โดนของ

บทที่ 13

            ตกกลางคืนหลังจากที่อาบน้ำเสร็จเอ้ก็มานอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงขนาดเล็กภายในห้องนอนของซินรออีกฝ่ายที่ลงไปอาบน้ำข้างล่าง 

            เอ้นึกถึงตอนที่อยู่กันในรถระหว่างทางที่จะมาบ้านของซินเอ้จำได้ที่ซินบอกว่าอยากจะพาสายลม น้องสาวของซินไปกินขนมอร่อย ๆ ที่กลับมาบ้านเพราะคิดน้องสาวเอ้จำได้ว่าน้ำเสียงและแววตาของซินตอนพูดถึงน้องสาวนั้นดูมีความสุขมาก

            จริง ๆเอ้คิดว่าน้องสาวของซินจะกลับบ้านเสียอีกแต่ตอนเย็นกลับได้ยินพ่อของซินบอกว่าคืนนี้แม่ของซินกับน้องสาวจะนอนค้างที่บ้านของยายยังจำสีหน้าจ๋อย ๆ ของซินได้อยู่เลย

            แอด...

            ซินเปิดประตูห้องนอนเข้ามาเมื่อเอ้เห็นซินจึงวางมือถือแล้วลุกขึ้นนั่งคุยกับอีกฝ่าย

            “ซินอยากเจอน้องแล้วทำไมไม่ไปที่บ้านยายล่ะ”เอ้ถาม

            “บ้านยายไกลน่ะครับ”ซินตอบ

            เอ้แล้วลุกมาหาอีกฝ่ายที่เดินมานั่งเช็ดผมที่เปียกอยู่หน้ากระจกแล้วถามอย่างไม่เข้าใจนัก

            “ซินโทรบอกที่บ้านแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะกลับแล้วทำไมแม่ถึงพาน้องไปที่บ้านยายล่ะ”

            “แม่คงไม่อยากให้ผมเจอน้องมั้งครับ”ซินเอ่ยอย่างตัดพ้อ

            เอ้มุ่นคิ้วไม่เข้าใจเลยว่ามีเหตุผลอะไรที่แม่ของซินต้องทำอย่างนั้น

            “ซินทะเลาะกับแม่หรือเปล่า?”เอ้ถามอย่างจริงจัง

            ซินส่ายหน้าก่อนจะบอกอะไรบางอย่างกับเอ้

            “แม่เค้าไม่ค่อยชอบผม”

            “ทำไมล่ะ?”

            “ผมเป็๞ลูกเลี้ยงน่ะครับ”

            เอ้อึ้งไปนิดเพราะได้ยินน้ำเสียงน้อยใจ และแววตาเศร้า ๆ ของอีกฝ่าย เอ้ก็รู้สึกเห็นใจพอจะเข้าใจ จึงเลือกไม่ถามต่อ

            “พี่เช็ดให้นะ”เอ้บอกก่อนจะดึงผ้าขนหนูผืนเล็กในมือมาเช็ดผมให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

            สายตาของทั้งคู่ประสานกันผ่านกระจกที่สะท้อนภาพของพวกเขารอยยิ้มอบอุ่นของเอ้ส่งให้กับซิน ทำให้หัวใจของซินรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

            มือหนาของซินเอื้อมไปกุมมือของเอ้เอาไว้ก่อนจะกระชับมือของอีกฝ่ายมาจูบที่หลังมือเบา ๆ

            “ยังไม่เสร็จเลย”เอ้บอก ก่อนจะดึงมือกลับมาเช็ดผมให้อีกฝ่ายต่อซึ่งซินก็นั่งนิ่งเป็๲เด็กให้อีกฝ่ายเช็ดผมให้จนเสร็จ

            เอ้หยิบอมยิ้มที่ซื้อไว้เมื่อวานออกมาจากกระเป๋าก่อนที่จะมายื่นให้กับซินที่นอนซึมอยู่บนเตียง

            “อะไรครับ?” ซินเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเอ้ยื่นอมยิ้มให้ เขาก็ยิ้มออกมา

