ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        “สามี” หลินเสวี่ยจู๋เอ่ยเรียกเบาๆ

        หยวนซิวหันมามองนางดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล “ฮูหยินมาทางนี้”

        หลินเสวี่ยจู๋อยากจะวิ่งไปหาเขาโดยไม่รู้ตัวแต่นึกขึ้นได้ว่ายังมีคนอื่นในครอบครัวอีก นางจึงหยุดฝีเท้า วิ่งตรงไปทางพวกเหวินซิ่วชิงแล้วตะโกน “ขึ้นต้นไม้รีบขึ้นไปบนต้นไม้เร็ว”

        เมื่อเห็นสีหน้าร้อนใจของนางทั้งครอบครัวก็วิ่งไปที่ต้นไม้ใหญ่ทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

        ส่วนหลินเสวี่ยจู๋วิ่งไปที่รถม้าลากแท่งไม้ไผ่ที่เหลาเสร็จแล้วออกมา

        “หลินเหนียงจื่อเกิดอันใดขึ้นหรือ?” หม่าซิงวิ่งเข้ามาถาม

        “ฝูงหมาป่า”

        หลินเสวี่ยจู๋พูดเท่านี้หม่าซิงก็รีบวิ่งไปยังทิศทางที่พวกหลิวขุยอยู่ทันที

        สามพี่น้องสกุลหูปราดเปรียวว่องไวพวกเขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้คนละต้นแล้ว จากนั้นก็เอามือยึดลำต้นไว้แล้วยื่นมือลงมาดึงคนอื่นๆให้ปีนขึ้นไป

        หลินเฉิงจาง หลินเฉิงเหยาลู่โม่ และเหยียนต้าต่างพากันทำตัวเป็นบันไดให้เหวินซิ่วชิง เจี่ยงฉีซวงหลินเจียย่วน และลู่ซื่อเหยียบขึ้นไป

        ตามมาด้วยหลินเสวี่ยอีหลินอวี่เซวียน แม่นมหม่า ชุ่ยเอ๋อร์ และกู้เจินเหนียง

        ตอนนี้ต้นไม้หนึ่งต้นมีคนอยู่สี่คนทำให้รับน้ำหนักไม่ไหวอยู่บ้าง

        เมื่อตระหนักถึงสถานการณ์ฉุกเฉินสามพี่น้องสกุลหูก็ไม่ลังเลที่จะกระโดดลงมา

        การเคลื่อนไหวของครอบครัวสกุลหลินสายรองทำให้ทั้งขบวนเนรเทศตื่นตระหนกความหวาดกลัวแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว หลังจากผู้คนเริ่มตั้งสติได้ก็แย่งกันวิ่งไปยังต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด

        “บรู๊ว—”

        เสียงหมาป่าหอนฟังดูราวกับระเบิดที่ถูกโยนลงไปในน้ำทำให้ทุกคนขนลุกซู่ด้วยความตกใจ

        ผู้คนเกือบร้อยคนยื้อแย่งกันปีนขึ้นไปบนต้นไม้ไม่กี่ต้นที่อยู่ในบริเวณนั้น

        บางคนล้มลงบางคนถูกดึงลงมาขณะที่กำลังปีนอยู่ บางคนก็เหยียบผู้อื่นเพราะปีนไม่เป็น สถานการณ์วุ่นวายเป็นอย่างยิ่ง

        หลินเฉิงจางมองไปรอบๆ เมื่อไม่เจอหลินเสวี่ยจู๋ก็ตะโกนเรียกทันที “ลูกสาว รีบมาทางนี้เร็ว”

        หลินเสวี่ยจู๋หันกลับไปก็เห็นหลายคนกำลังวิ่งไปทางต้นไม้ใหญ่ที่พวกเหวินซิ่วชิงซ่อนตัวอยู่นางรีบหยิบแท่งไม้ไผ่วิ่งตรงไปทางนั้น ก่อนจะตวัดมันไปมาแล้วตวาดเสียงดัง “ผู้ใดกล้าเข้ามาข้าจะทำให้มันผู้นั้นตายคาที่!”

        โชคดีที่ก่อนหน้านี้นางจัดการกับหลิวเหว่ยให้ทุกคนเห็นไปแล้วดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นนางจึงหยุดชะงัก ไม่กล้าหาเรื่อง แล้ววิ่งไปหาต้นไม้ต้นอื่นแทน

        “พวกท่านก็รีบขึ้นต้นไม้เถิดเจ้าค่ะ” หลินเสวี่ยจู๋โบกมือให้พวกหลินเฉิงจาง

        หลินเฉิงเหยาได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปที่รถม้าแล้วเก็บยาขี้ผึ้งเขากวางที่กำลังต้มอยู่อย่างระมัดระวังจากนั้นเหยียนต้ากับสามพี่น้องสกุลหูก็ช่วยกันดันเขาขึ้นไปบนต้นไม้

