ระบบเลี้ยงดูจอมมารให้เป็นคนดี (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 17 หน้าแดง (1)

        เดิมทีแม่นางเฉียนนั้นอยากเชิญพวกเขาเข้าไปนั่งพักดื่มชาด้านในแต่กลับได้รับการปฏิเสธจากหลินเฉินและจ้าวไคฝูที่พวกเขาเดินทางมาที่นี่เพียงเพราะต้องการมาตรวจสอบ อีกอย่างหลังจากนี้พวกเขายังต้องเดินทางไปอีกหลายบ้านจึงไม่อยากเสียเวลามากเกินไป

        หลังจากเอ่ยลาแม่นางเฉียนแล้วหลินเฉินกับลูกศิษย์ก็ติดตามจ้าวไคฝูไปยังบ้านอีกสามหลังที่เหลือ ซึ่งหลินเฉินยังคงสัมผัสไม่ได้ถึงการเคลื่อนไหวของพลังจิตในบ้านทั้งสามหลังเช่นกันทว่าในท้ายที่สุดเขาก็พบสิ่งที่ต้องการหาได้ในบ้านทั้งสามหลังนี้

        เวลาใกล้พลบค่ำ เมื่อหลินเฉินกลับออกมาจากบ้านของแม่นางหลัวฟ้าก็มืดลงแล้ว...ก่อนหน้านี้เขาเดินทางไปดูตามบ้านที่เด็กหายตัวไปทั้งสี่หลังมาหนึ่งรอบสุดท้ายค่อยเดินมายังบ้านของแม่นางหลัวที่เพิ่งได้รับผีเสื้อดำเมื่อเช้า

        เนื่องจากแม่นางหลัวเพิ่งได้รับผีเสื้อดำตอนที่พวกเขาไปถึงนางก็เอาแต่ร้องไห้เมื่อได้ยินว่าหลินเฉินเป็นท่านเซียนจากสำนักเชวี่ยอวิ๋นสถานการณ์ที่บ้านนางก็วุ่นวายขึ้นมา เลยทำให้เสียเวลาไปไม่น้อย

        จันทร์ลอยเด่นขึ้นกลางนภา ทั้งสี่คนค่อยๆ เดินกลับออกมาตามแสงสลัวจากโคมไฟของบ้านแต่ละหลังจ้าวไคฝูเชิญชวนหลินเฉินกับฉือม่อไปที่บ้านเขา หลินเฉินเองก็ตอบตกลงโดยไม่คิดอะไร

        ไม่เช่นนั้นจะทำอย่างไรเล่าจะพาลูกศิษย์ตัวเองไปนอนอยู่ข้างถนนก็ไม่ได้หรอก จริงไหม

        เมื่อเดินทางมาถึงบ้านของจ้าวไคฝูแล้ว อีกฝ่ายก็รีบไปเตรียมอาหารเย็นเริ่มแรกหลินเฉินนั้นอยากเข้าไปช่วย แต่จ้าวไคฝูยืนกรานหนักแน่นบอกให้หลินเฉินนั่งรออยู่เฉยๆ ซึ่งหลินเฉินเองก็ปฏิเสธไม่ได้

        และก็เป็นเยี่ยงนี้ จ้าวไคฝูเข้าไปเตรียมอาหารเย็นโดยที่ผู้ใหญ่หนึ่งคนและเด็กอีกสองคนนั่งรอกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร

        จ้าวเสียวเป่าขยับขาสั้นๆ ของตัวเองมาหยุดลงข้างกายหลินเฉินเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหวานเจื้อยแจ้ว “พี่ชายเทพเซียนขอรับ”

        หลินเฉินเหลือบมองอีกฝ่ายทีหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไรจ้าวเสียวเป่าเห็นอีกฝ่ายไม่สนใจตัวเอง ก็เบนสายตาไปมองคนที่อยู่ด้านข้างเขาอย่างไม่ละความพยายาม

