูไหม?”
เขากระชากเช็คออกมาจากมือเล็กของเธออย่างแรงแล้วยัดลงไปในกระเป๋าถือของวรมน
น้ำเสียงของพีรดนย์เ็า“แม่กลับไปก่อนเถอะครับ”
กุลจิราแข็งเกร็งไปทั้งตัวมองพีรดนย์อย่างไม่ยินยอม “กุล...อยากได้...” ทำไมเธอถึงรับเงินไว้ไม่ได้?
พีรดนย์เค้นหัวเราะ ผู้หญิงคนนี้คลั่งไคล้เงินมากเกินไปแล้ว!
วรมนยกยิ้มมุมปาก“ดนคิดว่าจะห้ามแม่ได้งั้นเหรอ? แม่ขอให้ดนช่วยตัดสินใจรับหนูกุลแทนแม่ั้แ่เมื่อไหร่?เื่นี้ดนไม่ต้องยุ่ง หนูกุลจะเป็ลูกบุญธรรมของแม่!”
พีรดนย์กัดฟันพูด“ถ้าแม่อยากได้ลูกสาว แม่ก็ทำเองสิครับ!”
วรมน “...”
วรมนเห็นสีหน้าของพีรดนย์คนเป็แม่ที่เลี้ยงลูกชายมาจนโตจะไม่เข้าใจได้อย่างไรท่าทางของพีรดนย์ที่ต่อต้านอย่างรุนแรงขนาดนี้เพราะอะไร
วรมนยอมถอยให้ลูกชายไปก่อน“แม่กลับก่อนก็ได้”
วรมนหันมองกุลจิราด้วยสายตาอ่อนโยน“หนูกุล ป้าขอให้หนูกุลช่วยป้าหน่อยได้ไหม ่นี้หนูกุลมาดูแลดนแทนป้าด้วยนะป้าก็อายุมากแล้วร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง จะให้มาดูแลดนป้าก็ไม่ไหวหนูกุลช่วยมาดูแลดนแค่่กลางวันก็ได้”
วรมนหันไปหาพีรดนย์“ดนจะกลับไปพักฟื้นบ้านใหญ่หรือจะกลับที่บ้านของดน”
พีรดนย์ตอบทันที “บ้านของผม”
วรมนยกยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์“งั้นก็ให้หนูกุลเข้าไปดูแลดน่กลางวัน ส่วนกลางคืนก็ให้ทิวัตถ์ดูแลแล้วกัน ไหนๆ ทิวัตถ์ก็ต้องเอางานไปให้ดนที่บ้านก็ให้พักอยู่ที่นั้นเลยแล้วกัน”
วรมนไม่้าให้ทั้งสองปฏิเสธ“ทำตามที่แม่บอกนี่แหละ ไม่งั้นแม่จะเข้าไปดูแลดนที่บ้านด้วยตัวเอง”
กุลจิราอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงวรมนจัดการทุกอย่างโดยไม่ถามความเห็นจากเธอเลยสักคำ!
เธอต้องทำตามที่วรมนบอกใช่ไหม?
วรมนเดินถือกระเป๋าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเหมือนตอนขามา
พีรดนย์หันไปมองกุลจิรา“เธอสร้างปัญหาให้ฉันมากเกินไปแล้วนะ!”
กุลจิราพูดขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจ“กุลหาหนทางช่วยพวกเราอยู่นะ คิดดูสิว่าจะมีหนทางไหนดีไปกว่านี้อีกพี่จะยอมให้ป้ามนวางแผนบีบบังคับเราอยู่อย่างนี้เหรอคะ? กุลพูดออกไปแบบนั้นเพื่อให้ป้ามนรู้ว่าเราสองคนไม่สามารถแต่งงานกันได้ตามที่ป้ามน้าถ้าป้ามนยอมรับได้ก็จะไม่บังคับพวกเราอีกต่อไปพี่ดนก็้าให้เป็แบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ?”
พีรดนย์มองกุลจิราอย่างเ็า“ฉันเห็นแต่เธอพยายามสร้างปัญหาให้ฉัน!”
กุลจิราหันไปมองทางอื่น“ไม่ใช่เพราะว่าป้ามนยังตั้งความหวังเอาไว้หรือไง? อีกอย่างป้ามนก็ดูมีความสุขมากที่กุลจะเป็ลูกบุญธรรมของป้า”
ความจริงการเป็ลูกบุญธรรมของวรมนก็เป็หนทางที่ดีมากสำหรับเธอ การมีเื้ัที่แข็งแกร่งอย่างวรมนคอยหนุนหลังเธอคงใช้ชีวิตในอนาคตได้อย่างปลอดภัยมากขึ้น ดูแค่ของรับขวัญก็เป็เช็คสิบล้านแล้วถ้าให้เธอพูดตามตรงเธออยากได้เช็คสิบล้านนั่นเหมือนกัน!
เมื่อกุลจิราหันมามองพีรดนย์ก็เห็นสีหน้าของเขาที่เหมือนเริ่มหมดความอดทน
กุลจิราตื่นตระหนกทันที!
พีรดนย์กัดฟันพูดเสียงเบา“ฉันจะให้สามสิบล้าน แล้วเลิกความคิดนี้ไปซะ!”
กุลจิราเบิกตากว้างแล้วก็รีบประจบประแจงเขาด้วยการยอมรับความผิดอย่างรวดเร็ว “กุลรู้ว่ากุลเข้าไปยุ่งวุ่นวายเื่ของพี่ดนมากเกินไปอันที่จริงกุลแค่้าช่วยพี่ดน กุลขอโทษค่ะพี่ดน!”
เมื่อเห็นว่าท่าทีของเขายังไม่ดีขึ้นเสียงของเธอก็เบาลงเรื่อย ๆ “กุลรู้ค่ะว่ากุลไม่คู่ควรกับพี่เมื่อกี้กุลก็คิดน้อยเกินไป พี่ดนเป็ใคร แล้วกุลล่ะเป็ใคร กุลจะตีเสมอพี่ดนได้อย่างไร?”
พีรดนย์หายใจเข้าลึก ๆเพื่อระงับความหงุดหงิด “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น!”
ดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำตาคลอเธอเงยหน้ามองเขาด้วยความคาดหวัง “งั้นพี่ดนจะให้เงินสามสิบล้านกุลจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”
พีรดนย์ “...”
198