        เนื่องจากเขากลัวความสูงจึงกอดเจี่ยงฉีซวงไว้แน่นไม่กล้ามองลงไปข้างล่าง เจี่ยงฉีซวงได้แต่ถอนหายใจ จึงส่งหลินอวี่เซวียนที่อยู่ในอ้อมแขนให้หลินเสวี่ยอีอุ้มแทน

        เมื่อคนในครอบครัวที่ค่อนข้างอ่อนแอปีนขึ้นไปบนต้นไม้กันหมดแล้วหลินเสวี่ยจู๋ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นนางก็หยิบดาบสองเล่มออกมาจากมิติ แล้วส่งให้ลู่โม่กับหยวนซิวคนละเล่ม

        เหยียนต้าพาสามพี่น้องสกุลหูวิ่งเข้ามาแต่ละคนถือตะกร้าที่ใส่แท่งไม้ไผ่เอาไว้จนเต็ม

        เหยียนต้าพูดกับหลินเสวี่ยจู๋ว่า “คุณหนูเสวี่ยจู๋พวกเรามีเรี่ยวแรงต่อสู้ ให้พวกเราอยู่ปกป้องสามีของท่านเถิดขอรับท่านรีบขึ้นต้นไม้ไปหลบเร็วเข้า”

        หลินเสวี่ยจู๋กัดฟันเอ่ย “เช่นนั้นพวกท่านสี่คนปกป้องสามีให้ดีนะเจ้าคะส่วนลู่โม่ เจ้าไปกับข้า!”

        พูดจบนางก็วิ่งเข้าไปในป่า

        ลู่โม่กับหยวนซิวสบตากันก่อนจะรีบตามหลินเสวี่ยจู๋ไป

        “ลูกสาว เจ้าจะไปไหน?”

        เสียงตะโกนอย่างสิ้นหวังของหลินเฉิงจางดังแว่วมาจากบนต้นไม้

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่ได้หันกลับไปเพียงเอ่ยทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “รอฟังข่าวดีจากข้านะเจ้าคะ!”

        หลินเฉิงจางน้ำตาไหลพรากด้วยความร้อนใจเขากับเหวินซิ่วชิงทำได้เพียงมองไปยังทิศทางที่ลูกสาวจากไป

        “บรู๊ว—”

        เสียงหมาป่าหอนครั้งที่สองดังเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม

        หลิวขุยพาเหล่าผู้คุมที่ติดอาวุธครบมือวิ่งมาทางฝูงชนแล้วตะโกนเสียงดัง “ให้สตรีกับเด็กขึ้นต้นไม้ก่อนส่วนบุรุษหยิบอาวุธขึ้นมา แล้วไปอยู่หลังกองไฟ!”

        บุรุษส่วนใหญ่ในขบวนเนรเทศต่างก็มีภรรยาและบุตรเหตุผลที่พวกเขาแย่งกันขึ้นต้นไม้ก็เพื่อที่จะดึงภรรยาและบุตรขึ้นไปด้วย แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งวุ่นวายสุดท้ายก็กลายเป็นต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงต้นไม้

        เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลิวขุยผู้คนที่ตั้งสติได้แล้วก็รีบรวมตัวกัน

        พวกเขาเลียนแบบครอบครัวของหลินเสวี่ยจู๋บุรุษร่วมแรงร่วมใจกันดันสตรีกับเด็กขึ้นไปก่อน แต่ถึงอย่างนั้นคนส่วนใหญ่ก็ยังคงเบียดกันอยู่ใต้ต้นไม้

        หลิวขุยและเหล่าผู้คุมช่วยกันจับตัวสตรีและเด็กโยนขึ้นไปบนต้นไม้ส่วนบุรุษที่เบียดกันอยู่ก็ถูกหิ้วคอเสื้อขึ้นมาแล้วโยนไปด้านข้าง การกระทำเช่นนี้นับว่าได้ผลเพียงแต่กินแรงของผู้คุมอยู่บ้าง

        หลิวขุยเหงื่อไหลท่วมตัว สายตากำลังมองหาเป้าหมายต่อไปแต่ขากลับถูกบางคนกอดเอาไว้

        “ท่านผู้คุมช่วยข้าด้วยเถิดให้ข้าขึ้นต้นไม้ได้หรือไม่?” น้ำเสียงแก่ชราดังแว่วมาจากเบื้องล่าง

        หลิวขุยก้มหน้าลงมองก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินนั่งอยู่ที่พื้นกอดขาของเขาเอาไว้แน่น

        เขาสะบัดขาออกโดยไม่แม้แต่จะคิด

        หญิงชราผู้นี้อายุมากทั้งยังอ้วนท้วนอีก เอาเวลาที่ใช้ช่วยนางขึ้นไปบนต้นไม้ไปช่วยคนอื่นอีกสามสี่คนดีกว่า

        ในเวลาเช่นนี้ภาระหน้าที่ของเขาในฐานะผู้คุมคือการช่วยชีวิตคนให้ได้มากที่สุดเขาไม่อาจเสียเวลาและพละกำลังกับคนผู้เดียวมากเกินไป