            เอ้ยิ้มเช่นเดียวกันแต่เป็๲ยิ้มที่เอ็นดูซินจริง ๆ ก็ดูเขาเถอะ อย่างกับเด็ก แค่เอาอมยิ้มมาให้จากหน้าเศร้า ๆ ก็มีรอยยิ้มแล้ว

            “เห็นเธอเศร้า ๆหวังว่าจะช่วยให้เธอดีขึ้น ไม่รู้ช่วยได้หรือเปล่า”

            ซินขยับลุกนั่ง เขาแกะลูกอมกินในทันที

            “กินเสร็จแล้วไปแปรงฟันด้วยนะรู้หรือเปล่า”เอ้บอกกับอีกฝ่าย มือบางอดที่จะลูบศีรษะของเขาไม่ได้

            “ผมไม่ใช่เด็กนะ”ซินบอกเสียงอู้อี้ในขณะที่อมลูกอมอยู่

            เอ้หัวเราะกับท่าทีของคนที่ปฏิเสธว่าตัวเองไม่ใช่เด็ก

            “ยังไงเธอก็เด็กว่าพี่ละกัน”

            ซินมองอีกฝ่ายแล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนที่เขาจะพูดถึงเ๹ื่๪๫ราวบางอย่าง

            “ผมชอบอมยิ้มมากชอบมา๻ั้๹แ๻่เด็ก”

            เอ้นั่งฟังซินอยู่ข้างๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไร แววตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของซิน บอกให้รู้ว่ากำลังรับฟังเขาอยู่

            “ตอนเด็ก ๆผมหยิบอมยิ้มในร้านกินบ่อยมาก จนแม่บ่น” เขายิ้มออกมาอย่างเศร้า ๆ“ตอนนั้นผมคิดว่าแม่ไม่ใช่ชอบให้ผมกินอมยิ้มเพราะกลัวจะขาดทุนแต่ผมโตมาผมเลยรู้ว่าแม่แค่ไม่ชอบผม”

            ซินมารู้ก็ตอนที่น้องสาวของเขาเติบโตมานั่นแหละเขาไม่ได้อิจฉาน้อง เขารักน้องเสมอเพียงแต่แค่น้อยใจเท่านั้นที่น้องของเขาอยากกินอะไรแม่ก็ไม่เคยว่าเลย

            พอเอ้ได้ฟังเอ้ก็รู้สึกสงสารซินขึ้นมาจับหัวใจอยากปลอบโยน อยากอยู่ใกล้ ๆ เขา

            “กลับไปพี่จะซื้ออมยิ้มให้เธอเยอะ ๆ เลย”

            คำพูดของเอ้ทำให้ซินหลุดยิ้มออกมาเขาชอบกินอมยิ้มก็จริง แต่ไม่ใช่เด็กแล้ว อย่างไรก็เอาเถอะฟังดูก็รู้ว่าเอ้อยากจะช่วยให้เขารู้สึกดีเท่านั้น

            “ขอบคุณนะครับพี่น่ารักเสมอเลย”

            ไฟในห้องนอนถูกดับลงหากก็มีแสงไฟจากด้านนอกสาดเข้ามาเล็กน้อย พอให้เห็นการเคลื่อนไหวลาง ๆ

            ซินเดินมานอนลงบนเตียงที่เอ้นอนอยู่แม้จะเป็๲เตียงขนาดเล็กแต่มันกลับเพียงพอสำหรับคนสองคนที่นอนเบียดกันจนแทบจะหลอมรวมลมหายใจเป็๲หนึ่งเดียวกัน

            ค่ำคืนนี้จากที่เอ้คิดว่าอาจจะมีอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้นแต่พอได้เห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในคำพูดและแววตาของซิน เอ้เพียงแค่อยากจะอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายเท่านั้น

            “พี่นอนได้หรือเปล่า?”

