บทนำ : แค่อยากจะมีความสุข
ท่ามกลางผู้คนมากมายหลายพันล้านคน จะมีกี่คนกันที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างที่ตัวเองปรารถนา เพราะด้วยเหตุผลหลายๆ อย่างที่เข้ามากลายเป็ “กรอบ” ที่คอยล้อมรับชีวิตชีวิตหนึ่งให้ค่อยๆ ตายลงตายลง และกลายเป็อิฐเป็ปูนที่ถูกหล่อเอาไว้ในเบ้าหลอมของสังคม
ไม่ว่าจะเป็พ่อแม่ที่เลี้ยงดูมา ไม่ว่าจะเป็สังคมเพื่อนที่เติบโตขึ้น ไม่ว่าจะเป็จารีตประเพณี ไปว่าจะเป็กฎหมายของแต่ละบ้านแต่ละเมือง หรือแม้กระทั่งกฎเฉพาะที่เรียกกันว่า “การอยู่เป็” เพื่อที่จะให้ตัวเองและครอบครัวมีชีวิตรอดต่อไปได้
ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็เป็สิ่งที่ทำให้ผู้คนหลงลืมไปแล้วว่าตัวเองนั้นเป็ใคร และอยากที่จะทำอะไรบ้างในชีวิต...
กลายมาเป็คนคนหนึ่งที่จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่อให้มีพรุ่งนี้ อยู่ไปเพื่อเป้าหมายลอยๆ ที่อยู่ไกลออกไปเสมอ จนหลงลืมสิ่งง่ายๆ ที่ทุกคนต่างค่อยๆ จะหลงลืมมันไป ทั้งๆ ที่ในตอนที่เรายังเด็กทุกคนต่างก็มีมันอยู่ในใจเสมอ
ความฝัน
ความปรารถนา
แต่พอโตขึ้นมาพวกเราก็ค่อยๆ ถูกสิ่งที่ว่ามาทั้งหมดค่อยๆ ตีกรอบให้คิดและเป็ในสิ่งที่สังคม้า แต่อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เรา้าก็เป็ได้...
และจันทร์เองก็เป็อีกหนึ่งคน...
เป็หนึ่งคนที่ใช้ชีวิตไม่ต่างกันเลยกับคนทั่วไป ด้วยการเกิดมาในบ้านที่ไม่ได้ดีหรือแย่ แต่ก็ต้องอยู่ในกรอบที่เรียกว่าเด็กดี คนดี อะไรแบบนี้จนกระทั่ง...
วันสุดท้ายของชีวิต...
นางถึงได้มารู้สึกเสียใจที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางไม่เคยเลยที่จะหาอะไรที่เป็ความสุขของตัวเองจริงๆ สักที เพราะตลอดชีวิตของนางเกิดมาก็กลายมาเป็เด็กดีของพ่อมา โตมาก็เป็ศิษย์ที่ดี เพื่อนที่ดี ลูกน้องที่ดี หัวหน้าที่ดี จนสุดท้ายนางใช้ชีวิตไปเพื่อสิ่งเหล่านี้และพยายามอย่างที่สุดเพื่อให้ตัวเองไม่หลุดจากกรอบเ่าั้
จนในตอนนี้ ตอนที่สายโลหิตกำลังไหลรินออกจากร่าง ในตอนที่ลมหายใจรวยริน ภาพเหตุการณ์ในวันวานก็ไหลย้อนกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมๆ กับน้ำตาที่ไหลออกมาเป็สาย
‘…’
ตอนนี้แม้จะพูดก็ไม่อาจจะเอ่ยวาจาออกมาได้ เพราะรถที่กดทับนางอยู่
‘ทำไม...’
ใช่แล้ว เมื่อภาพเ่าั้ย้อนเข้ามาสิ่งที่นางเคยคิดว่ามันดีที่สุด กลับกลายมาเป็สิ่งที่บาดลึกเข้าไปในหัวใจนางที่สุด เพราะในตอนนี้นางกำลังเสียดาย
‘เสียดายเวลาที่ผ่านมา...ชั้นทำอะไรอยู่ตั้งหลายปี’
ดวงตาที่พล่าเลือนกับลมหายใจที่ค่อยๆ เบาบางลง จนในตอนนี้เสียงที่โหวกเหวกโวยวายภายนอกก็ค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ สิ่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาในห้วงสำนึกสุดท้าย
‘ถ้ามีโอกาสอีกสักครั้ง ชั้นจะใช้ชีวิตและทำในสิ่งที่จะไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้อีก!!’
....................
529
