บทที่ 6
เวลาผ่านไปครึ่งค่อนวัน ภายในห้องทำงานชั้นบนสุด หนึ่งหญิงหนึ่งชายกำลังนั่งทำงานในส่วนของตนเองอยู่เงียบๆ ในมุมของตอน ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีบทสนทนาระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงแป้นพิมพ์ บางครั้งเสียงเลขาของโฬมก็นำกาแฟเข้ามาเสิร์ฟเพียงเท่านั้น
โฬมยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาบ่งบอกเวลาเที่ยงตรงหลังจากที่เลขาของเขาโทรเข้ามาสอบถามว่ามื้อเที่ยงตนจะรับประทานอะไร
“ไม่เป็ไรคุณนุช เดี๋ยวผมออกไปทานข้างนอก” โฬมเอ่ยแล้ววางสายจากเลขา เขาเหลือบมองดารินที่ยังนั่งพิมพ์งานอยู่อีกฟาก
หญิงสาวยังคงตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์ ให้เดาเธอคงยังไม่รู้ตัวว่าเวลาผ่านไปจนตอนนี้เที่ยงวันได้เวลาทานมื้อเที่ยงแล้ว เขาเองก็พึ่งรู้ตัวว่าตนนั่งทำงานอยู่ภายในห้องกับดารินมาได้ครึ่งวันแล้ว น่าแปลกที่ชายหนุ่มแทบจะไม่รู้สึกอึดอัดหรือรำคาญกับการที่มีเธอมาอยู่ด้วยใกล้ๆ เลย
ตลอดการทำงานมีจังหวะที่เขาเหลือบมองเธอเป็ระยะ เธอดูตั้งอกตั้งใจกับงานที่เขาสั่ง จนเขาอดเผลอรู้สึกผิดนิดๆ ที่สั่งงานเธอไปแบบส่งๆ เพราะไม่ได้ตั้งใจให้เธอเรียนรู้งานจริงๆ ั้แ่แรกอยู่แล้ว
“ดาริน”
“……”
“ดาริน ........ ดาริน!!....ฉันแรกไม่ได้ยินหรอ!” เมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง โฬมจึงลุกจากโต๊ะทำงานเดินมาเรียกเธอใกล้ๆ
“คะ คุณแรกฉันหรอ” มีนาสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นจากงานก็มองสบเข้ากับดวงตาของโฬมที่กำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว
“ใช่ ฉันแรกเธอตั้งนานแล้ว”
“โทษทีค่ะ ฉันไม่ได้ยิน คุณมีอะไรคะ”
“เที่ยงแล้ว เก็บของ เดี๋ยวจะออกไปทานข้าวข้างนอก” มีนาเหลือบมองเวลาเห็นว่าเป็เวลาเที่ยงวันแล้วจริงๆ นิสัยบ้างานจนลืมเวลาของเธอคงแก้ไม่หาย
“อ่า....ค่ะ ไปกันมั้ยคะ”
โฬมพยักหน้าแล้วเดินนำมีนาออกจากห้องไป ทั้งคู่เลือกที่จะทานร้านอาหารที่ไม่ไกลจากบริษัทมากนั่ง บรรยากาศการทานมื้อเที่ยงเป็ไปอย่างเงียบสงบไม่ต่างจากที่ผ่านมามากนัก
เมื่อกลับมาถึงที่บริษัทหลังจากที่ทานมื้อเที่ยงเสร็จ เนื่องจากโฬมเคลียร์งานเสร็จไปมากแล้วเมื่อ่เช้า ่บ่ายจึงไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่ เขาให้มีนานำรายงานสรุปการวิเคราะห์โครงการมาให้เขาดูฆ่าเวลา ไม่ได้คาดหวังในผลงานมากนั่ง เพราะเป็เพียงงานที่เขาสั่งเธอทำส่งๆ ให้เธอทำขณะทำอยู่บริษัท เพื่อที่เธอจะได้ไม่มากวนเขาเพียงเท่านั้น