        “เรียกบุตรชายของเจ้ามาสิ” หลิวขุยสลัดฮูหยินผู้เฒ่าออกอย่างแรง แล้ววิ่งไปยังจุดถัดไป

        น้ำเสียงสั่นเครือของฮูหยินผู้เฒ่าดังไล่หลังมา “บุตรชายข้าเหยียบข้าขึ้นไปบนต้นไม้ทำให้ข้อเท้าข้าถูกเขาเหยียบจนหัก ผู้ใดก็ได้ช่วยข้าที ข้ายังไม่อยากตาย”

        หลินเสวี่ยหลานที่นั่งอยู่บนต้นไม้ไม่ไกลนักได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนาของท่านย่าก็ดึงกิ่งไม้ใหญ่มาบังตัวเองเอาไว้เงียบๆ

        นางอยากช่วยท่านย่าแต่นางจนปัญญาจริงๆ ถึงนางจะลงจากต้นไม้ไปตอนนี้ก็มีแต่จะกลายเป็นอาหารของหมาป่าเพิ่มขึ้นอีกคนเท่านั้นนางเชื่อว่าท่านย่าคงเข้าใจในความจำเป็นของนาง ถึงอย่างไรถ้าเป็นเรื่องการดูแลครอบครัวนางก็ทำได้ยอดเยี่ยมแล้ว

        เมื่อคิดเช่นนั้น นางก็หันไปมองอีกทาง

        นางเห็นพี่สะใภ้หลิวกับสตรีวัยกลางคนกำลังช่วยกันอุ้มเด็กชายอายุราวแปดเก้าขวบขึ้นมาแล้วส่งเด็กน้อยให้กับบุรุษวัยกลางคนที่อยู่บนต้นไม้จากนั้นสตรีวัยกลางคนก็ถูกบุรุษวัยกลางคนดึงขึ้นไปบนต้นไม้

        แต่ขณะที่พี่สะใภ้หลิวกำลังจะปีนขึ้นไปขาของนางกลับถูกหลิวเหว่ยผู้เป็นสามีจับเอาไว้แน่น หลิวเหว่ยรู้ตัวดีว่าหนีไม่พ้น จึงคิดที่จะลากภรรยาไปตายกับเขา

        ครอบครัวของบุรุษวัยกลางคนร้อนใจอย่างยิ่งพวกเขายื่นมือออกไปสุดชีวิต พยายามดึงพี่สะใภ้หลิวขึ้นมา

        แต่สองมือของหลิวเหว่ยราวกับกรงเล็บของนกอินทรีก็ไม่ปานจับข้อเท้าของพี่สะใภ้หลิวเอาไว้แน่น

        สตรีวัยกลางคนหันไปดันตัวบุรุษวัยกลางคน

        บุรุษวัยกลางคนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระโดดลงจากต้นไม้แล้วถีบหลิวเหว่ยอย่างแรง ทำให้หลิวเหว่ยกลิ้งไปสองตลบ

        จากนั้นบุรุษวัยกลางคนก็ฉวยโอกาสนี้รีบดันพี่สะใภ้หลิวขึ้นไปบนต้นไม้

        ขณะที่เขากำลังจะปีนขึ้นไปบ้างจู่ๆ ก็มีเงาสีเทาพุ่งผ่านไปจากด้านหลัง ต่อมาก็ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องแทบขาดใจของหลิวเหว่ย

        บุรุษวัยกลางคนหันกลับไปมองเขาเห็นหมาป่ารูปร่างกำยำตัวหนึ่งจ้องมองมาที่เขาอย่างเฉยเมย จากนั้นก็ก้มลงกัดที่ลำคอของหลิวเหว่ย

        โลหิตพลันสาดกระเซ็นหลิวเหว่ยขาดใจตายในทันที

        บุรุษวัยกลางคนพยายามสะกดกลั้นความหวาดกลัวในใจแล้ววิ่งไปที่กองไฟแต่ด้านหลังของเขามีหมาป่าอีกสามตัวพุ่งมาทางเขาอย่างดุร้าย

        ฉึก ฉึก!

        บุรุษวัยกลางคนรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่นหลังพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดฉุนจมูก

        เขาไม่สนใจที่จะหันกลับไปมองทว่ารีบพุ่งไปทางกองไฟกองหนึ่งทันที ทำให้แขนเสื้อถูกไฟไหม้เขาจึงรีบกลิ้งตัวดับไฟ ก่อนจะหันกลับไปมองอย่างอกสั่นขวัญแขวน

        เห็นเพียงซากของหมาป่าสองตัวนอนอยู่ด้านหลังแต่ละตัวถูกแท่งไม้ไผ่แทงทะลุตา

        “รับไป” เขาได้ยินเสียงใครบางคนกล่าว

        เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นหยวนซิวถือแท่งไม้ไผ่แท่งหนึ่งอยู่ในมือก่อนจะโยนมันมาทางเขา

        .............................