        “พี่ชาย ข้าชื่อเสียวเป่า ท่านชื่ออะไรหรือ”จ้าวเสียวเป่ามองฉือม่อ

        เดิมทีฉือม่อนั้นนั่งนิ่งๆอย่างเชื่อฟังอยู่ข้างกายหลินเฉิน เวลานี้พอเสียวเป่าเอ่ยถามเขาฉือม่อก็เงยหน้าขึ้นแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พลางเอ่ยถามอีกฝ่าย“เจ้าหมายถึงข้ารึ”

        จ้าวเสียวเป่ายิ้มหวาน

        ฉือม่อยกมือลูบศีรษะตัวเองผ่านไปชั่วครู่ถึงค่อยเอ่ยขึ้นอย่างเคอะเขิน “ข้าชื่อฉือม่อ”

        “เช่นนั้นวันหลังข้าเรียกท่านว่า ‘ท่านพี่ฉือ’ ได้ไหมขอรับ”จ้าวเสียวเป่าขยับเข้าไปใกล้ฉือม่อ

        “แน่นอนว่าย่อมได้อยู่แล้ว” จ้าวเสียวเป่าน่ารักเสียขนาดนี้จะไม่มีคนชอบได้อย่างไร

        ไม่รู้ว่าตัวเองเกิดความรู้สึกแบบนี้ได้เยี่ยงไรเหมือนกันอยู่ดีๆ ฉือม่อก็มีความคิดแผลงๆ ขึ้น อาจารย์เองก็คงไม่ได้ชอบเด็กที่ปากหวานและเชื่อฟังแบบนี้เหมือนกันหรอกใช่ไหมเขาทั้งไม่น่ารัก แถมยังออดอ้อนไม่เป็น ถึงขนาดโง่เขลาพอสมควรเขาไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างเขาจะได้รับความสนใจจากอาจารย์ แล้วยังกลายเป็นลูกศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซู่หมิงอีกต่างหากแต่ในขณะเดียวกัน เขาก็กลัวว่าวันใดวันหนึ่งอาจารย์จะไม่ต้องการเขาแล้ว

        เขาหันมองคนด้านข้าง อีกฝ่ายนั้นหน้าตาสง่างามนิ่งเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็ง เมื่อมีแสงจากเปลวเทียนสีเหลืองนวลส่องสะท้อนก็ทำให้ใบหน้าคมคายในยามปกตินั้นดูอ่อนโยนขึ้นไม่น้อย

        หลินเฉินเองก็เหมือนจะรู้สึกได้ถึงสายตาของฉือม่อที่มองมาเลยหันไปมองฉือม่อทีหนึ่ง กลับเห็นฉือม่อรีบหันหน้าไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว

        จ้าวเสียวเป่าเห็นใบหน้ากลมมนน้อยๆ ที่อ้วนจ้ำม่ำนั่นก็เอามือเท้าคางแล้วพูดยิ้มๆ “ท่านพี่ฉือ ทำไมหน้าแดงเยี่ยงนี้เล่า”

        ฉือม่อหน้าแดงก่ำมากขึ้นเพราะคำพูดประโยคนี้เขาก้มศีรษะเอ่ยพึมพำ “ที่...ที่ไหนกัน”

        “ไม่ใช่หรอกหรือ ท่านพี่ฉือ ข้าเห็นท่านหน้าแดงหมดแล้ว...”จ้าวเสียวเป่าเอียงคอหัวเราะ พลางเอานิ้วจิ้มแก้มตัวเองบอกเป็นเชิงให้ฉือม่อเข้าใจ

        ฉือม่อหันมองคนผู้นั้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงแสดงสีหน้านิ่งเฉยไม่เปลี่ยน ถึงค่อยโล่งอก

        ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดเขาไม่อยากให้อาจารย์เห็นท่าทางหน้าไม่อายของตนเองแบบนี้

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8