แต่เมื่อเขาได้อ่านรายงานสรุปการวิเคราะห์โครงการของเธอ จากที่เขาจะทำเพียงอ่านผ่านๆ กลับต้องหันมาตั้งใจอ่านใหม่ รายงานสรุปของไม่ต่างจากรายงานสรุปของนักวิเคราะห์การลงทุนมืออาชีพเลย แทบไม่น่าเชื่อว่ารายงานนี้จะมาจากคนที่จบเพียงม.ปลายอย่างดาริน รายงานเกี่ยวกับโครงการลงทุนที่เขาให้เธอไปลำพังเพียงอ่านทำความเข้าใจก็นับว่าเป็เื่ยากแล้วสำหรับเธอ ไม่น่าเชื่อว่าเธอกลับวิเคราะห์ออกมาได้เฉียบขาดขนาดนี้
“เธอเคยทำงานมาก่อนหรอ” โฬมอดไม่ได้ที่จะถามออกไปอย่างแปลกใจ
“เคย..เอ่อ..อ..หรือไม่เคยไม่รู้เหมือนกันค่ะ ตอนที่แต่งงานกับคุณฉันเคยทำรึเปล่าละคะ”
มีนาเกือบหลุดปากออกไปว่าตนเคยทำงานมาก่อน แต่นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้เป็มีนาคนนั้นอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอคือดาริน ภรรยาของคนตรงหน้าและที่สำคัญดารินจบเพียงม.ปลายเท่านั้น เมื่อนึกได้ดังนั้นมีนาก็แทบอยากจะเขกหัวตัวเองแรงๆ สักร้อยที เธอเผลอลืมตัวตั้งหน้าตั้งตาทำงานไปจนได้
“นั่นสิ น่าแปลกั้แ่แต่งงานฉันก็ไม่เห็นว่าเธอจะทำงานอะไร แล้วรายงานสรุปการวิเคราะห์โครงการเนี่ย รู้ได้ไงว่าควรทำแบบนี้”
“เอ่อ..ก็ไม่รู้หรอกค่ะ ฉันแค่ทำตามที่คิดว่ามันน่าจะดี ก็เลยทำออกมาแบบนั้นค่ะ” มีนาตอบออกไป เธอหวังว่าเ้าของร่างเดิมจะเป็คนฉลาด การที่เผลอฟลุ๊คทำรายงานออกมาได้ดีจะได้มีความเป็ไปได้
“งั้นหรอ” โฬมนั่งเคาะนิ้ว สายตาจับจ้องไปที่ดารินที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ค่ะ”
“งั้นก็นับเป็เื่ดีที่ภรรยาของฉันมีความสามารถ เธอไปทำงานต่อเถอะ สงสัยตรงไหนค่อยมาถามฉัน”
“ค่ะ” มีนารับคำแล้วเดินไปนั่งสรุปรายงานต่อ ตอนนี้ต่อให้แกล้งทำไม่เป็ก็คงจะไม่ทันแล้ว ในเมื่อทำก็ทำไปแล้ว ทำต่อไปจะเป็อะไรไป
นั่งคู่นั่งทำงานอยู่ด้วยกันจนมืด เป็โฬมที่เงยหน้าขึ้นมามองเวลา เขามองไปทางดารินที่ยังคงทำงานงานอยู่ เป็อีกเื่ที่น่าแปลกใจสำหรับชายหนุ่ม ดารินนั่งทำงานอยู่ด้วยกันกับเขาเป็ระยะเวลานาน แต่เธอก็ไม่บ่นหรือแสดงอาการเหนื่อยล้าหรือหงุดหงิดที่ต้องทำงานหนัก เธอทำเหมือนนี่เป็เื่ปกติธรรมดาที่เธอทำอยู่เป็ประจำไม่ได้หนักหนาอะไร
966