            ซินเอ่ยถามท่ามกลางความมืดเขาคลายอ้อมแขนออก เพราะกลัวว่าเอ้จะร้อนเนื่องจากในห้องของเขาไม่มีเครื่องปรับอากาศ มีเพียงแค่พัดลมตัวเดียว

            “ซินกอดพี่สิ”เอ้บอก

            “ผมกลัวพี่ร้อน”

            “ไม่ร้อน” เอ้บอกเพราะตอนนี้พวกเขาเปิดหน้าต่างนอน อีกทั้งก็มีพัดลมช่วยต้นไม้บ้านซินก็ค่อนข้างเยอะ จริง ๆ อากาศมันค่อนข้างเย็นสบาย

            ซินยิ้มท่ามกลางความมืดเอ้พลิกกายหันเข้าหาซิน ก่อนจะซุกใบหน้าที่อกกว้างของเขา แขนเรียวกอดเขาตอบ เอ้คิดในใจว่า หากได้นอนกอดซินอย่างนี้ทุกวันคงจะดี

            “แต่ผมร้อนเราถอดเสื้อนอนกันมั้ย?”

            “เธอไม่ได้กำลังเศร้าอยู่เหรอ?”เอ้ถาม ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกพลิกให้นอนหงาย

            “มีพี่คนเดียวที่ปลอบผมได้”

            น้ำเสียงของซินฟังดูออดอ้อนก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแนบเข้าหากัน มือหนาข้างหนึ่งของซินก็เลิกเสื้อนอนของเอ้ขึ้นไปกองเหนืออกก่อนจะผละลงมาเล็มเลียยอดอกของเอ้ที่ขึ้นแข็งเป็๞ไต

            มือบางสอดเข้าไปใต้ร่มผ้าของซินลูบไล้หน้าท้องของอีกฝ่าย แล้วเคลื่อนไปสะกิดเบา ๆ ที่ยอดอกของเขาบ้างก่อนซินจะยืดตัวขึ้นสูง ถอดเสื้อออกไป ในขณะที่เอ้ก็ขยับตัวถอดเสื้อออกไปเช่นเดียวกัน

            ท่อนบนของพวกเขาเปลือยเปล่าซินก้มลงไปหาเอ้อีกครั้ง ซุกหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น กดจูบเบา ๆจนอีกฝ่ายต้องแหงนหน้าขึ้นไปสูดปากด้วยความเสียว แล้วเอ้ก็ครางออกมาเบา ๆ

            ซินยกยิ้มด้วยความพอใจเมื่อได้ยินเสียงหวานเขาจัดการถอดเสื้อผ้าที่เหลือของตนและเอ้ออกออกจนหมดก่อนจัดการแยกเรียวขาของเอ้ออกจากกัน

            ความมืดไม่เป็๞อุปสรรคต่อการทำอะไรต่อมิอะไรสำหรับซินเลยแม้จะรู้จักกันไม่นาน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้จักร่างกายของเอ้ดีไปเสียหมดจับลูบไปตรงไหนก็สร้างความพึงพอใจให้กับคนใต้ร่างได้ทุกครั้ง

            ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนต่ำลงไประหว่างขาของเอ้สองข้างที่กางออกตั้งฉากกับเตียงมือหนาลูบเบา ๆ ตรงช่องทางด้านหลัง ก่อนค่อย ๆ สอดนิ้วเข้าไปเบิกช่องทางหลัง

            ไม่พอแค่นั้นเขาคายลิ้นสากออกมาตวัดเลียรอยแยกด้านหลังจนเกิดความชื้นแฉะ และสลับกับชักนิ้วเข้าออกในขณะเดียวกันเสียงหวานก็ครางอย่างต่อเนื่อง

            หลายนาทีต่อมาซินผละออกมา เอ้จึงร้องถาม “ซินไปไหน?”

            “ใส่ถุง” ซินตอบ

            “ไม่ต้อง เข้ามาเลย”เอ้บอกกับอีกฝ่าย ทำให้ซินถึงกับประหลาดใจ

            “พี่ไม่ชอบสดไม่ใช่เหรอ?”ซินถาม

            “กับเธอคนเดียวซิน”

            นั่นคือคำตอบของเอ้