ตอนที่หก ขุนนางประดุจครูบาอาจารย์ของฮ่องเต้
ตั๋งฮวงคิดว่าเขาจะใช้ระบบศักดินาล้าหลังเล่นงานระบบศักดินาล้าหลังไปพลางๆก่อนและค่อยหาวิธีแก้ปัญหาในอนาคตต่อไป
แน่นอนการใช้วิธีการของระบบศักดินาล้าหลังต่อสู้กับระบบศักดินาล้าหลังเช่นนี้มันไม่ต่างกับ
ดื่มยาพิษดับกระหาย
ศักดินาล้าหลังคือแบบแผนเก่าที่จะต้องล่มสลายไปในที่สุดสังคมนิยมคอมมิวนิสม์ที่มีลักษณะของชนชาวฮั่นเราแบบที่ท่านเหมาไท่จู่กล่าวเอาไว้จะเป็แิที่เอาชนะแิอันล้าหลังพวกนี้ได้ในที่สุด
แต่การปฏิบัตินิยมเราต้องใช้วิธีการที่ทำให้เราประสบความสำเร็จหาช่องทางที่ทำให้เราทำแิในสมุดเล่มแดงของท่านเหมาไท่จู่ให้สำเร็จมิเช่นนั้นิญญาท่านเหมาคงได้ด่าว่า
ไอ้ลูกหลานจัญไ-
เป็แน่แท้หากมองเห็นยุวชนที่รักชาติอย่างผมที่เติบโตมาพร้อมกับสมุดเล่มแดงกลายเป็คนที่ดีใจหลงใหลได้ปลื้มไปกับไอ้พวกศักดินาล้าหลัง ภูมิใจกับยศ อ๋อง กงโหว มารดามันบ้าบอเช่นนี้
สมุดเล่มแดงของท่านเหมาไท่จู่ได้ให้แนวทางเอาชนะพวกศักดินาล้าหลังกับผมเอาไว้แล้ว
ผมไม่กังวลใจเท่าไรแม้ผมจะไม่ฉลาดเท่าไรนักแต่ผมมั่นใจว่าแนวทางสมุดเล่มแดงของท่านเหมาไท่จู่จะนำพาผมไปสู่ความสำเร็จในที่สุด
ผมมองไปโดยรอบกวาดสายตาไปที่คนในราชสำนักพวกนี้ไม่ว่าคนในประวัติศาสตร์จะยกย่องกันอย่างไรแต่แิของพวกเขาก็คือไอ้พวกสุกรของพวกศักดินาล้าหลังที่กดขี่ข่มเหงผู้คนในชนชั้นกรรมาชีพนั่นเอง
หากผมทำตามแนวทางสมุดปกแดงที่ท่านเหมาไท่จู่วางเอาไว้ผมจะกำจัดพวกนี้ได้สิ้นซากอย่างแน่นอน
แต่เราต้องปฏิบัตินิยมก่อน
“ครั้งกระโน้นซางเอียงปฏิรูปครูบาอาจารย์ของรัชทายาทฉินอ๋องคัดค้านสุดท้ายโดนตัดจมูกส่วนรัชทายาทโดนเนรเทศ”
ผมกวาดสายไปที่บรรดาขุนนางที่หวาดกลัว
“แต่สุดท้ายซางเอียงผู้ทำให้รัฐฉินเข้มแข็งกลับโดนห้าม้าแยกสังขาร..นั่นหรือคือผลตอบแทนของขุนนางที่้าให้รัฐเข้มแข็ง?นั่นหรือคือผลตอบแทนของพวกขุนนางกังฉินซางเอียงผู้บำรุงรัฐฉิน?”
ผมขึ้นเสียงงผายมือไปทางท่านพ่อของผมตั๋งโต๊ะ
“ข้ากังวลจนนอนไม่หลับว่าท่านพ่อผู้ทรงคุณธรรมของข้าจะพบจุดจบแบบซางเอียงเพราะความโสกโครกโสมมของขุนนางกังฉินที่เกาะกินบ้านเมืองอย่างพวกเ้า”
ตั๋งโต๊ะก็เป็คนที่โกงกินอย่างคนอื่นๆในยุคนี้นั่นล่ะ
แต่ตามหลักการของขุนนางเราต้องเอาดีใส่ตัวเอาชั่วใส่คนอื่นไว้ก่อน
ประวัติศาสตร์แล้วแต่มุมมองหากเรามีคนเขียนประวัติศาสตร์ที่เก่งพอเราจะทำให้ทรราชย์ที่เข่นฆ่าคนจำนวนมหาศาลกลายเป็วีรบุรุษแห่งยุคก็ยังได้
“พวกขุนนางกังฉินที่กัดกินบ้านเมืองหากบิดาของข้าปล่อยพวกโกงกินกังฉินเอาไว้ความสูญเสียที่เสียไปก็จะสูญเปล่า แต่บิดาข้ามีใจเมตตา”
ผมผายมือไปทางตั๋งโต๊ะที่ทำท่ายืดหน้าอกขึ้นเพราะผมกล่าววาจาชื่นชมเขาจนเป็ขุนนางตงฉินที่กอบกู้บ้านเมือง
“ไม่้าฆ่าฟันขนานใหญ่ แต่โทษตายเว้นได้โทษเป็เว้นไม่ได้พวกเ้าคิดจะลงโทษตนเองอย่างไรบ้าง?”
ผมกล่าวถามต่อบรรดาขุนนางที่มาต้อนรับ